‘Geen licht in de duisternis ?’
De drooglegging in de jaren ’30 en de gloriedagen van Al Capone
zijn een steeds weer terug kerend thema in de geschiedenis van
de langspeelfilm. Om een soortgelijk onderwerp aan te pakken
zonder open deuren in te trappen of in platte herhaling te
vallen moet je als regisseur uit het goede hout gesneden zijn.
Toch heeft de pas 37-jarige Sam Mendes met de “Road to Perdition”
1 van de beste films van 2002 afgeleverd. Mendes, al 12 jaar
regisseur bij The Ro-
yal Shakespeare Company en levensgezel van Kate Winslet, is
vooral bekend van zijn debuutfilm “American Beauty” waarmee hij
onder de oscars bedolven werd. Met zijn 2e film tovert hij een
radicaal ander verhaal uit zijn hoed, met ander camerawerk en
bovendien slaagt hij er in om wat overbekend was opnieuw vreemd
te doen lijken en wat vreemd was herkenbaar te maken. Winter in
Illinois, 1930. Twee vaders : Michael Sullivan, huurmoordenaar
voor de Ierse maffia en John Rooney, Michaels opdrachtgever en
mentor die hem onder zijn vleugels heeft genomen en hem opgevoed
heeft als zijn eigen zoon. Twee zonen : Michael Sullivan Jr. en
Connor Rooney, die allebei wanhopig hun best doen om de
genegenheid, het respect en de liefde van hun vader voor zich te
winnen. Jaloezie en wedijver zullen hen onvermijdelijk met
elkaar in conflict brengen. De dag waarop het professionele en
het privé-leven van Sullivan samenkomen, veroorzaakt echter een
dramatische wending. Na deze tragedie gaan Sullivan en zijn
oudste zoontje samen op weg naar Perdition, een dorpje in de
Midwest, gedreven door gevoelens van vergelding en wraak. De
plaatsnaam is niet zomaar lukraak gekozen, want, nomen est omen,
hun tocht leidt hen naar “de verdoemenis”.
Vormelijk is “The Road to Perdition” een gangsterfilm, maar
inhoudelijk een schitterend epos over de soms complexe relatie
tussen vaders en zonen. Tevens is het een verhaal over goed en
kwaad en de moeilijkheid om te beoordelen of iemand goed of
slecht is. Tom Hanks geeft op een indrukwekkende manier gestalte
aan Michael Sullivan. Zijn personage is geen held, ter-wijl hij
het wel had kunnen zijn, indien Mendes het wou. Het is gewoon
een man die ondanks zijn ruwe, koude en meedogenloze houding
zijn gezin liefheeft maar het onderscheid niet meer kan maken
tussen goed en kwaad. Hij denkt dat hij zijn beroep en zijn
gezinsleven ge-scheiden kan houden, iets wat voor veel
toeschou-wers zeer herkenbaar zal zijn. Het acteer-talent van
Hanks maakt “TheRoad to Perdition” groots. Telkens hebben zijn
uitdrukkingen een betekenis en vertellen zijn grimassen een
verhaal.
Ook de andere personages worden op een schitterende manier
vertolkt. Veteraan Paul Newman (inmiddels al 77 jaar) die Hanks
eraan herinnert dat “zonen geschapen zijn om hun vader tot last
te zijn”, is briljant als de Ierse 'godfather' en de
liefhebbende grootvader van Sullivans zoontjes. Stanley Tucci
(uit “Big Night”) neemt de rol van Frank Nitti, de rechterhand
van Al Capone, voor zijn rekening. Zelfs de weinig spraakzame
misdaadfotograaf Maguire (Jude Law) die slechts verschijnt als
de dood om de hoek loert maar er ook niet voor terugdeinst zelf
te doden, leidt een eigen leven en toont een personage met
diepgang.
U moet ook letten op de symboliek die in deze film schuilt:
water speelt doorheen de film een belangrijke rol, er is de
traditionele link tussen de zee en de dood en ook de
verschuiving van de overheersend donkere tinten naar licht en
zon op het einde is doelbewust.
Maar het zijn bovenal de sublieme beelden van expressionistische
schaduwen en onophoude-lijk striemende regens van cameratovenaar
Conrad Hall die een onuitwisbare indruk op de toeschouwer
nalaten. Mendes vertelt zelf dat hij zijn visuele inspiratie
haalde uit de schilderij-en van Edward Hopper, dé schilder van
de Grote Depressie in de Verenigde Staten die er als geen ander
in slaagde om een verzengend en unheimlich gevoel van
existentiële eenzaamheid in zijn schilderijen te leggen. De
schitterende beeldcomposities geven deze film een geweldi-ge
allure en vaak zou je als toeschouwer de beeldband willen
stilzetten om te genieten van de pracht van elk afzonderlijk
shot.
Kortom: “The Road to Perdition”, (gebaseerd op de gelijknamige 'graphic
novel' van de Amerikaanse misdaadschrijver Max Allan Collins en
oorspronkelijk voorzien van zwart-witillustraties van de Britse
tekenaar Richard Piers Rayner) is een majestueuze, visueel
verbluffende film die veel kans maakt om straks een karrevracht
oscars in de wacht te slepen. Deze film missen zou echt zonde
zijn!!
www.roadtoperdition.com |
