Lees recensie >>>
Officiële site
met trailer |
18 01 2005 Regie:
Scenario:
Fotografie:
Montage:
Muziek:
Vertolking:
|
Walter Salles
José Rivera
Eric Gautier
Daniel Rezende
Gustavo Santaolalla
Gael Garcia Bernal, Rodriguez De La Sema, Mia Maestro, Mercedes
Moran |
|
|
 |
‘Let the world change you … and you can change the world’
In
1952 trokken twee jonge Argentijnen, Ernesto Guevara en Alberto
Granado, samen op reis doorheen Latijns-Amerika om de échte
wereld buiten Buenos Aires te verkennen. Ernesto is een
23-jarige student geneeskunde die gespecialiseerd is in
lepra-onderzoek en op het punt staat zijn diploma te halen ;
Alberto is 29 en werkt als biochemicus in een kliniek. De film
vertelt niet alleen de belevenissen van het avontuurlijke duo,
maar ook hun confrontatie met de onrechtvaardigheden van een
onverbiddelijk klassensysteem. Met hun uitgesproken zucht naar
avontuur beginnen de vrienden hun hachelijke reis op een oude
afgetakelde Norton 500 uit 1939. Alhoewel de oude motor het
reeds na enkele maanden begeeft, besluiten ze voort te trekken
met de middelen die zij onderweg kunnen vinden. Naarmate hun
reis vordert worden zij steeds meer geconfronteerd met
wisselende geografische maar ook sociale en culturele invloeden
die een diepe indruk op hen nalaten. Wanneer ze tenslotte in een
lepra-gemeenschap in het Peruviaanse Amazonegebied belanden,
wordt bij beide mannen een bewustwordingsproces tot gang
gebracht dat hun latere politieke en sociale ambities zal
bepalen.
De première van’ The Motorcycle Diaries’ werd in 2004 ontvangen
op een staande ovatie op het Sundance Film Festival. En terecht.
De film is een pareltje. Maar wie in deze film hoopt een volledige biografie van Che
Guevara te vinden, moeten we echter teleurstellen. De film is
geïnspireerd op de dagboeken van zowel Alberto Granado als
Ernesto Guevara,de man die later bekend zou worden als « El Che
». Maar dat is eigenlijk bij het bekijken van de film enkel een
prettige wetenswaardigheid. ‘The Motorcycle Diaries’ is op de
eerste plaats een roadmovie die de zoektocht verhaalt van twee
jongemannen naar zichzelf en hun plaatsje in deze wereld. Dat
die zoektocht voor één van hen zal leiden tot het ontwikkelen
van een ware revolutionaire geest is weliswaar geschiedenis,
maar niet het hoofddoel van deze film. Je beleeft de verandering
in het personage, gaande van jong en ontstuimig tot diep
ontgoocheld en kwaad. En van daaruit kan je zijn sociale
bewogenheid al voelen groeien die tot de mythe van ‘El Che’ zal
leiden, tot op vandaag. Maar het grootste deel van de film zijn
gewoon de memoires van een avontuurlijke jongeman. Zij het dan
wel in een geweldig kader. De beelden van het rijke Latijns
Amerika (en dan hebben we het niet over de dollars) zijn
gewoonweg adembenemend, het portret van de problematiek in
Zuid-Amerika is tekenend en de mooi uitgewerkte vriendschapsband
tussen Alberto en Ernesto geeft extra warmte en kleur.
Regisseur Walter Salles is een Braziliaanse filmmaker die voor
zijn debuut, het in 1995 verschenen ‘Foreign Land’ onder meer de
Brazil's Silver Daisy Award for Best Film of the Year won.
Daarna maakte hij nog onder meer ‘Central Station’ en ‘Behind
the Sun’, beiden goed voor diverse oscarnominaties, een Golden
Globe en diverse andere onderscheidingen. Om Ernesto and
Alberto's boeken om te vormen tot een filmscenario deden Salles
en de producers een beroep op José Rivera, die nog samen met
Gabriel García Marquez studeerde aan het Sundance Institute.
Salles and Rivera deden aanzienlijk wat research, waaronder het
lezen van alle beschikbare biografieën van ‘El Che’. Rivera
werkte twee jaar aan het script. Hij wilde vooral het beeld van
Ernesto Guevara brengen en niet dat van de legendarische Che.
Daarom reisde hij zelf af naar Havana, Cuba waar hij ook
Ernesto’s weduwe en kinderen ontmoette en sprak met Alberto
Granado.
Onmisbaar was de inbreng van Alberto, reisgezel en vriend van
‘El Che’ die nu zijn jeugdjaren verfilmd ziet. Was Ernesto ‘El
Che’ niet geworden, was niemand in onze trip geïnteresseerd
geweest, zo lacht hij. Hij genoot ervan om mee te werken aan
deze productie en waarschuwde vooral voor het feit dat ondanks
het verder verloop van de geschiedenis, hij en Che toen vooral
gewoon veel lol trapten. Het dagboek van Alberto was trouwens
een perfecte aanvulling op dat van Ernesto, die vooral zijn
beleving noteerde, terwijl Alberto vooral de route beschreef.
Twee unieke reisdagboeken vervlochten tot een geweldige film,
dat is het resultaat.
En al dat materiaal vraagt om een secure beeldvorming en
authenticiteit. Salles besliste om de film te draaien op de
historische locaties. Het hele team trok al in november 2001
naar Argentinië. Tot mei 2002 volgden reizen doorheen alle
landen die de vrienden hadden aangedaan op zoek naar geschikte
filmlocaties. Ook de verschillende culturen waarheidsgetrouw in
beeld brengen was de doelstelling. Er volgden casting sessies
over de hele wereld om de juiste gezichten te vinden voor
hoofdrolspelers en figuranten.. Uiteindelijk werd het toch
grosso modo een Argentijnse film. Behalve het hoofdpersonage
dan. Voor Gael García Bernal maakte Salles graag een
uitzondering.
Bernal maakte zijn debuut in Alejandro González Iñárritu's
‘Amores perros’ een prestatie van formaat die hem meteen Silver
Ariel Award (Mexicaanse equivalent van de Oscar) en de Silver
Hugo Award op het filmfestival van Chicago opleverde. Zijn
volgende optreden was in ‘Y Tu Mamá También’, waarin hij speelde
tegenover zijn beste vriend Diego Luna, opnieuw goed voor
prijzen, deze keer in Venetië. Met ‘El Crimen del padre Amaro’
en Pedro Almodóvar's ‘La mala educacíon’ kan de lijst niet meer
stuk. Bernal was de man voor de job.
Zij opponent werd Rodrigo de la Serna. Een jonge
theaterperformer, die debuteert met The Motorcycle Diaries. Hij
werd gekozen op basis van de fysieke gelijkenis met
Alberto Granado en zijn uitmuntende capaciteit om humor en drama
te combineren in een perfect mix. Dat hij verre familie van de
Guevara’s is, bleek maar achteraf.
De twee passen bij elkaar zoals Ernesto en Alberto dat deden.
Het resultaat van hun samenspel is knap acteerwerk. En op zich
al voldoende reden om de film niet te missen. Als u nog een
reden zocht natuurlijk … |
|
