Lees recensie >>>
Officiële site
met trailer |
20 09 2005
Regie:
Scenario:
Fotografie:
Art direction:
Muziek:
Vertolking: |
Eran Riklis
Suha Arraf en Eran Riklis
Michael Wiesweg
Dan Leigh
Cyril Morin
Hiam Abbass, Makram Khoury, Clara Khoury, Ashraf Barhom |
|
|
‘Geluk tussen versperringen?’
 |
Dat huwelijksfeesten een ideaal uitgangspunt zijn om inzicht te
krijgen in de tradities, spanningen en gevoeligheden van een
gemeenschap, weten we al sinds “The Godfather”.
Ook Robert Altman’s “The Wedding” en Michael Cimino’s “The Deer
Hunter” vertrekken
vanuit een huwelijksfeest en de voorbereidingen op dat feest om
een uitgebreide galerij kleurrijke figuren te introduceren wiens
levens erdoor beïnvloed en grondig veranderd worden.
De Israëlische film “The Syrian Bride” van Eran Riklis speelt
zich af langs de grens van Israël met Syrië, meer bepaald in een
stadje op de Golan-hoogvlakte.
Dit strategisch gelegen gebied wordt al sinds de oudheid hevig
betwist. Meest recent, gedurende de zesdaagse oorlog van 1967,
veroverde Israël het gebied op Syrië en annexeerde het in 1981.
De VN veroordeelde zowel de verovering als de annexatie. Syrië
claimt de Golan, gesteund door enkele VN-resoluties. Libanon, en
met name de Hezbollah, maken eveneens aanspraak op een klein
gedeelte van de Golan, maar die claim wordt niet door de VN
gesteund.
Vandaag de dag leven er in het gebied veel Druzen, vooral in het
noordelijke gedeelte van de Golan.
In het Midden–Oosten zijn er ongeveer 600.000 Druzen, verspreid
over Syrië, Libanon, Israël en Jordanië. Zij gebruiken de
Arabische taal en volgen een sociaal patroon dat sterk lijkt op
dat van de Arabieren in de regio, maar beschouwen zich vaak niet
als Arabieren. Libanese Druzen zeggen dat ze Arabieren zijn,
terwijl veel Israëlische Druzen zeggen dat niet te zijn.
Sommigen zijn van mening dat zij een sekte van het sji'isme
vormen, anderen ontkennen dan weer dat zij moslim zijn. Ze
worden officieel erkend als een afzonderlijke religieuze
gemeenschap met een eigen rechtssysteem. Zij dienen in het leger
en stemmen bij verkiezingen. Een uitzondering vormen de Druzen
die op de Golanhoogte leven. Zij beschouwen zichzelf nog altijd
als Syriërs en verzetten zich tegen de Israëlische bezetting.
Integratie in de Israëlische samenleving wijzen ze af en de
meesten weigeren de Israëlische nationaliteit en sommigen zelfs
het identiteitsbewijs, iets waar in de film duidelijk naar
verwezen wordt. Het is in deze gemeenschap dat de film zich
afspeelt.
De Druzische Mona, de 2de oudste dochter uit de Salm-familie
maakt zich klaar om te trouwen met Tallel, een Syrische
TV-vedette. Het is een zgn. gearrangeerd huwelijk, want de 2
hebben mekaar nooit ontmoet. Een feestelijke maar terzelfdertijd
ook uitermate droevig dag, want ze weet dat eenmaal ze de grens
tussen de door Israël bezette Golan en Syrië heeft overschreden,
ze nooit nog naar haar familie zal mogen teugkeren.
Haar vader, Hammed, de patriarch van de familie, heeft ook
zorgen: omdat hij reeds verschillende keren in aanvaring gekomen
is met de Israëlische bezettingsmacht, mag hij het niemandsland
tussen de 2 gebieden niet betreden om afscheid te nemen van zijn
dochter.
Bovendien is de relatie met 1 van zijn zonen ernstig verstoord
en de sociale druk van de oudsten binnen de gemeenschap weegt
zwaar op Hammed. Een beetje tegen wil en dank heeft hij een
grens getrokken tussen hemzelf en zijn zoon.
