Lees recensie >>> |
04 03 2003 Regie:
Scenario:
Fotografie:
Muziek:
Montage:
Vertolking: |
Peter Jackson
Peter Jackson, Fran Walsh, Philippa Boyens,
Andrew Lesnie
Howard Shore
John Gilbert, Michael Horton
Elijah Wood (Frodo)
Ian McKellen (Gandalf)
Viggo Mortensen (Aragorn)
Orlando Bloom (Legolas)
John Rice-Davies (Gimli)
Bernard Hill (Theoden)
Brad Dourif (Wormtongue
Miranda Otto (Eowyn)
Cate Blanchett (Galadriel)
Dominic Monaghan (Merijn)
Hugo Weaving (Elrond)
Sean Austin (Sam)
Andy Serkis (Gollum)
Liv Tyler (Arwen)
Christopher Lee (Saruman) |
 |
‘Groeien door beproeving’
Na het overweldigende succes van het eerste deel was het met
spanning uitkijken naar het tweede deel van de trilogie The Lord
of the Rings. Toch konden we niet om een aantal vragen heen. Zou
het tweede deel bijvoorbeeld geen kopie zijn met dezelfde
speciale effecten uit het eerste deel? Zouden we nog echt
verrast kunnen worden na alles wat al we geserveerd kregen? En
hoe zou de regisseur er in slagen de complexe structuur van het
boek op het scherm te brengen?
Het is duidelijk dat TheTwoTowers heel wat verschilpunten
vertoont met The Fellowship. Hoewel men, net zoals in het eerste
deel, een evenwicht heeft trachten te realiseren tussen de
adembenemende gevechtsscènes, de lyrische taferelen, de
spectaculaire wezens en de beschrijving van de verschillende
culturen, valt vooral het verschil in toon en atmosfeer op in de
tweede film. The Two Towers is donkerder, harder, realistischer,
minder flamboyant. Door het betoverend fantastische minder te
accentueren geraak je als kijker dan ook intenser betrokken bij
het verhaal.
Een aantal inhoudelijke zwakheden van het eerste deel werden
opgeslorpt door een aaneenschakeling van speciale effecten. Dit
euvel is in het tweede deel grotendeels verholpen door een veel
diepere analyse van de personages, waardoor de kijker meer en
meer een band krijgt met “de oude bekenden”. Het hoofdpersonage
Frodo bijvoorbeeld, evolueert van een eenvoudige, goedgezinde
hobbit naar een beproefde held die zich, onder invloed van de
obsederende kracht van de ring, heel wat vragen stelt naar de
zin van zijn onderneming. Ook het personage Aragorn, in het
eerste deel voorgesteld als de onverschrokken verdediger van
Frodo, wordt in het tweede deel geconfronteerd met heel wat
problemen : als toekomstig koning van de mensheid moet hij in
het reine zien te komen met zijn lotsbestemming en zijn volk
redden van de ondergang. Dat hij in zijn zoektocht verliefd
wordt op de onsterfelijke elf Arwen doet hem echter twijfelen
aan zijn opdracht. . En als ook Eowyn, de dochter van Théoden,
de koning van Rohan, een oogje op hem laat vallen, wordt zijn
taak er niet gemakkelijker op. Deze hartverscheurende dilemma’s
betekenen wel een poëtische rustpunt in de talrijke actiescènes.
Het tweede deel is ook spannender en gevarieerder dan het
eerste, niet in het minst omdat het verhaaltechnisch beter in
elkaar zit. Na het uiteenvallen van het bondgenootschap worden
drie verhalen ingenieus door elkaar geweven. Er is in de eerste
plaats het verhaal van Frodo en Sam die een pact sluiten met de
geheimzinnige Gollum, een misvormde hobbit die ooit de ring
bezat en hem als kleinood opnieuw tracht te bemachtigen. Dank
zij de hulp van dit gedrochtje geraken de twee hobbits tot aan
de poorten van het Mordor van Sauron.… Merry en Peppin, de twee
andere hobbits die ontvoerd werden door de Uruks, proberen de
levende boom Treehead en zijn soortgenoten voor de goede zaak te
winnen om mee te strijden tegen Sauron en zijn tovenaar Saruman.
Het verhaal dat de structuur echter voortdrijft en naar een
climax voert is dat van Aragon, de Mens, Gimli, de Dwerg en
Legolas, de Elf. In Rohan gaan zij het mensenrijk van koning
Théoden verdedigen tegen een overmacht van woeste Uruk-hai.
In The Two Towers worden de hoofdthema’s van Tolkien ook dieper
uitgewerkt. Tolkien had grote belangstelling voor een aantal
menselijke waarden zoals solidariteit, vriendschap en de wil om
jezelf op te offeren zodat je land beschermd wordt tegen een
groot kwaad. En ook de afschuw van de schrijver voor de
ongebreidelde industrialisering die de natuur verwoest is een
overheersend onderwerp in de tweede film. Het thema dat echter
alles overheerst is dat van de hoop, de hoop op een
menswaardiger wereld….
Vele lezers hebben parallellen gezien tussen de trilogie en de
Tweede Wereldoorlog. Toch was Tolkien boos als men suggereerde
dat Sauron een metafoor was voor Hitler. De schrijver wilde
mythologieën creëren met een eigen wereld en dus moesten zijn
thema’s tijdloos zijn. Ook nu zou je kunnen stellen dat de
boodschap van solidariteit erg handig komt op het moment dat de
VS bondgenoten zoeken tegen het zogenaamde evil empire. De vraag
is echter of regisseur Jackson het niet juist andersom bedoelde
: vormen juist Bush en zijn CIA niet het alziend oog van Sauron
en zijn militair-industriële lakei Saruman? Is de ecologische
opstand niet gericht tegen de Kyoto-weigeraar? Is het
bondgenootschap van de Mens, Dwerg en Elf geen oproep tot verzet
van Europa tegen de dreiging van een wereldbrand? Natuurlijk
niet ! Dit is Tolkien, ten voeten uit! |
|
