‘Kat en muis, tussen oorzaak en gevolg’
Amerikaanse remakes van goede Europese films zijn meestal een
flop. Dat het anders kan bewijst Christopher Nolan, de regisseur
van het ingenieuze Memento. Insomnia, naar het gelijknamige
Noorse origineel uit 1997 is inderdaad een ijzersterke film
geworden. Het is een beklemmende politiethriller die heel wat
morele vragen oproept, origineel gesitueerd in het hoge Noorden
waar het in de zomer nooit donker wordt. Natuurlijk kon de
regisseur beroep doen op Al Pacino die hier een van zijn beste
rollen uit zijn rijk gevulde carrière speelt.
Pacino is Will Dormer, een ervaren politieveteraan uit Los
Angeles die samen met zijn jon-gere collega naar een dorpje in
Alaska gestuurd wordt om daar een moord op een tienermeisje te
onderzoeken. In feite zijn de twee agenten gestuurd omdat in LA
een intern onderzoek naar een ethische misstap loopt. Dormer
vreest zelfs voor zijn carrière. Wanneer de twee politie-mannen
de moordenaar op de hielen zitten krijgt het onderzoek een
onverwachte wending, wat Dormer bijzonder goed uitkomt, al ziet
hij zich verplicht te liegen over de ware omstan-digheden.
Alleen de moordenaar van het meisje kent die en heeft daarmee
een middel in han-den om Dormer te chanteren en te manipuleren.
Het resultaat is dat Dormer meer en meer ver-stikt geraakt in
een web van leugens en meegesleurd wordt in een kat en
muisspelletje met de moordenaar. Achtervolgd door
schuldgevoelens en lijdend aan een totaal gebrek aan slaap,
veroorzaakt door het aanhoudend tartende daglicht, wordt Dormer
zowel fysisch als psychisch uit evenwicht gebracht. Dit lijdt
onvermijdelijk naar een huiveringwekkende climax.
De film is erg beangstigend. Daar zorgt vooral Pacino voor omdat
hij, door zijn fysisch acteren, op een briljante manier het
verband overbrengt tussen moreel verval en lichamelijke
aftakeling. Ook Robin Williams als moordenaar bewijst dat hij
heel veel in zijn mars heeft. Als een vernuftige psychopaat
dirigeert hij het slopende schaakspel met Pacino waarin niemand
winnaar of verliezer is.
Thematisch zijn het eeuwige licht en de slapeloosheid een
metafoor voor de onontkoombaar-heid van de waarheid. Met een
wondermooie fotografie zorgt de regisseur ervoor dat we ook als
kijker het moreel dilemma aanvoelen waardoor Dormer verscheurd
wordt. De eeuwige sneeuw, de dreigende natuurelementen en het
meedogenloze zonlicht maken van Insomnia een perfecte
tegenhanger van de film-noirverhalen waar het nooit dag schijnt
te worden. Komt daarbij de indringende sound-track, en de
spanning is compleet.
Insomnia is een stevige thriller met relatief weinig geweld
waarbij de regisseur ook probeert binnen te dringen in de soms
duistere hersenkronkels van de personages. Een absolute must ! |
