Officiële site
|
17 10 2006 Regie:
Scenario:
Fotografie:
Vertolking: |
|
De Hel Van Tanger |
België |
2006 |
105' |
Frank Van Mechelen
Paul Piedfort
Lou Berghmans
Filip Peeters, Els Olaerts, Warre Borgmans, Axel Daeseleire,
Peter Gorissen |
|
|
Apocalyps voor een werknemer |
Na ‘De indringer’ levert regisseur Frank Van Mechelen met ‘De Hel
van Tanger’ opnieuw een prima film van eigen bodem af. Het is
meteen de derde film uit de VTM-reeks Faits divers, maar die in
de bioscoop nog sterker aanslaat .
‘De hel van Tanger is gebaseerd op het waargebeurde verhaal van
de Antwerpse buschauffeur Pierre Stukken die eind de jaren 90
meer dan twee jaar vastzat in een Marokkaanse cel. Hij werd
beschuldigd van drugsmokkel maar heeft zijn onschuld altijd
staande gehouden. Na zijn vrijlating nam Stukken contact op met
Paul Piedfort. Die heeft er eerst een boek over geschreven dat
hij later herwerkt heeft tot een scenario. Toen Frank Van
Mechelen het scenario gelezen had, vond hij het een heel sterk,
schrijnend, diepmenselijk verhaal. Absoluut de moeite waard om
het te vertellen in een film. Net als in ‘De indringer’ is ‘De
hel van Tanger’ immers een pakkend sociaal drama over het leven
van gewone mensen dat plotseling verandert in een nachtmerrie.
Dan begint de zoektocht naar gerechtigheid…
Het verhaal wordt strak chronologisch verteld en speelt zich
grotendeels in de gevangenis zelf af. We zien hoe de
buschauffeur, die in de film Marcel Van Loock heet, zijn
persoonlijke helletocht beleeft. In zijn bus werd door de
Marokkaanse douane 350 kg hasj aangetroffen. Hoewel de eigenaar
van het busbedrijf de onschuld van de chauffeur bevestigt, wordt
Marcel veroordeeld tot vijf jaar cel in de gevangenis van
Tanger. Eerst revolteert hij, maar langzaam glijdt hij af naar
een toestand apathie. Parallel met de aftakeling van Marcel zien
wij hoe de gebeurtenissen op het thuisfront evolueren, waar de
familie lang in het ongewisse bleef over de toestand van de
buschauffeur. Op het ogenblik dat Marcel wil loslaten, zetten
zijn vrouw en zijn schoonbroer alles op alles om hem vrij te
krijgen. Tegen beter weten in want noch de Belgische consul in
Marokko, noch de Belgische regering zijn echt bereid veel te
ondernemen.
Net zoals in De indringer overkomt het hoofdpersonage een grote
onrechtvaardigheid waartegen vechten even hopeloos als
uitzichtloos lijkt. Extreme toestanden waarin de weerbaarheid
van een man, die op bepaalde momenten alleen op zichzelf is
aangewezen, tot het uiterste wordt getest. Op die manier groeit
de film geleidelijk aan uit tot een diepmenselijke tragedie.
Zonder sentimentaliteit en met de nodige sereniteit wordt
getoond hoe opsluiting en uitzichtloosheid een mens totaal
kunnen slopen. Trouwens, het verblijf in de Marokkaanse
gevangenis heeft sporen nagelaten bij Pierre Stukken, zoals de
vaak terugkerende nachtmerries en de onmogelijkheid om opnieuw
normaal te gaan werken. “Het kunnen vertellen van zijn verhaal
is voor hem een manier om deze trauma’s te verwerken. Pierre
Stukken wilde de buitenwereld tonen dat wat hem overkwam
iedereen kan overkomen”, zegt de regisseur.
Stukkens verhaal is heel bekend uit de media. Het valt trouwens
niet te ontkennen dat de onophoudelijke druk van de Belgische
pers, overtuigd geraakt van de onschuld van de chauffeur, er toe
bijgedragen heeft hem uit de cel te halen. Anderzijds is het
heel moeilijk om nog te verrassen in het platgetreden genre van
de gevangenisfilm. Het risico is groot af te glijden naar een
aantal “déjà vus”. Toch weet Van Mechelen ons te boeien van
begin tot einde, vooral dankzij de schitterende
acteursprestaties : Filip Peeters geeft het beste van zichzelf,
hoewel zijn rol hem dwong zowel fysisch als emotioneel heel diep
te gaan. En het is ongelooflijk hoe de regisseur de kijker kan
doen vergeten dat hij eigenlijk in de gevangenis van Tongeren
heeft gefilmd.
Uiteraard is de film een regelrechte aanklacht van de
wantoestanden in de gevangenissen van Marokko. Ook de ambtelijke
papiermolen en de laksheid van de Belgische overheid krijgen een
veeg uit de pan. In 1996 bestond er nog geen “transferakkoord”
dat maakt dat Belgen in eigen land hun straf konden uitzitten.
“Met de film wil ik zeggen dat de overheid voor haar gevangenen
in het buitenland moet zorgen. Ook zij hebben recht op
informatie en hulp, schuldig of niet,” zegt Van Mechelen. Dit is
ook de wens van Stukken. Dan is zijn nutteloos verblijf in de
gevangenis niet zinloos geweest. Toeval of niet, nu zit er geen
enkele Belg meer in een Marokkaanse gevangenis.
Tenslotte is de film een eerbetoon aan het eenzame gevecht voor
gerechtigheid van eenvoudige mensen. Een verhaal dat met zoveel
waardigheid wordt verteld dat het diepgetroffen individu in zijn
eenvoud en zijn strijdlust ook een mooier mens wordt. Kortom,
een pakkende film van bij ons die u zeker niet onberoerd zal
laten! |
|
