Lees recensie >>
Officiële site
met trailer |
04 10 2005 Regie/Productie:
Scenario:
Camera:
Montage:
Muziek:
Art direction:
Vertolking: |
Kim Ki-Duk
Kim Ki-Duk
Jang Seong-Back
Kim Ki-Duk
Slivian
Chungsol Art
Jae Hee, Lee Seung-Yeon |
|
|
‘Liefde in veelvoud?’
 |
“Soms valt het moeilijk uit te maken of de wereld een droom is
of een realiteit”
met deze filosofische overpeinzing eindigt de film Bin jip, een
lyrische en visuele parel over bovennatuurlijke liefde. Sinds
zijn vorige film “Spring, Summer, Fall, Winter … and Spring”,
lijkt de getalenteerde Zuid-Koreaanse autodidact Kim Ki-Duk met
dit ontroerend en origineel liefdesverhaal in een meer
romantische en spirituele periode te zijn terechtgekomen.
Deze film werd dan ook terecht genomineerd voor de Gouden Leeuw
in Venetië en kreeg een Zilveren Leeuw voor beste regie.
Bin jip betekent “leeg huis”, een uitdrukking die zowel
letterlijk als figuurlijk moet worden genomen.
De protagonist Tae-Suk, een mysterieus zwijgende jongeman, is
een outsider, die, onzichtbaar voor de wereld, logeert in
andermans huizen. Hij doet dat als een vriendelijke geest:
Stelen doet hij echter niet - hij geeft de planten water, doet
de was, repareert klokken en weegschalen, neemt een bad en legt
zijn aanwezigheid vast door zichzelf telkens te fotograferen in
het interieur van deze woningen. Als een ritueel herstelt hij de
harmonie in het leven van de bewoners en zo installeert hij ook
in zichzelf innerlijke rust.
Langzamerhand wordt de diepere betekenis van “leeg huis”
duidelijk : de menselijke ziel is leeg, zolang ze niet door een
ander bewoond wordt.
Op een dag wordt de jongeman in een luxueus huis betrapt door
een voormalig fotomodel, Seon-Hwa, die onder de blauwe plekken
zit. De bloedmooie, maar kille foto’s aan de muur van het model
staan in schril contrast met haar gekwetste blik die als een
melancholische sluier over de film blijft hangen.
Hun prille idylle begint wanneer Tae-Suk naar de golfattributen
grijpt om de mishandelingen van de echtgenoot te stoppen en
Seon-Hwa achter op zijn motor springt. Samen zetten ze zijn
manier van leven voort. In ieder nieuw huis, elk met zijn eigen
bijzonderheden, lijkt hun relatie sterker te worden. En al die
tijd hebben ze nog geen woord gewisseld. Wanneer ze tegen de
lamp lopen, komt Tae-Suk in de gevangenis en moet Seon-Hwa terug
naar haar man. Is er nog plek voor hun liefde?
Kim Ki–Duk laat de beelden vertellen, een rustig verder
kabbelende film met een minimum aan woorden, met zoveel
beeldrijke details, humor en ingehouden passie.
De magie, de geestelijke liefde en de intense emoties die wij
ervaren tussen deze broze zielsverwanten, voeren ons mee naar
een wereld van meditatie, spiritualiteit, harmonie en evenwicht,
waarbij het kwade in de mens en het geweld niet altijd kan
onderdrukt worden. In de Oosterse filosofie is het een
levenskunst om de twee schijnbaar tegenovergestelde krachten yin
en yang in balans te brengen. Ook in het leven van de
hoofdpersonages vormen ze een onlosmakelijk koppel, tegenpolen
die niet zonder elkaar kunnen. Het eindbeeld van de digitale
weegschaal levert ons dan ook een visuele voorstelling van deze
tegengestelde en toch complementaire krachten van het
yin-yangsymbool.
Of zullen wij het eerder hebben in ons Westers gedachtengoed
over de “ondraaglijke lichtheid van het bestaan”, eens er liefde
in het spel is.
De stap naar de ideeënleer van Plato is ook nooit ver af: in
zijn mythe over de grot (Politeia) maakt Plato een verschil
tussen de werkelijke wereld en de ideëenwereld met zijn zuivere
vormen, waar onze ziel zou vertoeven voor de geboorte. Ons
lichaam wordt daarbij ervaren als een gevangenis voor de ziel.
Vandaar dan ook zijn voorkeur voor de geestelijke liefde, ons
beter bekend als de Platonische liefde.
Niet alleen het hoofdpersonage is een equilibrist tussen droom
en realiteit, maar ook de filmliefhebber vraagt zich bevreemd af
wanneer de werkelijkheid begint of eindigt
Of is alles dan toch een illusie? Een existentiële zoektocht
naar alpha en omega?
Bin Jip is even wondermooi als eenvoudig, van een cineast die
nog lang niet is uitverteld en ons kippenvel doet krijgen door
een wonderlijk beeldkader waarin Seon-Hwa in de armen van haar
echtgenoot ligt en over diens schouder heen, in een prachtige
beweging Tae-Suk weet de zoenen: de kus van het jaar!
Alleen al deze aangrijpende filmshot is een schot in de roos
voor romantische zielen.
|
|
