|
Een festivalfilm op het menu: Grote Prijs voor Beste Film op het
Internationaal Filmfestival van Vlaanderen - Gent, prijzen en
internationale waardering in Toronto en Sundance. En terecht.
Jim Sheridan heeft intussen al zijn sporen verdiend, als maker
‘My Left Foot’ en ‘In the Name of the Father’, in totaal 2
Academy Awards en 13 Oscarnominaties. Met ‘In America maakt hij
veruit zijn meest autobiografische film over de moeilijke
aanpassingstijd van zijn gezin, Ierse inwijkelingen in Amerika,
anno 1985. De beste Ierse regisseur ooit bouwt de film uit rond
familieherinneringen. En dat het helemaal een familiefilm is,
blijkt uit de inbreng van zijn beide dochters qua scenario en
sfeer. Begrijpelijk dat de persoonlijke ervaringen de film
dragen : Sheridan schuwt overigens de emoties niet. Kritische
kijkers zouden in de film enige sentimentaliteit kunnen
ontdekken, maar er is verder niks fout aan deze klassieke film
die overigens wel echt verfrissend is, ondanks de onprettige
startmaanden in ‘het beloofde land’. En dat is in de huidige
tijd van plagiaat, eindeloze kopieën en een schrijnend gebrek
aan originaliteit al heel wat.
Sociaal geëngageerd is Jim Sheridan altijd geweest en hij maakt
geregeld beklijvende films, met brio. Dat deze ‘coming of
age’-film heel wat autobiografische elementen bevat, verklaart
de echtheid van het verhaal. Daarnaast is er de geweldige cast
die het verhaal draagt en de discrete camera die gewoon
ingezoomd staat op een bestaand doorsnee gezin dat de nodige
tegenslagen - elk op zijn manier - verwerkt. Uit het leven
gegrepen … En dat is het dus ook. De dood van de kleine Frankie,
die centraal staat in het leven van de personages Sarah, Johnny
en hun kinderen Ariel en Christy, is ook het persoonlijk kruis
van Sheridan, die zijn broer Frankie verloor op tienjarige
leeftijd. ‘In America’ is dan ook aan hem opgedragen en een
mooier eerbetoon kon Sheridan hem allicht niet brengen.
Het scenario verhaalt de levensweg van de door lijden en verlies
getekende Johnny, die zijn overdosis aan verdriet niet meer
verwerkt krijgt en naar eigen zeggen gevoelloos is geworden
daardoor en moeder Sarah, die onder het motto ‘life goes on’
haar angsten en verdriet weet te verbergen voor haar dochters,
die hun oude thuis missen en hun enige nieuwe vriendje Mateo
verliezen aan AIDS. Het gezin krijgt meer dan zijn portie
tegenslag te verwerken, maar de dood van Frankie blijft toch de
rode draad doorheen het hele verwerkingsproces. Sheridan schreef
het verhaal met zijn twee dochters, Kirsten en Naomi, die een
waardevolle bijdrage leverden en klaarblijkelijk ook de jonge
talenten Emma en Sarah Bolger inspireerden, want die zijn de
kersjes op de taart van de puike acteerprestaties : wat een
‘naturel’ !
Let u vooral ook op de intimistische muziek: Gavin Friday en
Maurice Seezer leverden een knappe soundtrack af, die perfect
past bij het innemende, energieke en hartverwarmend verhaal over
een gezin dat blijft hopen, ook tegen beter weten in. ‘In
America’ werkt op je gevoel, is mooi, echt en doorleefd. Een
aanrader! |
