‘Vrouw : tussen droom en werkelijkheid?’
De Spaanse regisseur Julio Medem (“Tierras” en “ Los Amantes del
Circulo Polar”) is een man van ‘verbeelding’ en houdt niet van
louter realistische camera : hij creërt een eigen wereld waar
niets zo toevallig is als het lijkt. Zijn sterk visuele beelden
verwijzen naar een innerlijke wereld van personages die hun
leven dromen en er zo trachten onderuit te komen. Medem toont
wat zich afspeelt in hun hoofd. Dit Spaanse liefdessprookje munt
uit door een opmerkelijk stilistisch vernuft bij het uittekenen
van de gevoelwereld van drie vrouwen die het hoofd op hol
brengen van een schrijver die zijn roman met autobiografische
elementen verrijkt : zijn levenservaringen stuwen verbeelding,
roman én film vooruit.
Lucía is een dienster in een restaurant in het centrum van
Madrid. Na het plotse overlijden van haar verloofde, een
novellist met wie zij zes jaar samenwoonde, trekt zij zich terug
op een zonovergoten mediterraans eilandje. Op zoek naar
zichzelf, ontdekt ze langzaam de duistere kanten van haar
voorbije relatie. De zoektocht in haar onderbewustzijn naar de
passie, de vervreemding en de destructieve kracht die haar
geliefde onderuithaalt staat schril in contrast met de
beklijvende droombeelden, die baden in een zee van zonlicht en
zinderende hitte.
De schrijver Lorenzo (vertolkt door Tristan Uloa uit ‘Pleure ps,
Germaine’) had ooit een kortstondige relatie met Elena, maar
weet niet dat daaruit de kleine Luna is geboren. Een vriend
brengt hem in contact met Blen, de oppas van zijn onvermoed
dochterje. Elk van deze vrouwen heeft een eigen verhaal dat
afstraalt op Lorenzo’s erotische verbeelding. Pas aan het eind
van deze verhalen krijgen krijgen alle personages, samen met de
toeschouwers, zicht op de samenhang en betekenis van hun
relaties waaraan ook internetcommunicatie een bijkomen-de
dimensie verleent.
Deze magische sensuele film is een vat vol symboliek waarin de
oerelementen, zon, maan en water verwijzen naar het dualisme van
ons aardse bestaan: leven en dood ! Ook de kleine Luna, die de
sleutelfiguur van deze film zal blijken te zijn, dankt haar naam
aan het feeërieke licht van de maan. Het scenario van deze film
met schitterende parallelmontages en adembe-nemende fotografie
is op alle vlakken briljant, maar de complexe puzzelstructuur
vergt van de kijker toch wel enige concentratie. De expliciete,
zintuiglijke sexscènes vertolken het aloude eros-thanatosmotief
(liefde en dood) dat als een rode draad door het leven van de
diverse per-sonages loopt en hen ook samenbrengt op het einde
van het verhaal. De uitstekende vertolkin-gen van de bloedmooie
Paz Vega als Lucía en de raadselachtige Tristan Ulloa in de rol
van haar depressieve vriend maken van deze film één van de meest
intrigerende Spaanse films. Een opmerkelijke film, boeiend,
vitaal en beklijvend, met heel wat stof tot discussie achteraf. |
