
Officiële
site
met trailer |
28 09 2004 Regie:
Scenario:
Fotografie:
Muziek:
Montage:
Vertolking: |
Nancy Meyers
Nancy Meyers
Michael Ballhaus
Hans Zimmer
Joe Hutshing
Jack Nicholson (Harry), Diane Keaton (Erica), Amanda Peet (Marin),
Keanu Reeves (Julian), Frances McDermand (Zoe) |
|
|
 |
Jack Nicholson als karikatuur van zichzelf in de rol van Harry
Sanborn: de onverbeterlijke rokkenjager, die met de nodige
zelfspot uitpakt. Diane Keaton als opponent Erica Barry, ziet
hoe deze man als een speling van het lot haar geciviliseerde
schrijverswereldje komt binnen-waaien en algauw slachtoffer
wordt van haar geestige hartelijkheid. Nicholson incasseert met
stijl en blijkt meer in zijn mars te hebben than meets the eye …
Het was nochtans allemaal heel anders bedoeld. Sanborn,
succesvol muziekproducent met het libido van een jonge hond,
laat geen gelegenheid onbenut om zich tegoed te doen aan het
spreekwoordelijke groene blaadje. En Marin (Amanda Speet) is
groen blaadje van dienst voor een romantisch weekend in de
strandvilla van haar afwezig geachte moeder. Een hartkwaal gooit
echter roet in het eten en laat Harry achter in de deskundige en
gewillige handen van moeder Erica, met wie hij – zo blijkt
gaandeweg – veel meer gemeen heeft dan met dochter Marin. Het
kan verkeren, zei ook Bredero en hij had gelijk.
‘Eind goed, al goed’ zou je denken en dat was het dan. Maar dat
is buiten waard van dienst, Keanu Reeves gerekend, die de rol
van de jonge hartchirurg Julian voor zijn rekening neemt en
meedingt naar de hand van de charmante Erica. Voor het eerst in
zijn leven moet Harry vechten voor een vrouw en vier verwarde
mensen moeten met hun gevoelens en de andere spelers in het
reine zien te komen.
Het resultaat van dit gegeven is een prikkelend ‘beschaafd’
amusement. Geestige, sprankelen-de en snelle dialogen vervelen
geen moment en maken zelfs mannen week voor dit oerroman-tische
verhaal. Regisseur Nancy Meyers brengt het thema ouder worden
als iets dat deel uit-maakt van het leven van alledag. Dit gaat
niet over doodgaan, uitgeblust zijn of hoofdschud-dend de jeugd
met de vinger wijzen. Dit gaat over mensen in the midst of life,
met gevoelens die ook op hun leeftijd nog heel verwarrend kunnen
zijn. Over mannen en vrouwen die niet vastroesten in het leven
zoals ze dat kennen, maar openstaan voor alle facetten van het
mens-zijn, met de liefde uiteraard op kop.
Sterren op leeftijd - Diane Keaton en Jack Nicholson - zorgen
voor vuurwerk in deze ‘Something’s gotta give’, niet alleen
tussen de personages Harry en Erica, maar vooral in de hun
bovenmaatse acteerprestaties, die deze film uiterst genietbaar
maken. Dat ze daarbuiten ook nog sinds de opnames een koppel
vormen in het gewone leven, heeft u niet van mij …
Jack Nicholson, die reeds meermaals op het scherm van filmclub
Zottegem schitterde, geeft hier alweer een prachtrol weg.
Vergelijkbaar met zijn optreden in ‘As good as it gets’ gaat hij
de romantische toer op, zij het wel op zijn eigenste manier.
Nicholson mag terecht het grootst aantal oscarnominaties voor
mannelijke hoofd - en bijrollen op zijn visitekaartje zetten
voor onder meer ‘Terms of Endearment’, ‘One flew over a Cuckoo’s
Nest’ en ‘As good as it gets’. Voor ‘About Schmidt’ mocht hij
een Golden Globe in ontvangst nemen en hij is ook de trotse
eigenaar van een Life Time Achievement Award van The American
Film Institute.
Diane Keaton won voor haar rol in deze film een Golden Globe en
hield er een Oscarnominatie aan over (2004). Ze werd destijds
ontdekt door niemand minder dan Woody Allen en maakte haar
filmdebuut in ‘Play it again, Sam’ in 1972. Ze brak door als Kay
Adams Corleone in ‘The Godfather’ van Francis Ford Coppolla en
kreeg in 1977 een oscar voor haar rol in ‘Annie Hall’.
Keanu Reeves slaat met deze film een nieuwe weg in, na zijn
Neo-periode (The Matrix).
Reeves presteerde reeds in een heel pak films die het goed deden
op het witte doek: hij startte met ‘Rivers’Edge’ van Tim Hunter
en was te zien in onder meer ‘Dracula’, ‘Speed’, ‘Much ado about
Nothing’, ‘The Devils’Advocate en daarna in ‘The Matrix’ en zijn
sequels. Nu dus weer tijd voor iets anders met deze bijrol in
‘Something’s gotta give’ en, het moet gezegd, hij doet het met
glans.
Regisseur Nancy Meyers presenteerde ons eerder enkele hilarische
films als ‘Baby Boom’ (ook al met Diane Keaton), ‘Parent Trap’,
‘Father of the Bride’ en ‘What Women want’, films die door het
grote publiek wel gesmaakt werden als een prettige
zaterdagavondfilm en onge-twijfeld op de bestsellerslijst staan
van de meeste videotheken.Maar bijgestaan door de cast van deze
productie en een sterk script, kan Meyers hier toch laten zien
dat ze meer in huis heeft. Haar fascinatie voor relaties met
grote leeftijdsverschillen tussen de partners kon ze in deze
prent helemaal botvieren. Wat ze eruit leerde? ‘Liefde doet meer
pijn naarmate je ouder wordt’, aldus Meyers.
In de categorie ‘Romantische komedie’ scoort deze ‘Something’s
gotta give’ bijzonder goed, mede dankzij de fijne score van de
Duitse Hans Zimmer, die eerdere componeerde voor muzikale
pareltjes als ‘Prince of Egypt’, ‘Thin Red Line’ en ‘Rain Man’.
Zimmer werd als lid van The Buggles bekend met hun hit ‘Video
killed the Radio Star’ en is als filmcomponist pionier in het
gebruik van de meest geavanceerde technologieën. Ook in zijn
kast staan al tal van onderscheidingen, waaronder een Golden
Globe, een Oscar, een Grammy en een Tony Award.
Al deze ingrediënten maken van ‘Something’s gotta give’ een must
voor wie durft toegeven dat ie wellicht – wie niet – een
onverbeterlijke romanticus is. Voor de mannen onder u: wij
zullen niet verder vertellen dat u erbij was. |
|