|
Denemarken is ondanks zijn 6 miljoen inwoners een land met een
behoorlijke filmproductie, niet zozeer kwantitatief maar vooral
kwalitatief. De grote vader van de Deense cinema Carl Theodor
Dreyer is voor velen bij ons een illustere onbekende, maar de
namen Lars von Trier en Thomas Vinterberg klinken ongetwijfeld
bekender in de oren. Suzanne Bier neemt haar eigen plaats in in
de Deense filmwereld en is niet aan haar proefstuk toe met deze
film. Haar vorige film draaide ze nog volgens de strakke ‘dogma
95’-regels van von Trier en co. Brothers houdt het
cinematografisch ook eenvoudig, maar speelt meer met beeld en
geluid om de inhoud te ondersteunen. Die is eerder zwaar, tot
tragisch zelfs, maar gelukkig compenseert de Deense
nationaliteit de joodse wortels van de regisseuse, zodat het
gevoel voor drama regelmatig een humoristische uitlaatklep
krijgt.
Het verhaal laat zien hoe een gebeuren dat voor vele
Europeanen niet verder reikte dan hun televisietoestel, voor
anderen ingreep in hun dagelijkse leven. Dit doet ze via het
fictieve verhaal van Michael, een gerespecteerd legerofficier
die opgeroepen wordt om de VN-vredesmissie in Afghanistan te
ondersteunen. Het afscheidsfeest van de oudste broer is tevens
het welkomsfeest van de jongere telg. Die boert minder goed en
zwaait net af … uit de gevangenis. Zoals het een oudere broer
betaamt, probeert Michael zijn broer Jannik zo goed mogelijk op
te vangen vooraleer hij zelf op missie vertrekt. Die missie
duurt niet zo lang. Een helicoptercrash doet zijn oversten
besluiten dat officier Michael dood is, wat dan ook bericht
wordt aan de naaste familieleden. Die zijn er het hart van in en
gaan elk op hun eigen wijze om met het verlies van hun geliefde.
Maar de liefde kruipt waar ze niet gaan kan en Jannik en de
vrouw van zijn broer, Sarah, blijken het steeds beter met elkaar
te kunnen vinden. Michael heeft echter niet alleen de
helicoptercrash overleefd, maar ook de daaropvolgende
gevangenneming door niet zo poeslieve Talibanleden. Zwaar
getekend en getraumatiseerd keert hij na een Amerikaanse
reddingsactie uiteindelijk terug naar huis, waar hem een
volgende onaangename verrassing wacht.
Natuurlijk doet iedereen wat hij doet vanuit de overtuiging
goed te doen. Zelfs het criminele broertje blijkt over enige
verantwoordelijkheidszin te beschikken. Toch levert dat geen
paradijselijke samenleving op. Dame Fortuna lijkt eerder blind
voor goodwill. En een lokale samenleving staat, zeker vandaag de
dag, niet meer los van wat er in de wijdere wereld gebeurt. Dat
is de politieke dimensie die in de film zit. Geen pamflet voor
of tegen oorlog, maar wel een actueel besef van de impact van
terreur en extremisme op het leven van jan en alleman, direct of
indirect. De joodse wortels van Bier maken haar voor dit
extremisme natuurlijk extra gevoelig. Niet enkel door de nasleep
van de holocaust, maar tevens door recente uitingen van
antisemitisme en joods-islamitische spanningen in haar eigen,
traditioneel zeer verdraagzame, Denemarken. Daarmee wordt
Brothers, als Europese film met een blik op de wereld, een
herkenbare film die heel diep kan raken.
Het politieke aspect is echter ondergeschikt aan de
lotgevallen van de liefde, die de rode draad doorheen het
verhaal vormt. We zien mensen die door liefde en aangrenzende
gevoelens geraakt en bewogen worden en deze elk op hun wijze
beleven en tonen. Fantastische acteerprestaties krijgen volop
ruimte in de bescheiden beeldvoering en de goed getimede muziek.
Ulrich Thomsen (Festen), Connie Nielsen (Gladiator, One Hour
Photo) en de rest van de cast -tot de kleine kinderen toe-
spelen de pannen van het dak en maken dit vrij extreme verhaal
toch geloofwaardig en verteerbaar. Net ver genoeg, maar toch zo
dichtbij dat je de vraag gaat stellen wat je zelf in zulke
situaties zou doen. En dan wordt film zoveel meer dan een
avondje uit. |
