Officiële site
met trailer |
21 03 2006
Regie:
Scenario:
Fotografie:
Montage:
Muziek:
Vertolking:
|
THE THREE
BURIALS OF
MELQUIADES
ESTRADA |
USA
Frankrijk |
2005 |
121' |
Tommy Lee Jones
Guillermo Arriaga
Chris Menges
Roberto Silvi
Marco Beltrami
Tommy Lee Jones (Pete Perkins), Barry Pepper (Mike Norton),
Julio Cesar
Cedillo (Malquiades), Dwight Yoakam (Belmont), January Jones (Lou
Ann
Norton)
|
|
|
Terugkeer naar de bron?
 |
Ooit was er, niet alleen in filmland, sprake van ‘the pistolero’,
de schietgrage outlaw, de cowboy, de indiaan, de ‘sheriff’ en
zijn ‘posse’, bandieten te paard, overvallen op treinen, de
gangsters, ‘law and order’, de oliebaronnen, de bankiers, de
militairen én de brave burgers. Tussen John Ford, Henry
Hathaway, Sergio Leone, John Wayne en Clint Eeastwood bloeide
het Wilde Westen, symbool of spiegel van een stuk Amerikaanse
ontwikkelingsgeschiedenis die zwarten en ‘native indians’ door
blanken liet behandelen als ondergeschikten, wat oorzaak was van
binnenlandse migraties, ontheemding, achteruitstelling, sociale
verschillen, rassendiscriminatie, stedelijke explosie en het
ontstaan van ‘the melting pot of cultures’. De ‘nieuwe wereld’
werkte als een magneet : zijn ontwikkeling kon vreemde armen en
later kapitaal gebruiken. Amerika was een ‘Land van Belofte’
waar iedereen een plaats vond, zelfs de maffia. Stilaan
vervaagden de grenzen, tussen Staten, binnenlands en
buitenlands. Werk vinden werd een probleem, onder de prijs
werken een regel. Geluk werd virtueel, enkel de prijs van olie
bleef reëel. Producten werden belangrijker dan mensen : ‘profits
before humanity’. De Nieuwe Tijden ontwortelden steeds andere
volkeren, op zoek naar overleving. Migraties verliepen
internationaal. Mensen werden ‘beperkt gewaardeerd’, vermits
‘gebruikt’.
Tijd om andere lucht te snuiven, op tocht te gaan, vrij te
bewegen, naar geest en lichaam, ‘far from the madding crowd’.
Terug naar de bron : naar water, traditie, verleden, gewoonten,
in doen en denken. Reizen. Om opnieuw te leven. Zelfs in de
schaduw van de dood, plots een oude bekende : ‘the way to go’.
Ook voor Melquiades Estrada. Ook voor wie hem op de huid zat.
Het verhaal kan beginnen. Ook omgekeerd.
‘The Three Burials of Melquiades Estrada’ is verpakt als een
‘lyrische cowboyfilm’, een tocht te paard vanuit een
geïnfiltreerd grensgebied zonder overlevingskansen, ergens
tussen Texas en Mexico, naar een ver, verschroeid, aangrenzend
land, zowaar een thuishaven. Voor één van hen. Vermits alles en
iedereen een reden heeft, volg je beter dit boeiend beeldverhaal
op het doek. Het wordt vast een intrigerende tocht, op zoek naar
de oorsprong van een leven, ergens te velde, verreweg. Een
symbolische reis, nochtans vol realistische gebeurtenissen die
de betrokken personages ongevraagd overvallen, soms explosief,
dan weer verstillend. Met ontwapenend eenvoudige levenslessen
gekruid. Als een kruik met fris water, spaarzaam genoten.
Dorstlessend. Broodnodig. Onderbroken door verrassende
wendingen. Doorspekt met gesprekken, onder vrienden, met
onbekenden. Over liefde en vrouwen, dood en leven, werk en
ontspanning, heden en verleden. Een vertelling, een legpuzzel
gelijk, zodat betekenissen ontstaan die weer nieuwsgierig maken.
Een verhaal dat smaakt naar meer, naar aanvulling. Tot de cirkel
gesloten wordt. Definitief ?
In zijn schitterend regiedebuut à la Clint Eastwood bevraagt
acteur-regisseur Tommy Lee Jones de verantwoordelijkheid van een
vertegenwoordiger van de wet die, geconfronteerd met ongewenste
migranten, alle controle verliezen en oorzaak zijn van heel wat
meer leed dan vermoed. Relaties blijken plots niet bestand tegen
de druk. Het lijk van het slachtoffer wordt de inzet van de
lange rit huiswaarts, onder een verzengende zon, in een prachtig
natuurkader dat hun relatie meermaals op de proef stelt. Met
tussenstappen en oponthoud tussendoor, een merkwaardige rit, in
alle opzichten. De hoofdpersonages tasten mekaar af, testen
mekaar uit, in goede en kwade dagen, aan mekaar geketend door
het lot. Hun karakters hun verleden, hun achtergrond, hun
cultuurtraditie of het gebrek eraan, botsen en bepalen de
vordering op hun reisroute. Racisme, xenofobie, gebrek aan
respect, sociale wanverhoudingen sijpelen door, met scheuten
zwarte humor. Want voor scenarist Arriaga (tevens schrijver van
‘Amores Perros’ en ’21 Grams’) beïnvloedt de dood het leven. De
groei van dit besef verklaart de puzzelstructuur van het
verhaal. Chris Menges ( fotograaf van het prachtige ‘The
Mission’) brengt de onvergetelijke landschappen met zo’n gevoel
voor natuur en symboliek in beeld dat ‘Three Burials’ bijwijlen
uitgroeit tot een spirituele ‘trip’, een niet mis te verstane
boodschap over eenvoudige menselijke waarden, vergeving, liefde
en respect voor het leven. De gezellen maken ook innerlijk een
evolutie door die, ondanks hun verschillen, hun waardigheid
herstelt en ook enig wederzijds begrip genereert, tot over de
levensgrens. In de louterende finale vervagen hun scherpe kanten
in het licht van de thuiskomst. ‘The Three Burials of Melquiades
Estrada’ is een meeslepende ballade, zinnig en pittig,
afwisselend en mooi : een aantrekkelijk filmschouwspel dat meer
inhoud heeft dat je vermoeden kan. Boeiend, intelligent en,
cinematografisch, een absolute uitschieter. Een film om van te
houden, lang nadien.
|
|
 |
|
