Lees recensie >>>
Officiële site
met trailer |
27 09 2005 Regie:
Scenario:
Fotografie:
Vertolking: |
Frank Van Mechelen
Ward Hulsmans
Lou Berghmans
Koen De Bouw, Filip Peeters, Axel Daeseleire, Els Dottermans,
Maaike Neuville, Els Dottermans |
|
|
‘Zoektocht tegen beter weten in’
 |
Na het overweldigende succes van De zaak Alzheimer was het met
spanning uitkijken naar de nieuwe Vlaamse film De Indringer.
Hoewel deze ambitieuze misdaadthriller niet het niveau haalt van
zijn voorganger, overtreft het team van Stille Waters zich
zonder meer. Met De Indringer hebben we opnieuw een meer dan
degelijke bioscoopfilm van eigen bodem waarop we terecht fier
mogen zijn, zeker als we hem plaatsen naast vele opgeklopte
Amerikaanse producties.
Het verhaal is gebaseerd op ware gebeurtenissen en neemt je mee
in de persoonlijke leefwereld van Tom Vansant (Koen De Bouw),
een gescheiden arts op de dienst spoedgevallen. Ondanks zijn
veeleisende job probeert de man in kwestie een goede vader te
zijn voor zijn dochtertje Louise die bij hem leeft. Dat lukt
aardig tot het meisje opeens verdwijnt. Met een foto van zijn
kind in de hand schuimt de vader stationscafés en achterbuurten
af en verliest geleidelijk aan het contact met de buitenwereld.
Het begin van een helletocht! Hij maakt zich het bittere verwijt
dat hij niet heeft ingezien wanneer zijn dochtertje groot werd.
Meer dan een jaar later ontmoet hij het tienermeisje Charlotte
(Maaike Neuville), een weglopertje dat de volgende dag door de
politie met haar ouders verenigd wordt. Hoewel zij er niets over
wil loslaten, raakt hij ervan overtuigd dat Charlotte meer weet
over de verdwijning van zijn dochter. Hij reist haar achterna
naar Bergmont, een slaperig dorpje in de Ardennen waar hij stoot
op een vijandige, gesloten gemeenschap. Vansant is er verre van
welkom en wordt er door iedereen in de gaten gehouden. Vooral de
boswachter Roland (Filip Rogiers) laat hem voelen dat het niet
gewenst is in het verleden van Charlotte te komen graven.
Ondanks de tegenwerking doet Vansant de ene verbijsterende
ontdekking na de andere en ontrafelt hij beetje bij beetje het
geheim van Bergmont. De haat van de dorpsbewoners neemt echter
levensgevaarlijke proporties aan….. In het daaropvolgende
psychologische steekspel bewijst Koen De Bouw dat hij op Vlaams
niveau terecht tot de top behoort. Zijn vertolking is zo
levensecht en de gevoelens waarmee hij te maken krijgt zijn zo
tastbaar dat je als kijker gewoon mee moet in het verhaal. Ook
de beginnende actrice Maaike Neuville barst van talent. En wat
te zeggen van het stevige acteerwerk van Filip Rogiers? Subliem!
In het post-Dutouxtijdperk worden ook nu de beruchte
complottheorieën te berde gebracht. Toch slaagt de regisseur er
in ons steeds weer op het verkeerde been te zetten. Het einde
van de film is verrassend en vooral bloedstollend. Meer en meer
beseffen we dat de film in de eerste plaats een psychologisch
portret is van een man die zijn wanhoop niet kan verwerken en
verteerd wordt door verdriet en schuldgevoelens. Daardoor
overstijgt De Indringer de pure anekdotiek en krijgt het verhaal
een universele dimensie. Trouwens, meerdere personages in de
film worstelen, elk op hun eigen manier, met het verwerken van
een verlies.
En hoewel er zeker een aantal schoonheidsfoutjes te ontdekken
zijn, is de film zeker een genietbare misdaadthriller.. De
zorgvuldig opgebouwde spanning waarbij zelfs enkele knipoogjes
naar grootmeester Hitchcock getrokken worden, de opwindende
muziek, de bevreemdende decors en de akelige sfeerschepping
zorgen ervoor dat je als kijker meermaals op het tipje van je
stoel zit te nagelbijten. Een aanrader! |
|
