Geen officiële site |
30 03 2004 Regie:
Scenario:
Vertolking:
Fotografie:
Scenario:
|
Marco Tillio Giordana
Sandro Petralia, Stefano Rulli
Luigi Lo Cascio (Nicola), Alessio Boni (Matteo),
Adriana Asti
(Adriana), Sonia Bergamasco (Gulia) Fabrizio Gifuni (Carlo),
Maya
Sansa (Mirella), Jasmine Trinca (Giorgia)
Roberto Forza
Roberto Missiroli |
 |
Als sluitstuk van het 51ste filmclubjaar serveren we U, net voor
de Paasvakantie, hét filmgebeuren van het jaar : La meglio
gioventu, een 6 uur durende film van de Italiaanse regisseur
Marco Tulli GIORDANA, bekend van o.m. Passolini, un delitto
italiano (1995). De film is een magistrale, uit twee delen
bestaande, meeslepende familiekroniek die tegelijk een
fascinerend beeld geeft van de Italiaanse samenleving van de
voorbije 40 jaar. De verdienste van de regisseur bestaat erin
dat hij het chronologisch vertelde verhaal uitbouwde tot een
waar fresco, ja zelfs een klassiek epos, waarmee hij terug
aanknoopt met de traditie van o.a. VISCONTI en BERTOLUCCI en
waardoor opnieuw geloof gegeven wordt aan de Italiaanse film.
De titel La meglio giuventu, de beste jaren van mijn jeugd, is
geïnspireerd op een bloemlezing van P.P. PASSOLINI, een van de
filmidolen van de regisseur. Hij verwijst ook naar een tragisch
liedje die de Italiaanse alpenjagers zongen die in de strijd
gingen sterven. Daarmee is de toon van de film gezet : poëzie,
emotie, droefheid en tragiek kruiden deze bijzondere prent.
De ontstaansgeschiedenis van de film is een verhaal op zich.
Oorspronkelijk stond de film als TV-reeks geprogrammeerd. Het
project dateerde van voor de regeringswissel die Berlusconi aan
de macht bracht. De huidige RAI (of moeten we zeggen Berlusconi
?!) voerde de film later af omdat hij te aristocratisch zou zijn
voor het Italiaanse publiek. De reden is misschien veel
prozaïscher. GIORDANA heeft immers nooit zijn kritiek op
Berlusconi gespaard. Op de vraag bvb waarom Berlusconi niet in
zijn film vermeld wordt antwoordt de regisseur laconiek : “ik
toon alleen wat mij interesseert, de mooiste kanten van de jeugd
; voor mijn film vind ik Berlusconi verwaarloosbaar ; ik kan
alleen maar filmen waar ik van hou.”
De producent van de film hield echter voet bij stuk en toonde
hem aan het selectiecomité van het festival van Cannes. Dat
reageerde laaiend enthousiast. De film won er de competitie Un
certain regard, een belangrijke publieksprijs, waarna men
besloot om hem in de zalen uit te brengen, met het onverhoopte
succes tot gevolg. GIORDANA heeft aangetoond dat de gruwelijke
beeldvervuiling van Berlusconi die enkel dom volksvermaak
promoot het moet afleggen tegen kwaliteit.
“We mogen ons niet verlagen tot de normen van de televisie. We
moeten het publiek behandelen als volwassenen, niet als
beesten”, voegt de regisseur er nog aan toe.
In deze aangrijpende familiekroniek volgen we vooral de twee
broers Nicola en Matteo. Aanvankelijk delen zij dezelfde hoop en
dromen. Tot op de dag dat zij de psychisch gestoorde Giorgia
ontmoeten, een mysterieuze schoonheid die hun verdere leven zal
bepalen. Nicola, een gepassioneerde romanticus, begint een
succesvolle carrière als psychiater maar op amoureus vlak loopt
het niet van een leien dakje. Ook zijn idealen krijgen af en toe
een flinke deuk. Matteo, op de vlucht voor zichzelf, geeft zijn
studies op om politieagent te worden. Tegenover Nicola’s
verlangen naar vrijheid staat Matteo’s hang naar
rechtvaardigheid. Meer en meer groeien de broers uit elkaar.
