 |
21 10 2003 Regie:
Scenario:
Vertolking:
Fotografie:
Montage:
Muziek: |
Philip Noyce
Robert Schenklan, Christopher Hampton - naar Graham Greene
Michael Caine, Brendan Fraser, Do Thi Hai Yen, Rade Serbedzija,
Pham Thi Mai Hoa, Robert Stanton
Christopher Doyle, Huu Tuan Nguyen, Dat Quang
John Scott
Craig Armstrong, Guy Gross
|
 |
‘Schoonheid en kolonialisme’
De goeie ouwe Graham Greene zou ongetwijfeld veel binnenpretjes
hebben bij de gedachte dat zijn roman The Quiet American zowat
een halve eeuw na de eerste publicatie tot een politieke
controverse zou leiden. In tegenstelling tot de simplistische
Hollywood-adaptatie van 40 jaren geleden (waarover Greene niet
te spreken was), is de Australische regisseur Philip Noyce erg
trouw gebleven aan de tekst van GREENE. Een authentiek politiek
document over de prille jaren van de Amerikaanse
anti-communistische interventie in Indochina, een regio die op
dat ogenblik - we schrijven anno 1952 - aan de Franse invloed
begon te ontglippen (het verhaal situeert zich kort na de Franse
nederlaag bij Dien Bien Phu). Een regelrechte aanklacht ook
tegen de dubieuze inmenging van de Verenigde Staten waarbij
slinkse infiltratie, desinformatie en zelfs regelrechte
terreurtechnieken schering en inslag waren (en nog zijn ?).
Het is duidelijk dat deze nieuwe, getrouwe verfilming de
Amerikaanse distributeurs allesbehalve beviel. Net na de
rampzalige gebeurtenissen van 11 september 2001 betaamde het
immers niet kritiek te uiten op de Amerikaanse politiek. Daarom
lieten de Miramax-filmdistributeurs de film 2 jaar in de ijskast
liggen. Op aandringen o.a. van hoofdacteur Michaël Caine is men
er dan toch mee voor de dag gekomen. Het moment van release in
België lijkt echter een cynische speling van het lot. Een paar
maanden na de Amerikaanse invasie in Irak is Greene’s verhaal
treffender en actueler dan ooit. Een echo van ‘The Year of the
Living Dangerously’ ?
In één lange meeslepende flashback blikt de cynische,
uitgebluste Britse correspondent Fowler (schitterend vertolkt
door Michaël Caine) terug op een turbulente driehoeksverhouding
met zijn Viëtnamese minnares Phuong en de jonge, idealistische
Amerikaanse ontwikkelingshelper Pyle (Brendan Fraser) met wie
hij bevriend was geraakt. Dit tragische, bewogen verhaal van
liefde, haat, verraad, schuld, boete en moord (typische Graham
Greene thema’s) speelt zich af in het zwoele, idyllische
Zuid-Viëtnam waar de onafhankelijkheidsoorlog tegen het Franse
koloniale regime volop aan de gang is. De regisseur slaagt er
perfect in de beklemmende en explosieve sfeer van aanslagen en
militair geweld te laten contrasteren met de schoonheid en de
kwetsbaarheid van dit mystieke land, belichaamd door de
afstandelijke Phuong. Stilaan vallen de maskers echter af. Niets
of niemand is wat het lijkt. De naïef ogende Pyle blijkt een
verborgen politieke agenda te hebben en de objectiviteit van de
Britse journalist wordt op de proef gesteld : hij zal kleur
moeten bekennen op vele terreinen. Zo worden politieke ambities
en persoonlijke rivaliteit meesterlijk vermengd.
Greene’s gebalde, snedige taal, zijn subtiel afwegen van ernst
en cynisme en zijn talent om een complex drama in een eenvoudig
lijkende maar meeslepende verhaalvorm te gieten, laten zich niet
zo gemakkelijk naar het grote scherm vertalen. Toch is regisseur
Philip Noyce, gesteund door de sfeerrijke fotograaf Christopher
Doyle, er in geslaagd een schitterende, intrigerende film af te
leveren. Hoewel kleinschalig, is het een veelgelaagde prent die
zowel narratief als visueel onderkoeld lijkt, maar onder het
oppervlak gloeit van emotie en intrige. De psychologische
karakterstudie van de hoofdfiguren en de morele en politieke
dimensie waarbij de kritiek op het Amerikaans imperialisme op de
achtergrond sluimert, maken het verhaal meer dan herkenbaar en
zeer actueel.
Gedragen door schitterende vertolkingen bewijst deze meeslepende
film dat Philip Npyce, na het verhaal over de Aboriginalsmeisjes
in Rabbit-Proof-Fence, momenteel in topvorm is en terecht
Hollywood de rug toekeerde. ‘The Quiet American’ is een wijze,
subtiele en menselijke politieke thriller, klassiek maar
oerdegelijk. Hij is dan ook een eerbetoon aan talrijke andere
klassiekers zoals The Third Man, Cassablanca…. Alleen spijtig
dat Graham Greene het niet meer kan meemaken. Hij zou zeker een
tevreden man zijn. |
|