Lees recensie >>>
Officiële site
Trailer |
15 03 2005
Regie:
Scenario:
Fotografie:
Montage:
Muziek:
Vertolking:
|
Frédéric Fonteyne
Frédéric Fonteyne,en Philippe Blasband i.s.m. Marion Hänsel
Virginie Saint Martin
Ewin Ryckaert
Vincent D’hondt
Emmanuelle Devos, Clovis Cornillac, Laura Smet, Alice et Chloé
Verlinden
|
|
|
 |
In 1937 verscheen de roman La femme de Gilles, van de Belgische
schrijfster Madeleine Bourdouxhe. Het boek viel op door de
manier waarop het de gevoelens van het hoofdper-sonage
beschreef. Na de tweede wereldoorlog zou de schrijfster bevriend
geraken met Sartre en De Bauvoir. Tot op de dag van vandaag
blijft het boek goed verkopen en houdt de stijl stand, die een
intieme en intense sfeer combineert met universele thema’s als
liefde, achter-docht, overspel en trouw. De sfeer van deze
klassieker wist Frédéric Fonteyne te overtuigen om het in
beelden om te zetten. Geen sinecure, want film blijft per
definitie aan de buitenkant van de personages. Waar literatuur
gemakkelijker kan beschrijven wat iemand denkt en voelt, blijft
het beeld veel opener. We zien de personages dan wel , maar het
is van hun gelaat dat we de gevoelens moeten aflezen. Dat maakte
de film voor Fonteyne natuurlijk tot een belang-rijke uitdaging.
Met zijn derde langspeler breit hij verder aan een divers maar
toch persoonlijk oeuvre. Zijn eersteling, Max et Bobo, was een
komedie; zijn tweede, ‘Une Liaison pornogra-phique, was een
verbaal onderbouwd relatiedrama met af en toe een komische
toets. Zijn derde is opnieuw een relatiedrama, maar dan vooral
visueel uitgepuurd. Toch is het ook geen estheticisme dat
Fonteyne in deze film dreef. Eerder een soort impressionisme:
hij wilde de sfeer en het gevoel van opeenvolgende momenten
vangen met zijn camera. En hierin is hij wonderwel geslaagd.
Het verhaal neemt ons mee naar een arbeidersgemeente, vóór de
tijd van televisies en ander hoogtechnologisch spul. Gilles is
een arbeider in de plaatselijke staalfabriek en niet echt het
type van de nieuwe man. Bij thuiskomst staan zijn pantoffels
klaar en suddert het eten op de stoof. In een klein tuintje
kweekt zijn vrouw wat verse groentjes die ze op de kachel
bereidt. Af en toe springt haar zus eens binnen, maar verder
blijft de moeder des huizes veelal ver-stoken van sociaal
contact. De twee dochtertjes vragen al haar aandacht, terwijl
een derde kindje op komst is. Vaak gaat Gilles ’s avonds nog een
wandelingetje maken, zodat Elisa ook dan alleen achterblijft in
het schaars verlichte huis. Wanneer haar zus Victorine
binnenspringt zijn echter niet alleen haar twee dochtertjes
gelukkig met het bezoek van hun tante, maar ook Gilles lijkt op
te leven. Wat begint als een duister vermoeden van ontrouw
groeit voor Elisa uit tot een ware obsessie, waarvan we als
kijker lang in het ongewisse blijven of zij het zich allemaal
inbeeldt, of dat er werkelijk iets is tussen Gilles en Victorine.
Het antwoord wordt enige tijd later gegeven, maar dat verklappen
we hier nog niet. De sfeer blijft alleszins heel intens en
levensecht, wat voor een belangrijk deel te danken is aan de
schitterende acteurs-prestaties van Emanuelle Devos, Claude
Cornillac en Laura Smet. Maar als we dan toch pluimen uitdelen,
dan moeten die ook gaan naar de decorbouwers en de mensen achter
de camera. Met verschillende van hen werkte Fonteyne ook al
eerder samen. Licht en kleur worden door hem en zijn crew als
schilders beheerst, waarbij niet toevallig Vermeer als grote
voorbeeld en inspirator gold. Verschillende locaties werden
aangedaan om het filmische universum in beeld te brengen. Het
huis van het jonge gezinnetje werd zelfs helemaal van nul
opgebouwd.
De setting van het verhaal is geloofwaardig, maar toch niet te
tijdgebonden. Het neemt ons mee naar het verleden, om er mensen
te ontmoeten wiens emoties heel bevattelijk zijn. Dat de titel
van de film het vrouwelijke en belangrijkste hoofdpersonage niet
rechtstreeks benoemt maar in hoedanigheid van ‘vrouw van’, zegt
veel over het keurslijf van een specifieke tijd en cultuur.
Emoties zijn van alle tijden, mensen worden niet slimmer of
dommer, alleen de manier waar-op we met elkaar omgaan verandert,
nu eens ten goede, dan weer ten kwade. De chemie van het
menselijke leven en samenleven wordt hier op een kunstzinnige
manier verbeeld, waar-door het filmverhaal evenveel vertelt over
de manier waarop wij vandaag terugkijken naar de jaren voor de
tweede wereldoorlog als over het leven in die periode zelf.
Fonteyne en zijn ploeg blijven dicht bij het literaire origineel
uit die jaren, maar een kopie is het niet. Dat is onmogelijk en
niet wenselijk. De film maakt een duik in ons collectieve
geheugen, en brengt de tijd van onze ouders en grootouders terug
tot leven. Het resultaat is geen vlak en realistisch historisch
drama, maar een beeldende denkoefening als reflectie op gewone
mensen en hun unieke leven en persoonlijkheid. |
|