Stippelt Niccola, met vallen en opstaan zijn eigen weg uit,
Matteo wordt een tragische idealist, het symbool van een hele
generatie die het zo goed bedoelde. Nicola, de optimist die
makkelijk over tegenslagen stapt en nieuwe uitdagingen aangaat,
heeft het talent om een relatie met de wereld aan te gaan.
Matteo, teveel in onvrede met zichzelf en de wereld om er iets
van te maken, schijnt zichzelf geen geluk te gunnen.
Rond de twee broers worden de andere personages geportretteerd :
de ouders, de zussen, de grote en kleine liefdes, de kinderen,
de vrienden… Elk personage heeft zijn eigen verhaal, zijn eigen
passies, zijn eigen idealen. De regisseur slaagt er in dit alles
tot een kleurrijke fresco van gevoelens te verweven. Vooral in
het tweede deel wordt het verhaal gedragen door een enorme
emotionele kracht. Dank zij het geduldige ritme kan de regisseur
van zijn personages stuk voor stuk genuanceerde persoonlijkheden
maken, met zwakke maar vooral goede kanten.
Door de conventionele manier van filmen krijgt de film ook een
grote geladenheid en diepgang mee, wat de kans op reflectie bij
de kijker des te groter maakt. La meglio gioventu is een film
die groeit terwijl je er naar kijkt, met mensen die je leert
begrijpen naarmate hun karakters ingevuld geraken. Toch hoedt de
regisseur er zich voor sommige reacties van zijn personages te
verklaren. Hun gedrag is voor een stuk onvoorspelbaar, omdat zij
zijn wie ze zijn : mensen van vlees en bloed. Dit maakt de film
intiemer, persoonlijker en dus rijker voor iedere kijker. Ligt
hier niet het succes van de film ? Delen we niet dezelfde
gevoelens van hoop, liefde, angst, verdriet, twijfels… met de
personages?
De film begint in 1966 en eindigt in 2003. Uit deze periode
citeert Giordana de grote momenten van de recente Italiaanse
geschiedenis : de overstromingen van Firenze, de
studentenbetogingen, de massale ontslagen bij Fiat, het
terrorisme van de Rode Brigades, de aanslagen van de maffia…
Maar de regisseur wil vooral een beeld schetsen hoe een diep
verscheurde Italiaanse maatschappij worstelt om tot een modern
land te evolueren. Hoewel deze gebeurtenissen vanuit
verschillende standpunten worden belicht, halen zij nooit de
overhand in de film. Wel beïnvloeden ze het denken en de
gevoelens van de personages, waardoor de regisseur een boeiend
portret maakt van een generatie die, geboren na de oorlog, in
het Italië van de jaren 60 en 70 harde noten heeft moeten
kraken. Een generatie die, in al haar tegenstellingen en haar
soms naïeve dromen, voor zichzelf opkwam maar ook getracht heeft
de wereld een beetje te verbeteren ; een generatie die, zonder
winstbejag, zich voor iets of iemand wilde opofferen. In alle
groothartigheid rondt de regisseur af met een prachtig staaltje
hoop door de idealen van zijn generatie op de jongeren te
projecteren. Wat de ouderen nieten konden bereiken, zal de jeugd
misschien kunnen realiseren, met hetzelfde genereuze gevoel van
solidariteit.
Ondanks de lengte verveelt de film geen moment. Door de
gedrevenheid van vertelling houdt dit meesterwerk ons twee maal
gedurende 3 u voor het scherm gekluisterd. De dramatische
kwaliteit wordt ondersteund door de muziek die fraaie
herinneringen oproept aan de voorbije 40 jaar. De
acteursprestaties zijn , hoeft het gezegd, uitmuntend. Het
camerawerk is subliem : we worden voortdurend meegevoerd van de
grote steden naar de prachtige uithoeken van Italië.
Ongetwijfeld het filmevenement van het jaar ! Mis het niet ! |
|
