Officiële site
|
05 09 2006 Regie:
Scenario:
Fotografie:
Montage:
Muziek:
Vertolking: |
|
Walk The Line |
USA |
2005 |
135' |
James Mangold
Gill Dennis & James Mangold
Phedon Papamichael
Michael McCusker
T-Bone Burnett
Joaquin Phoenix, Reese Witherspoon, Ginnifer Goodwin, Robert
Patrick, Dallas Roberts, Dan John Miller, Shelby Lynne
Oscar, Golden Globe en BAFTA Beste Hoofdactrice (Reese
Witherspoon), Golden Globe Beste Hoofdacteur (Joaquin Phoenix),
Golden Globe Beste Film (Musical of Comedy), Eddie voor Beste
Montage (Michael McCusker), C.A.S.A. voor Soundmixing, … |
|
|
Muziek versus liefde |
“Hello, I’m Johnny Cash.” Echte fans van de man worden daarvan
alleen al wild. De donkere stem gehuld in een zelfzekerheid die
diepere twijfels laat vermoeden. Over deze man, zijn stem en
zijn twijfels gaat deze film. Johnny Cash, countrylegende, aka
‘the man in black’. De man wiens carrière verliep als een
perfecte golfbeweging. Van een moeizaam begin naar een
stormachtig hoogtepunt. Vervolgens van een jarenlang dieptepunt
naar een onvergetelijke come-back die in Europa minder is
opgemerkt dan in de VS. En dat is jammer. Want de man is
duidelijk meer waard dan een stukje nostalgie uit de jaren 1960.
Daarvan wil deze film u overtuigen. Biopics zijn altijd goed
voor een nieuwe stroomstoot in de platenverkoop. In dit geval
kan er weinig sprake zijn van weggegooid geld want zowel het
oudere als het nieuwere werk van Cash staat als een huis. Het is
niet het meest verfijnde wat de populaire muziek van de 20e eeuw
heeft voortgebracht, maar wel iets unieks en heel authentiek.
Natuurlijk kan een film in een paar uren tijd geen recht doen
aan dit alles, maar het is een goede ‘teaser’. Het geeft
‘goesting’ om in oude platenbakken te rommelen of bij de cd-boer
te snuffelen onder de letter ‘C’.
Wie zich waagt aan een biopic moet wel een boontje hebben voor
zijn onderwerp. Dat was dan ook het geval voor regisseur James
Mangold, die al jaren rondliep met het idee voor deze film. Maar
nog veel meer was dit het geval voor acteur Joaquin Phoenix. Het
was trouwens Cash himself die Phoenix naar voren had geschoven
om zijn leven uit te beelden. Ze ontmoetten elkaar niet lang
voor Johnny’s dood en dat moet bij beide mannen een
onvergetelijke indruk nagelaten hebben. Phoenix is in zijn
engagement dan ook tot het uiterste gegaan om Cash zo echt
mogelijk te laten overkomen. En ‘echt’ betekent hier niet een
perfecte kopie, maar wel een doorleefd portret dat liever leeft
dan altijd en in elk detail juist te zijn. Daarin was Phoenix
ook heel realistisch: “Ik ben Johnny Cash niet, maar dat was hij
zelf ook niet aan het begin van zijn carrière.” De acteur leerde
gitaar en zang, liet zich aanspreken met John en greep zelfs
naar de pillen in zijn zoektocht naar de ware Cash. Het
resultaat is ronduit verbluffend. Phoenix laat met zijn
tegenspeelster, Reese Witherspoon, de vonken van het scherm
springen. Het verhaal zelf mag dan gegoten zijn in een eerder
traditionele biografische mal, de meerwaarde van deze film voel
je in je onderbuik.
Het verhaal begint en eindigt met het legendarische optreden van
Cash in Folsom Prison. Het zijn deze gevangenisoptredens die
zijn reputatie gemaakt hebben tot wat ze is: hij zingt er over
de gevangenis, moord, spijt, verlies, God en klein Pierke. En
bovenal: het klinkt gemeend. En de beste test-case hiervoor zijn
de gevangenen zelf, die hem onthalen als een god. Cash is niet
nep, hij is echt, de gevangenen zouden hem anders in een fractie
van een seconde ontmaskerd hebben, zo sprak één van de
gevangenen na een optreden in San Quentin. De man voelde zich nu
eenmaal thuis bij de verworpenen der aarde. Hij identificeerde
zich met de mannen aan de rand en leefde zijn leven zelf op het
scherp van de snede. Toch ging hij nooit zwaar genoeg over de
rand om het echte gevangenisleven te leren kennen. Maar dat was
niet nodig. Hij wist wat deze mannen voelden, waar ze van
droomden en wat hen deed leven. Wat hij vooral niet had waren
pasklare antwoorden en duidelijke morele standpunten. Met vallen
en opstaan ging hij door lief en leed. Een deel van deze weg
heeft dankzij Walk the Line nu een tweede leven gekregen.
De titel verwijst naar één van zijn grootste hits: I Walk the
Line. Daarin zingt hij hoe de liefde hem op het rechte pad
houdt. De liefde en de afwezigheid daarvan vormen zowat de
belangrijkste spanningsboog in het scenario. De liefde voor June
Carter geeft hem vuur, maar wanneer deze liefde onmogelijk
lijkt, laat het hem verteerd achter. Die June Carter was in de
jaren 1950 zelf een ster. Ze stond eerst met haar familie op de
planken en toerde later rond met sterren als Roy Orbison, Jerry
Lee Lewis en Elvis Presley. Reese Witherspoons vertolking maakt
vroegere verdenkingen van oppervlakkigheid omtrent haar
persoonlijkheid met de grond gelijk. De actrice uit Legally
Blonde toont hier haar klasse en staat haar mannetje naast
Joaquin Phoenix. Voor beide acteurs waren de productiemaanden
ongetwijfeld heel zwaar en slopend, maar beiden haalden er een
oscarnominatie mee in huis en plaatsten er een mijlpaal mee in
hun carrière. Witherspoon mocht effectief het beeldje in
ontvangst nemen. Aan u om deze mijlpaal niet te missen.
|
|
