Officiële site
Trailer |
16 11 2004 Regie:
Scenario:
Fotografie:
Muziek:
Vertolking: |
Ines Paris & Daniella Fejerman
Inés Paris & Daniella Fejerman
David Omedes
Juan Bardem
Rosa Maria Sarda (Sofia), Maria Pujate (Jimena),
Silvia Abascal (Sol), Eliska Sirova (Eliska) |
|
|
 |
De drie zussen Elvira, Sol en Jimena komen hun moeders verjaardag
vieren. Die maakt van de gelegenheid gebruik om mee te delen dat
ze, na haar scheiding van hun vader, opnieuw verliefd is. Klein
detail: haar nieuwe partner is niet alleen veel jonger dan haar,
maar is … een vrouw. Haar dochters willen reageren als de
moderne jonge vrouwen die ze (beweren te) zijn, maar vooral
Elvira heeft het er knap lastig mee. De zussen beramen een plan
om hun moeder en haar geliefde uit elkaar te drijven. Maar dat
pakt anders uit en de film gaat over van een luchtige komedie
naar een licht familiedrama.
Nu al wordt deze ‘A mi madre’ vergeleken met de ‘Mujeres al
borde de un attaque de nervios’ van Pedro Almodovar. Het
regiedebuut van de Spaanse dames Ines Paris en Daniela Fejerman
bleef niet onopgemerkt, dat mag duidelijk zijn. Of vergeleken
worden met de Spaanse ‘meester van het witte doek’ Almodovar
zo’n zegen is, valt nog te bezien. Het schept in ieder geval
meteen hoge verwachtingen. Het is aan u om te komen ontdekken
bij Filmclub Zottegem of die allemaal kunnen worden ingelost,
maar laat ons zeggen dat wij deze pittige relatiecomedie alvast
de moeite van de vergelijking waard vinden.
Een originele titel heeft deze vrouwenfilm niet meegekregen: wie
enig woord Spaans kent weet al meteen waar zich aan te
verwachten. Een origineel uitgangspunt krijg je wel. Voor de
gelegenheid heb je niet het inmiddels klassiek geworden (de
wereld evolueert snel) verhaal van ouders die dit soort nieuws
van zoon of dochter moeten leren aanvaarden, maar een moeder die
met een vriendin op de proppen komt en de reactie van haar drie
dochters daarop. Rode draad van het verdere verhaal wordt dan
ook dat van dochter Elvira, die door de bekentenis van haar
moeder zelf in een seksuele identiteitscrisis beland en van daar
het hele verhaal naar zich toetrekt. De relatie met haar baas,
therapeut en geliefde komen uitgebreid aan bod en laten ‘un
mujer al borde de un attaque de nervios zien’. In dit amusant
gegeven knipogen de vrouwelijke regisseurs niet allleen naar
familierelaties maar stellen ze terloops ook verworvenheden van
de vrouwenemancipatie in vraag.
De rol van Elvira wordt fantastisch vertolkt door Leonor
Ceballos Watling, die al in 1999 door de European Film Promotion
als rijzende ster aan het Europese filmfirmament werd
gesignaleerd. Watling, dochter van een Britse vader en Spaanse
moeder, is in eigen land een gevierde actrice met reeds 24
rollen op haar naam, waaronder ‘Habla con Ella’ en meer recent
‘La Mala Educacion’ , twee meesterwerken van de eerder besproken
Almodovar. Watling weet met stijl een heel gamma aan gevoelens
te bespelen en u daar als toeschouwer in mee te nemen. De film
draait dan ook om en op haar kracht. ‘Girl power’ en
weerbaarheid, dat is wat ze wil. Voor haar personage Elvira is
daar nog wat werk aan, maar van Watling kan ze wat leren! Maar
ze staat vast niet alleen. Verder spelen Rosa Maria Sarda als
moeder Sofia, Maria Pujalte als Gimena en Silvia Abascal als Sol
mee in deze relatiekomedie. De befaamde filmcomponist Juan
Bardem tekende voor de muziek. Een geslaagde combinatie.
‘A mi madre’ heeft een erg aangenaam verloop en verveelt geen
moment. Er waait een frisse wind door het geheel en een lach en
een traan volgen mekaar op in een aanvaardbaar tempo. Bovendien
is het een prachtportret van drie zusters en een
temperamentvolle moeder. Komisch en sarcatisch, blakend van
gezond verstand en menselijkheid. Een ‘zedencomedie’à la
Molière, die steeds inhoud en amusement combineerde.
Fijnzinnigheid troef, een aanrader dus. ‘A mi madre le gustan
las mujeres’ laat eens te meer zien dat Spanje heel wat
filmtalent huisvest dat ook ver buiten de Spaanse grenzen
gesmaakt kan worden.
Jammer wel dat, na ‘Aimee und Jaguar’ en andere ook deze film
onmiddellijk het etiket ‘Holebi’ opgeplakt krijgt. De lesbische
geaardheid van moeder Sofia is weliswaar een interessant
uitgangspunt, maar het verhaal biedt meer dan een gelegenheid
tot voyeurisme in holebiland. Al bij al gaat het ook hier over
mensen in hun zoektocht naar zichzelf en hoe anderen door hun
keuzes daartoe bij dragen, al dan niet gewild. Sofia heeft haar
keuze al gemaakt, maar de keuzes van haar dochters, Elvira
voorop, worden hierdoor opnieuw in vraag gesteld. Trouwen of
niet? Hetero of niet? Aanvaarden of aanvechten? De film
overstijgt zijn (originele) uitgangspunt en levert naast heel
wat grappige momenten ook wat stof op tot nadenken, al was het
maar voor de personages.
‘A mi Madre le gustan las Mujeres’ is ‘een droomcomedie : ‘de
intrige loopt als een trein, het ritme stokt geen seconde, de
acteurs blijven geloofwaardig zonder zichzelf al te ernstig te
nemen, een lach en een traan volgen elkaar in de juiste doses
op’(G. de Henau, in F & TV + Video). Bovendien zijn er constant
raakpunten met de realiteit en zijn de personages zijn,
gelukkig, erg herkenbaar. We kunnen u deze fijnzinnige comedie
alvast warm aanbevelen. Als sommigen Almodovar als ijkpunt
gebruiken, kom je best zelf even kijken om te genieten van een
zwierige, luchthartige Spaanse film. Een proevertje met de
nodige vitamienen. Oordeel zelf! |
|
