.: 2006-2007 Deel 1 :.
02-03 Deel    2 05-06 Deel 1 2 08-09 Deel 1 2  
03-04 Deel 1 2 06-07 Deel 1 2 09-10 Deel 1 2  
04-05 Deel 1 2 07-08 Deel 1 2

 

  

Officiële site
 

 19 09 2006

Regie:
Scenario:
Fotografie:
Montage:
Muziek:
Vertolking:
Capote USA 2005 115'

 

Bennett Miller
Dan Futterman
Adam Kimmel
Christopher Tellefsen
Mychael Danna
Philip Seymour Hoffman, Catherine Keener, Clifton Collins jr., Chris Cooper, Bruce Greenwood

 

Oscar, Golden Globe en BAFTA Beste Hoofdacteur (Philip Seymour Hoffman)

Fictie of journalistiek: misbruik van de werkelijkheid?
“Het lijkt wel of Perry en ik in hetzelfde huis opgroeiden. En dat hij op zekere dag langs de achterdeur het huis uit ging en ik langs de voordeur.” Een citaat van Truman Capote over zijn meer dan dubbelzinnige verhouding met Perry Smith, één van de twee moordenaars met wie hij jarenlang in contact stond en over wie hij zijn allerbekendste boek schreef: In Cold Blood. Over deze Capote gaat de film, één van de meest intrigerende stukjes schrijversleven uit de voorbije eeuw. Intrigerend niet alleen door het karakter en talent van Capote, maar ook door het feit dat realiteit en fictie, kunst en leven er met elkaar een liefde-haat-relatie aangaan. De filmversie daarvan levert geen traditionele, Hollywoodiaanse biopic op, maar een gedurfde visie op en interpretatie van een man die op zichzelf al een fenomeen was.

Truman Capote had geen makkelijke jeugd. Zijn ouders gingen uit elkaar, zijn moeder raakte gefrustreerd en zelf werd hij uitgelachen omwille van zijn kleine gestalte en zijn verwijfde houding. Samen met zijn moeder verhuisde hij op 7- jarige leeftijd naar New York. Een betere habitat kon de jonge Capote zich niet wensen. Het onderwijs liet hij al op 17-jarige leeftijd voor wat het was, om te gaan werken als journalist. Langzaamaan groeide hij uit tot een gerespecteerde societyfiguur en graag geziene gast op allerlei feestjes. Het leek alsof hij zijn probleemjaren achter zich kon laten, maar net als het hoofdpersonage uit zijn verhaal Breakfast at Tiffany’s, bleef hij altijd wel een beetje op de vlucht. Dat werd echter pas duidelijk na het monstersucces van In Cold Blood. Hij creëerde er een nieuw genre mee, de non-fiction novel, maar het had zoveel van hem geëist dat hij er daarna nooit meer in slaagde nog een boek af te werken. Het ‘feest van de eeuw’ dat de uitgave van dit boek vierde, was het hoogtepunt van zijn leven. Daarna zou het alleen nog maar bergaf gaan.

In november 1959 las Capote een bericht in de New York Times over een koelbloedige viervoudige moord in het gehuchtje Holcomb in Texas. Het verhaal past in het kader van de dingen waar hij op dat moment mee bezig is. Hij is journalist en schrijver en wil die combinatie verzilveren. Verder is het gegeven voor hem een sociologische eye-opener: het toont het contrast tussen het modale conservatieve leven van de doorsnee Amerikaan en de onderbuik van de samenleving die leeft van misdaad en geweld. In de tragedie van Holcomb kwamen die twee werelden samen. Samen met zijn jeugdvriendin Harper Lee (die later succes zal boeken met To Kill A Mockingbird) trekt hij naar het Zuiden om de zaak uit te spitten. Hij praat er met de politie, de lokale bevolking en uiteindelijk ook met de misdadigers zelf, die na een tijd van paranoïde angst voor de inwoners van Holcomb, bij de kraag gevat worden.

Capote zelf is niet vies van een beetje manipulatie, om wat meer inhoud te geven aan zijn verhaal. Zo bouwt hij een heel dubbelzinnige relatie uit met de moordenaars en vooral met Perry Smith, voor wie hij duidelijk meer dan gewone sympathie voelt. Door zijn eigen inmenging sleept de zaak uiteindelijk jaren aan. Die jaren zijn zeer slopend, omdat Capote tussen twee vuren zit: enerzijds moet zijn boek een einde krijgen, maar anderzijds is dat einde (een terechtstelling) ook een vorm van verraad aan zijn onderwerp (de menselijke manier waarop hij de misdadigers heeft benaderd). Wanneer het boek uitkomt wordt het meteen erkend als een klassieker, maar werpt het ook morele vragen op, zoals de vraag hoever een journalist mag gaan om zijn verhaal vorm te geven.

Met al deze gegevens hebben Bennet Miller en zijn hele cast en crew een intrigerend drama gecreëerd. Het is geen verfilming van het boek van Capote, noch wil het een volledige biografische schets geven. Hoffman werd veelvuldig gelauwerd voor zijn rol van Capote, maar dat is zeker niet de enige kwaliteit van de film. Zowel in beeld als in muziek wordt het complexe onderwerp met veel finesse uitgewerkt. Zo is er het contrast tussen de scènes van Truman Capote als societyfiguur versus de Capote die opgaat in het landschap én de tragedie van Holcomb, Texas. Dit alles wordt gedragen door de subtiele klankband van Mychael Danna. In het begin moet je even wennen aan de maniertjes van Capote, maar dat was in het echt ook zo. De biograaf op wiens boek de film gebaseerd is, sprak zelfs van een verrijzenis van Capote. Een referentie die kan tellen, als je weet dat Gerald Clarke jarenlang opgetrokken heeft met Capote en hem vanbinnen en vanbuiten kende. Enfin, voor zover dat mogelijk was, want voor Capote zelf geldt ook de uitspraak waarmee hij ooit zijn eerste roman opende: “You are a mystery, my dear.”