.: 2003-2004  Deel 2 :.

Zomer 1978, ergens in Sicilië. Een kleine gemeenschap, omgeven door goudgele korenvelden. Zoals elke dag schuilen de volwassenen voor de verschroeiende hitte terwijl de kinderen fietstochtjes maken door het platteland. Ogenschijnlijk lijkt de zomer van 78 voor de 10-jarige Michele niet veel meer te bieden dan die van de voorgaande jaren. Op deze desolate plaats gebeurt toch niets! Toch wordt deze zomer er een om nooit te vergeten.…

Hoewel de film op het eerst een kinderfilm lijkt, groeit dit visueel bedrieglijk sprookje al snel uit tot een soms wrede en vreemde thriller met een bloedstollende finale die ons uit een kwade droom lijkt te wekken.

Tijdens een van zijn omzwervingen langs een verlaten boerderij doet Michele immers een ontdekking waaruit blijkt dat het dorpje niet zo vredig is als het lijkt. Het geheim heeft zo’n grote impact op de jongeling dat zijn zorgeloze leventje op zijn grondvesten davert, wat meteen het einde van zijn kindertijd inluidt. Zijn geweten wordt op de proef gesteld door een hartverscheurend dilemma. Ofwel toont Michele zijn solidariteit en laat hij zijn rechtvaardigheidsgevoel spreken door zijn ontdekking aan te geven bij de politie. Ofwel blijft hij trouw aan het woord van zijn ouders van wie hij geleerd heeft om zich niet met andermans zaken te moeien, zeker niet wanneer er een louche geurtje aan zit. Om die confrontatie aan te gaan moet hij een beroep doen op de kracht van zijn jeugdige verbeelding. De verovering van het zelfvertrouwen bij de jongeling gebeurt echter niet zonder slag of stoot.

Io non ho paura (Ik ben niet bang) handelt dus niet alleen over Micheles angst om de Siciliaanse omerta en de maffiose codes van zijn familie te doorbreken maar vooral over de moed die hij aan de dag moet leggen om zich te redden uit een uitzichtloze situatie. Naast een spannen-de thriller is de film, gebaseerd op de roman van Nicola AMMANITI, dan ook een familiale zedenschets die peilt naar de ziel van de Siciliaanse zeden.

De film vertelt ons een onthutsend misdaadverhaal met af en toe onverwachte plotwendingen waarbij een aantal sociaal-realistische thema’s aan enkele typische sprookjesmotieven gekoppeld worden. Dat heeft hoofdzakelijk te maken met de manier van filmen van de vrij onbekende regisseur Gabriele SALVATORES die de ongerepte natuur bijzonder mooi in beeld brengt. Fotografische hoogstandjes en intense kleuren wisselen elkaar af. Met goudgeel en zwart als basiskleuren, met “boven” en “onder”, licht en donker, laag en hoog als wereldscheppende elementen wordt dit bevreemdend sprookje tot een huiveringwekkend drama geconstrueerd. Daarenboven is er de sterke soundtrack, soms meeslepend, soms dreigend : violen beklemtonen de mystieke sfeer en zetten de bedrieglijke schoonheid van het zomerse landschap in de verf.

Io non ho paura is een buitengewoon emotioneel verhaal, tussen realiteit en fantasie, over avonturen, ontdekkingen, vriendschap, trouw…, een film die een beroep doet op de solidariteit van elke mens in een wereld die het individu meer en meer op het voorplan zet. Misschien wordt de thematiek van de film perfect samengevat door volgend citaat, van de hand van de regisseur zelf : ‘ Solidariteit is de kracht om de schrik voor de andere te overwinnen. Het zich als gelijke erkennen, de barmhartigheid, ….moeilijk te bewijzen in de wereld waarin we leven, een wereld die daarentegen uitnodigt naar het unieke en de verscheidenheid te kijken. Wat is het moeilijk om vandaag te zeggen : ik heb geen schrik !’

‘Io non ho paura’ is ‘een schitterende ‘Bertolucci’ overwaard’, een onverwacht pareltje, vol actie, verwachting, poëzie en kleur, met rake verwijzingen naar eigentijdse situaties die de schoonheid van het leven al te veel beletten. ‘Come and see’…. Want dit is een buitenkans voor mensen met een hart voor mensen.