‘Recht op menswaardig leven ?’
Vorig jaar (oktober 2002) opende het Internationaal Filmfestival
van Vlaanderen – Gent met een Vlaamse film. En wat voor één! De
eer was deze keer aan Dominique Standaerd, die met zijn
langspeelfilmdebuut sindsdien mag worden toegevoegd aan de lijst
van Vlaamse talenten. Op het risico af van in herhaling te
vallen, moet toch gezegd dat er wat talent in Vlaanderen is.
Eerder kon u al overtuigd worden door Lieven Debrauwer, Robbe De
Hert e.a. Vleemse regisseurs die bij Filmclub Zottegem te gast
waren, maar dit sympathiek kleinood mag u evenmin missen ! HOP
is een pareltje. Het kijkplezier stoelt op een fantasierijk
scenario en een perfecte afwisseling tussen spanning en humor.
Voeg daar nog de edelmoedige benade-ring van een actueel sociaal
gegeven, ‘mensen zonder papieren, en je zit goed voor een
hartverwarmend stukje ‘Belgische’ cinema. ‘HOP’ is bovendien de
eerste volledig digitaal gedraaide film in dit landje, wat een
oogverblindende beeldkwaliteit oplevert.
Het was voor het eerst sinds 1979 dat er in Gent geopend werd
met zwart-wit. Voor het eerst sinds ‘A woman in Paris’, de
onuitgegeven Chaplin van 1929. En een voltreffer. Even wennen,
want onze ogen zijn zo gewoon aan kleur dat deze puurheid van
beelden en versobering haast onwezenlijk lijkt. Maar tegelijk
intens mooi, want elk beeld van de schitterende fotografie van
Remon Fromont is als een foto om bij stil te staan. Veel tijd om
te mijmeren is er anders in het verhaal niet, want hoe poëtisch
de beelden ook zijn, de inhoud is dat allesbehalve. Het
tragische verhaal van de kleine Justin en zijn zoektocht naar
papa, vertolkt een terechte aanklacht tegen de onmenselijke
situatie van illegalen in dit land. Maar wat meestal, vreemd
genoeg, in documentaires een ‘ver-van-mijn-bed-show’ lijkt,
wordt met dit verhaal meteen concreet. Justin woont samen met
zijn vader in Brussel. Illegaal. Als grote fan van Emile Mpenza
(in de film als zichzelf te zien), tapt hij van de buren de
kabel af om zijn idool te kunnen volgen. Daardoor geraakt zijn
vader echter verwikkeld in een burenruzie, wordt gearresteerd en
het land uitgezet. De kleine Justin komt na een ontsnapping
terecht bij Frans (Jan Decleir) en zijn vriendin Gerda (Antje De
Boeck) die alles op alles zetten om hem en zijn vader te
herenigen.
In het licht van enkele voorbije gebeurtenissen in ons land
waarbij pijnlijk duidelijk werd dat de problematiek van
illegalen toch een zeer veelkoppige draak is, waar jammer genoeg
steeds mensen door geraakt worden in hun diepste zijn, kan deze
prent hopelijk een lichtje zijn in de duisternis. Het debuut van
Standaerd kon op veel bijval rekenen onder de genodigden van het
Filmfestival. De commentaren waren niet onverdeeld positief (hoe
zou dat ook kunnen), maar de groten onder de filmcritici waren
het er unaniem over eens: Dominique Standaerd heeft het in zich.
Een warm verhaal, maar met af en toe een uithaal naar alle
betrokken partijen, zonder te vervallen in een gemoraliseer waar
niemand in deze problematiek nog een boodschap aan heeft. Voor
deze originele structuur alweer een pluim voor Standaerd die
instond voor zowel scenario als regie. Talent van eigen bodem
dat gezien mag worden en dat geldt ook voor de acteurs,
waaronder de niet eerder geziene combinatie: Decleir-De Boeck
als verliefd koppel.
Over de titel willen we niet veel kwijt. Hij is het allerlaatste
stukje van de puzzel en het resultaat moet u maar komen
bekijken. U krijgt hier geen spijt van. Zoveel is zeker ! |
