.: 2004-2005  Deel 2 :.
02-03 Deel    2 05-06 Deel 1 2 08-09 Deel 1 2  
03-04 Deel 1 2 06-07 Deel 1 2 09-10 Deel 1 2  
04-05 Deel 1 2 07-08 Deel 1 2

 

  


Lees recensie >>>

Officiële site
met clips

 01 03 2005

Productie:
Regie:
Scenario:
Camera:
Montage:
Art direction:
Muziek:
Vertolking:
Distributie:

GEGEN DIE WAND Duitsland 2004 123'

Stefan Schubert, Ralph Schwingel
Fatih Akin
Fatih Akin
Rainer Klausmann
Andrew Bird
Tamo Kunz
Depeche Mode, The Birthday Party, Sisters of Mercy
Birol Ünel, Sibel Kekilli, Catrin Striebeck, Güven Kiraç, Meltem Cumbul
Cinemien

Hoofdrolspeler uit “Gegen die Wand” is Cahit, een postpunker van eind de dertig, geboren in Hamburg uit Turkse ouders, die zijn dagen slijt als glazenophaler in de concertzaal Die Fabrik. Hij lacht nooit en heeft nog steeds een poster van Siouxie and the Banshees op zijn kamerdeur hangen. Hij heeft zijn leven op een laag pitje gezet omwille van een dramatische gebeurtenis waar pas later in de film enigszins vaag naar verwezen wordt.
Na een mislukte zelfmoordpoging - Cahit ramt zijn auto tegen een muur - belandt hij in een inrichting, waar een psychiater hem voorhoudt dat een nieuw leven beginnen een aardiger methode is om van een ongewenst leven af te komen dan zelfmoord. Zijn woorden vallen op dorre grond, maar Cahits leven krijgt een onverwachte wending als hij in de inrichting de jonge Turks-Duitse Sibel ontmoet. Ze is opgenomen omdat ze haar polsen doorsneed uit protest tegen haar strenge familie.

Ze heeft reden tot klagen: haar broer brak haar neus toen hij haar hand in hand met een jongen zag zitten. Ze smeekt Cahit een schijnhuwelijk met haar te sluiten, zodat ze van haar familie verlost zal zijn.
Cahit stemt met tegenzin toe. De twee voelen aanvankelijk niets voor elkaar, maar als de liefde daadwerkelijk hun levens binnensluipt, neemt het verhaal een melodramatische wending.
Als je de wereld niet kunt veranderen, verander dan jezelf, zo wordt gezongen in het nummer van “The The” dat in “Gegen die Wand” wordt aangehaald. Cahit en Sibel wíllen allebei wel uit hun wereld ontsnappen maar lopen tegen een denkbeeldige muur aan. De liefde zou die muur, heel romantisch, omver moeten werpen.
“Gegen die Wand” is donker-romantische film, een imponerende explosie van emoties en vitaliteit.
Bovendien is deze harde film brandend actueel omdat hij ons een blik gunt achter de schermen van 1 van de culturen uit onze multiculturele samenleving. Want in simplis- tische voorstellingen worden autochtonen en allochtonen vaak als 2 homogene groepen tegenover mekaar geplaatst. Deze film zoomt onder meer in op de problemen die er bestaan binnen slechts 1 van die vele allochtone gemeenschappen die in Europa leven, met name de Turkse.
De film maakt duidelijk dat heel wat migranten van de tweede generatie bereid zijn hun religie en hun familietradities die verbonden zijn met hun etnische afkomst, overboord te gooien en zich willen aanpassen aan de maatschappij waarin ze opgegroeid zijn met alle daaraan verbonden rechten, plichten en culturele waarden.Dat dit niet van een leien dakje loopt blijkt niet alleen uit deze film, maar ook de filmmaker, de 31-jarige Fatih Akin en de 2 hoofdacteurs Ünel en Kekilli kunnen er over meepraten.
Akin genoot een strenge traditionele opvoeding; Ünel werd acteur en alkoholist om te rebelleren tegen zijn conservatieve afkomst en Kekilli was op 19-jarige leeftijd een pornoster, de ultieme manier voor een traditioneel moslimmeisje om te rebelleren.

