.: 2003-2004  Deel 1 :.
02-03 Deel    2 05-06 Deel 1 2 08-09 Deel 1 2  
03-04 Deel 1 2 06-07 Deel 1 2 09-10 Deel 1 2  
04-05 Deel 1 2 07-08 Deel 1 2

 

  
25 11 2003

Regie:
Scenario:
Vertolking:

Fotografie:
Montage:
Muziek:
ANYWAY THE WIND BLOWS België 2003 125'

Tom Barman
Tom Barman
Natali Broods, Mathias Schoenaerts, Eric Kloeck, Diane De Belder, Frank Vercruyssen, Dirk Roofthooft, Sam Louwyck, Titus De Voogdt, Jonas Boel
Renaat Lambeets
Els Voorspoels
Tom Barman, Charles Mingus, Archie Shepp, JJ Cale e.a.

‘Eigentijdse jongeren in beweging’
 
Je moet er even inkomen, in dit debuut van Tom Barman, frontman van dEUS. En dat kan maar best snel gaan, want de film komt op je af als een wervelwind. Voor je het weet sta je weer op de stoep met dat ‘wat-heb-ik-nu-eigenlijk-gezien’- gevoel. En dat is nu precies wat Barman wil hebben. ‘ Ik vertel niet ‘het verhaal’ van mensen, ik vertel ‘een verhaal’ van ‘een paar mensen’, aldus Barman. ‘Anyway the wind blows’ is een film die swingt, stottert, rockt, heen en weer waait, schaamteloos anticlimatisch is, niets uitlegt, veel weglaat en op een bepaald moment gewoon stopt. En meer moet dat niet zijn. Vlaanderen wakker schudden, tegenwind bieden aan de iedereen behagende films en afstand nemen van de platte commercie, dat was de opdracht. Niemand zal ontkennen dat die geslaagd is.
 
‘Het leven zoals het is, in Antwerpen’. Zo zou je dit opmerkelijke debuut ook nog kunnen omschrijven. In een ‘zappende’ stijl schieten fragmenten uit het leven van een achttal Antwerpenaren voorbij de lens, die vanuit de meest onconventionele hoeken het geheel in beeld brengt. Met een veelbelovende flair. Knap gedaan!
 
Het verhaal vertellen is onbegonnen werk: alle scenes zijn flarden, een ‘tranche de vie’ van het dagelijks leven van een aantal ietwat hectische, impulsieve, eigentijdse, vlinderrende personages die fragmentarisch worden voorgesteld. Het verhaal begint middenin en stopt even plots, zonder iets af te ronden of uit te leggen. Best verwarrend soms : je moet dus wel bij de zaak zijn. Ook omdat het algemeen beschaafd Antwerps als voertaal van de film geldt. Al goed dat er twee Gentenaars in de film rondlopen om het evenwicht wat te herstellen. Alhoewel : streektaal is in : je moet van de groep deel uitmaken om te delen in de ‘drive’ en het leven van eigentijdse jongeren.
 
Eén ding is zeker : de film swingt en schetst een bepaald milieu dat zoekt naar een identiteit. Ook al hebben sommigen lak aan wat de buitenwereld daarvan denkt : elk zijn generatie, niet ? Levendig, is het wel, zowel filmisch als muzikaal. Maar net zoals in andere generaties heeft het bruisend leven voorrang op inhoudelijke invulling. Het is toch wel frappant hoe we nog steeds houden van een film met een duidelijke verhaallijn van a naar z, liefst met een happy end. Meer en meer duiken nu films op die ‘anecdotischer’ zijn, verschillende personages losweg samen brengen en die een eindweegs volgen : een momentopname van enkele levens, aaneengerijgde snapshots als ’t ware. Deze Barman is alles wat we niet willen zien: de keerzijde van de medaille van het leven dat we allemaal leven. Op zoek naar wat anders ? Met de nodige gekte en explosieve humor. Situatiehumor, eigen aan de personages, waarbij onze twee Gentse vrienden ontegensprekelijk de kroon spannen. Uitvergrote cliches, tekorten die nu eens niet verdoezeld worden. Allemaal hoogst herkenbaar. Een denderend beeld van eigentijdse eigenheid. Maar wel ontspannend. Je geniet van het onbeschaamd binnenkijken bij diegenen die anders zijn dan je zelf bent. Je blijft er niet mee zitten. Na de film kan je rustig een pint gaan pakken, stoom aflaten, commentaar geven en verder gaan met je leven zoals het is. Ook al leeft een stad anders : op zoek naar geluk zoeken sommigen de beroezing. Terloops. Alsof het moment richting kan geven. Afwachten of dat lukt. ‘ANY WAY THE WIND BLOWS’ is een generueze instant-opname van een generatie, een boeiende, swingende inkijk op een levensverwachting die de dag van morgen niet meteen als een zinderende toekomst ervaart. Maar morgen is het vast weer anders, niet ?
 
Barman geeft nog weg dat al zijn personages een stukje hebben van hem en diegenen die hij in zijn nabije omgeving ziet en kent, waar hij van houdt en die hij niet kan uitstaan, van alles een beetje. In elk geval niks ver van huis, ook de locaties niet. Voor wie Antwerpen kent is de film een leuke wandeling. Laat dat een welkome afwisseling zijn voor het moordend tempo van beelden. De geweldige soundtrack is verleidelijk, de personages authentiek en soms bevreemdend. Ook al is deze eersteling van Barman nog geen filmisch wereldwonder, zijn huiswerk is klasrijk, filmisch sterk, het sfeerbeeld van een segment Antwerpse jongeren intrigerend.
 
 
De Vlaamse film ‘swingt’ en ‘rockt’, zegt men. Nu nog even wachten op personages met een uitgewerkte psychologie en een verhaallijn die intrige en socale achtergronden aanwendt om dieper te peilen naar de gevoelens en verwachtingen van jongeren vandaag. Barman filmt met zwier, kent alles van muziek, maar moet zijn ervaringen nog ietwat beter verteren en inhoudelijk vorm geven. ‘ANY WAY THE WIND BLOWS’ is een groot moment in de jonge Vlaamse cinema die hunkert naar verdieping. Goede wijn rijpt met de jaren. Maar dit begeesterend filmdebuut is niet te vesmaden : er zit lucht, muziek, fantazie en filmische flair in dit opmerkelijk tijdsbeeld dat niet afhankelijk is van oude iconen : net alsof de Vlaamse film uitbreekt naar een bevrijdende volwassenheid. Met vallen en opstaan. Maar met terechte verwachtingen om innerlijke spankracht en nieuwe filmische kwaliteit te combineren, met het oog op afgewerkte producties naar inhoud en vormgeving. ‘ANY WAY HE WIND BLOWS’ luidt allicht een nieuwe lente in : nu nog even wachten tot Barman binnenkort een voldragen uitschieter realiseert : hij heeft nu al kwaliteiten genoeg ! Het wordt vast een boeiende, verrassende, muzikale ‘trip’ die eigentijdse jongeren knap doorlicht in hun tussentijds zoeken naar essenties. Bruisend, humoristisch en herkenbaar, zonder twijfel.