Voor zijn oudste dochter Amal leidt het huwelijk van haar
jongere zus tot een verscherpt aanvoelen van de situatie waarin
zij door haar eigen huwelijk beland is. Gevangen in het web van
de traditie en de patriarchale cultuur wil ook zij de grenzen
waarbinnen ze opgesloten zit, definitief overschrijden. De
problemen binnen de familie zijn overduidelijk een metafoor voor
de problemen tussen de diverse gemeenschappen en volkeren in het
Midden-Oosten.
Op een intelligente manier schetst de Israëlische regisseur Eran
Riklis een ontroerend beeld van de complexiteit van het
dagelijks leven in de regio. De politieke patsstelling tussen
Israël en Syrië, het nationalisme maar ook de discriminatie van
de vrouw ten gevolge van de door de religie volledig
gelegitimeerde almacht van de man, de druk van de clan,… :Riklis
weeft het allemaal in zijn verhaal zonder belerend of
moraliserend te worden. De scène op het einde van de film toont
overduidelijk aan tot welke absurde, kafkaiaanse toestanden men
komt als er door militair-politieke beslissingen, vaak tegen de
wil van de gewone bevolking in, kunstmatige grenzen worden
getrokken.
Een film over verschillende soorten grenzen dus, niet enkel
politieke, maar ook psychi- sche, mentale en emotionele grenzen
en de wil om ze te overschrijden.
Om dit project voor te bereiden is Riklis gedurende 3 jaar in de
Golan-Hoogvlakte rondgetrokken om de mensen ter plaatse te
ontmoeten, hun geschiedenis en cultuur te leren kennen en vooral
om de politieke en persoonlijke situatie van de Druzen te leren
kennen. Het levert ons een pakkend en ontroerend beeld op van
een regio die al decennialang geteisterd wordt door wantrouwen,
vijandschap, onverschilligheid en bureaucratie.
Om de complexe situatie van de vrouwen, verscheurd tussen
familie, traditie en grenzen,
nauwkeurig te schetsen, heeft de Israëli Riklis een beroep
gedaan op de Palestijnse
Suha Arraf om samen met haar het scenario uit te schrijven.
Het resultaat van hun samenwerking is een film die voortdurend
de grens tussen optimis- me en pessimisme overschrijdt. Riklis
volgt daarmee de Palestijnse schrijver Habibi die gewag maakt
van een “opssimisme”, een mengeling van de 2 gevoelens en de
enige manier om in het Midden-Oosten te overleven. Riklis hoopt
dat zijn film zal bijdragen tot een groter onderling begrip en
meer verdraagzaamheid tussen de diverse volkeren in de regio.
De samenwerking bij het tot stand komen van deze film is in elk
geval hoopgevend. Vermeldenswaard naast de
Israëlisch-Palestijnse samenwerking is ook dat er financiële
steun werd verleend door het Israëlisch Filmfonds ondanks het
feit dat het aandeel van Israël in de problematiek die in de
film aan bod komt, zeer groot is.
Het internationaal karakter van de film blijkt voorts uit de op-
en aftiteling die in het Hebreeuws, Arabisch en Engels gesteld
zijn en uit de productie: Israëlisch, Frans en Duits.
Dialogen worden gevoerd in het Druzisch-Arabisch, het Hebreeuws,
het Russisch en zelfs het Frans.
Sommige acteurs zijn afkomstig uit Israël, anderen zijn
Palestijns, 1 is Druzisch (zeer
ongewoon, want de Druzen hebben geen theater- of filmtraditie),
1 is Frans en 1 acteur
(Abbass) heeft zelfs 3 nationaliteiten.
Toch is er nog een lange weg te gaan. In Canada en Europa is de
film al talloze malen bekroond (o.a. de publieksprijs op het
jongste Filmfestival van Gent).
Maar het stigma “Made in Israël” heeft belet dat hij, ondanks de
overwegend Palestijnse cast, in de Arabische wereld gereleased
werd. Een poging van de regisseur om de film op het
Internationaal filmfestival in Dubai in competitie te krijgen is
jammerlijk mislukt.
U, beste Zottegemse filmliefhebbers, krijgt wel de kans om deze
mooie, bijwijlen grappige, ontroerende, hoopgevende en bovenal
moedige film te komen bekijken.
Zeker doen!!!
|
|