Vooral het verhaal van Sibel Kekilli spreekt, wat dit betreft, boekdelen.
Pas na het uitbrengen van de film raakte bekend dat deze actrice, die vanop een kantoor, waar ze als secretaresse werkzaam was, weggeplukt werd, een niet zo onschuldig verleden had. Duitse sensatiekranten hadden al gauw achterhaald dat ze reeds in enkele pornofilms “acteerervaring” had opgedaan. Net zoals het personnage dat ze in “Gegen die Wand” vertolkt, had ze getracht om op die extreme manier te ontsnappen aan het verstikkende leven dat haar als traditioneel opgevoed Turks meisje te wachten stond.
Nadat de berichten over haar pornoverleden waren verschenen, werd ze in Turkije met de dood bedreigd en bij de première van de film in Turkije werden dan ook exceptionele veiligheidsmaatregelen getroffen.
Binnen de grote Turkse gemeenschap in Duitsland zorgde de film voor verdeeldheid en vele traditionele islamieten wezen hem af. Medewerkers van de Turkse Gemeenschap in Duitsland zijn niet zo gelukkig met het beeld van hoofddoekdragers en Anatolische berg-Boeren. Enkele zeer gewelddadige scènes in de film verwijzen naar de onderdrukking van de islamitische vrouw, wat ook het onderwerp was in “Submission”, de film die Theo van Gogh met zijn leven heeft moeten bekopen. Akin zegt dat hij na zijn controversiële film nog geen bedreigingen heeft gekregen en weigert om zijn artistieke vrijheid op welke manier ook te laten beïnvloeden.

Beide acteurs zetten nochtans een fantastische prestatie neer.
Voor de 42-jarige Turk Biroul Ünel is het, na de romantische roadmovie Im Juli ('99), de tweede samenwerking is met Akin. Ünel, begonnen als theateracteur en -regisseur, is vooral bekend door zijn optreden in verschillende Tatort-afleveringen.
Krachtig weerwerk krijgt hij van nieuwkomer èn revelatie Sibel Kekilli (°1980), die in haar langspeelfilmdebuut op een weergaloze manier gestalte geeft aan de egocentrische Sibel, een ongeleid projectiel dat eerst vuurt en dan denkt.
Akin stort hen in een verzengend noodlotsdrama, waarvoor Shakespeare de schouders niet zou hebben opgehaald.
Ook de opbouw van de film is knap gevonden. Muzikale intermezzo's over verloren liefdes, gezongen en gespeeld door een zevenkoppige Turkse band tegen de achtergrond van Istanboel, delen het verhaal als het ware op in verschillende hoofdstukjes en doen een beetje denken aan de structuur van “Breaking the Waves” van Lars Von Trier.

Het intrigerende camerawerk van Rainer Klausmann en een pittige soundtrack dragen eveneens bij tot het welslagen van dit ongewoon liefdesverhaal.
Vooral de ruige muziek die gans de film door uit de luidsprekers knalt, geeft een geweldige dynamiek aan deze prent. De regisseur is vertrokken van welbepaalde songs die elk een eigen specifieke sfeer hebben, die tot totaal verschillende genres behoren (new-wave, gothic, punk tot traditionele Turkse muziek) maar allemaal met mekaar gemeen hebben dat ze handelen over woede, onbegrip, agressie en oneindige“Schmerz”.
De doelbewust uitgekozen liedjes dienen om personnages en situaties te karakteriseren en om aan de beelden een extra dimensie te geven.
Zeer ongewoon is dat de soundtrack reeds klaar was nog vooraleer het eerste beeld van de film gedraaid was; de film is a.h.w. gegroeid uit de muziek.

Deze film werd op de 54ste Berliner Internationale Filmfestspiele terecht bekroond met de Gouden Beer en bekroond met vijf Lola's, de jaarlijkse Duitse filmprijzen genoemd naar een beroemde film van Rainer Werner Fassbinder. “Gegen die Wand” won de Lola voor beste film, voor beste regie en beste camerawerk. Bovendien werden de twee hoofdrolspelers Ünel en Kekilli bekroond als respectievelijk beste acteur en beste actrice.
De beroepsbond van de Belgische filmpers riep de film uit tot beste film van het jaar en tijdens de European Film Awards in Barçelona, zowat de Europese broer van de Ameri- kaanse oscars, werd de film uitgeroepen tot beste Europese film van 2004.
U mag hem gewoon NIET missen!!