Lees recensie >>>
Officiële site
met trailer |
22 11 2005 Regie:
Scenario:
Fotografie:
Muziek:
Vertolking: |
Dominik Mol
Dominik Mol en Gilles Marchand
Jean-Marc Fabre
David Whitaker
Laurent Lucas (Alain), Charlotte Gainsbourg (Benedicte),
Charlotte Rampling (Alice) André Dussollier (Richard) |
|
|
‘ Niets is wat het lijkt’
 |
Vijf jaar geleden maakte Dominik Mol furore op het Festival van
Cannes met zijn eerste langspeelfilm Harry, un ami qui vous veut
du bien. Het leverde hem de titel “de nieuwe Hitchcock” op. Dit
jaar zorgt hij opnieuw voor een verrassing met zijn tweede film
Lemming, de openingsfilm in Cannes. Ook nu wordt er voortdurend
geknipoogt naar Hitchcock, hoewel David Lynch, een andere
grootmeester in het genre, ook niet ver af is.
Net zoals Harry begint Lemming op de meest banale en onschuldige
manier. Alain (Laurent Lucas) en Benedicte (Charlotte Gainsbourg)
zijn een jong koppel dat pas verhuisd is naar het zuiden van
Frankrijk nadat Alain er als domotica-ingenieur aan de slag is
gegaan bij een hightechbedrijf, gespecialiseerd in
beveiligings-apparatuur. In de beginscène zien we hoe Alain net
een demonstratie heeft gegeven van zijn vliegende
bewakingscamera.
Het leven van het jonge koppel is onder controle. Hun geluk kan
niet op. Hun rustig, burgerlijk leventje wordt echter verstoord
de dag dat Alains baas, Richard (André Dussolier) en zijn
echtgenote Alice (Charlotte Rampling) komen dineren. Alice lijkt
een door en door verbitterde vrouw die haar misprijzen voor haar
echtgenoot ook afreageert op het jonge koppel. Een scène om van
te snoepen! De sfeer wordt nog akeliger als Alain en Benedicte
diezelfde avond een knaagdiertje vinden in hun verstopte sifon.
Het is een lemming, een diertje dat alleen in het hoge Noorden
leeft. Hoe is het daar geraakt? Is dit een onheilsvoorspeller?
Is er een verband tussen het diertje en het bezoek van het oude
koppel? Hoe dan ook, met een bevreemdende, “knagende” traagheid
wordt een mechanisme in gang gezet dat, eens op volle toeren
draaiend, niemand ongeschonden zal laten. Dat net Alain een
helletocht zal te beurt vallen, is bepaald ironisch. Voor de
controlefreak bij uitstek zal zelfs de meest gesofisticeerde
technologie geen heil meer bieden. In zijn verlangen om alles
onder controle te houden zien we hoe hij keer op keer de
verkeerde keuze maakt, waardoor de chaos alleen maar toeneemt.
Alain wordt geconfronteerd met voor hem ongehoorde zaken en in
zijn pogingen om daaraan het hoofd te bieden zal hij zijn
waardenschaal moeten herzien.
De ene bizarre plotwending volgt op de andere terwijl je als
kijker niet altijd goed weet hoe je alles moet interpreteren. Is
het realiteit. Een nare droom? Psychologische ontreddering? Een
spookverhaal? De regisseur laat je in het ongewisse en schijnt
er plezier in te beleven je op verschillende zijsporen te
zetten. Toch behoudt hij dezelfde intensiteit in zijn film en
als toeschouwer zit je met veel plezier te gruwelen en te
gniffelen. Op het einde word je wakker in een idylle, al heeft
het verhaal wel zijn sporen nagelaten. Net zoals bij Harry
kunnen we niet heen om een aantal beklemmende vragen. Wie zijn
wij eigenlijk? Kennen wij onszelf wel? Wat is onze donkere kant?
Tot welke bizarre dingen zijn wij in staat als ons gewone
leventje grondig verstoord wordt? Wat is de normaliteit? Het is
duidelijk dat de film heel wat psychanalytische ondertonen heeft
maar het knappe aan Mols uitdagende prent is dat die echo’s
nooit de bovenhand halen en het kijkplezier niet in de weg
staan.
Hierbij dienen we de fantastische acteerprestatie van Charlotte
Rampling in de verf te zetten die op zestigjarige leeftijd aan
een tweede jeugd begonnen is. Gedreven door de zware emotionele
averij die zij in het leven heeft opgelopen, ontpopt zij zich
tot een echte femme fatale. Voor haar zijn alle regels
afgeschaft, zij heeft niets meer te verliezen, zij is tot alles
in staat. Is zij een dier? Een lemming? Hoe dan ook, Alice en de
lemming in de film zijn duidelijk met elkaar verbonden. Net
zoals Alice is het beestje verantwoordelijk voor de magie, het
surrealistische, het oncontroleerbare in de film.
Net zoals Harry is Lemming een originele, intrigerende thriller
waarin humor en horror intelligent aan elkaar gekoppeld worden.
De mise-en-scène van Dominik Mol getuigt van een secure,
beheerste transparantie. Hij vat zijn verhaal in koele,
afgemeten beelden waarin niets de rust van het glanzende
oppervlak lijkt te verstoren, terwijl in de diepte de duivels
ontbonden worden. Toch slaagt hij er ook nu in een esthetisch
verzorgde prent te presenteren. Prachtige, idyllische beelden
wisselen af met hyperrealistische scènes. Dank zij het spelen
met kleur, licht en een aantal originele filmische vondsten weet
de regisseur een aantal memorabele beelden te maken waardoor hij
de kijker in zijn greep houdt. Kortom Lemming is entertainment
van de bovenste plank. Een ongewone, karaktervolle Franse film!
Niet te missen! |
|
