.: 2006-2007 Deel 1 :.
02-03 Deel    2 05-06 Deel 1 2 08-09 Deel 1 2  
03-04 Deel 1 2 06-07 Deel 1 2 09-10 Deel 1 2  
04-05 Deel 1 2 07-08 Deel 1 2

 

  

Officiële site

 07 11 2006

Regie:
Scenario:
Fotografie:
Montage:
Muziek:
Vertolking:
The North Country USA 2005 126'

Niki Caro
Michael Seitzman
Chris Menges
Guastavo Santaolalla
David Coulson
Charlize Theron, Frances McDormand, Sean Bean, Richard Jenkins, Jeremy Renner

Vrouw en omgeving: respect of uitbuiting?
‘THE NORTH COUNTRY’ is niet zomaar de jongste film waarmee de Zuid-Afrikaanse actrice Charlize Theron haar topprestatie als Oscarwinnares in ‘Monster’ bevestigde. Met haar beklijvende vertolking treedt ze in de sporen van Sally Field, de hoofdvertolkster en eveneens Oscarwinnares in Norma Rae‘, een bovenbeste sociale film van regisseur Martin Ritt die vrouwen in 1979 reeds heel wat meer waard vond dan te figureren als ondergeschikten en ‘play-girls’. Dat is zowat het emplooi van de machomaatschappij die hen, tot in een vrij recent verleden, graag in die vanzelfsprekende rolverdeling duldde, vooral in sommige werksituaties. Een thema dat in een andere context ook pakkend werd aangekaart door Jody Foster in ‘The Accused’ en door Julia Roberts in ‘Erin Brocovich’. Toegegeven, werken in mijnen tussen zwartgeblakerde bonken, is niet meteen wat bij elke vrouw op het verlangen-lijstje staat. Zoals Bob Dylan het zingt in de aftitelingssong: ‘What’s a sweetheart like this doing in a dump like this ?’ Wie daarvoor kiest heeft allicht andere redenen dan een schoonheidsprijs te winnen. De vraag is alleen of een goed betaalde job alles compenseert ?

Wat in deze film aanslaat is de motivatie van een jonge vrouw om een nieuw bestaan op te bouwen vanuit een financieel beter uitgangspunt en een toekomst uit te bouwen voor moeder en dochter die aanvankelijk uit het lood geslagen waren door levensomstandigheden waar ze niet om gevraagd hebben. De schoonheid van Minnesota contrasteert met de feiten van dit waar gebeurd verhaal : in 1984 spande Lois Jensen verrassend een rechtszaak aan in een Amerikaanse Mijncompagnie wegens discriminatie en seksuele intimidatie. Een privé-gevecht van David tegen Goliath ? Of een broodnodige blikopener om ontoelaatbare gedragingen te ontmaskeren en de waardigheid van elke vrouw te vrijwaren, welke ook haar sociale afkomst en financiële middelen zijn ? In elk geval een geëngageerde film die geen doekjes windt rond ontoelaatbare praktijken in en buiten de mijn en vrouwen stimuleert om voor zichzelf op te komen, in directiekamers of in het gerechtshof. ‘The North Country’ is een film die tegen sociaal onrecht ingaat, mannen desnoods een geweten schopt en mensen bewust maakt van een alledaagse problematiek waar sommigen nogal lichtvoetig omheen grappen.

Niki Caro, vrouwelijk regisseur (‘Memory & Desire’, ‘Paï’) gaat omzichtig te werk en laat zich nooit betrappen op een eenzijdige benadering. Eerlijk en subtiel, met invoelen en mildheid raakt ze stilaan de ziel van elke kijker : niet alleen verstandelijk, maar ook emotioneel. Ze wil de toeschouwer laten aanvoelen hoe hard en vernederend elke neerbuigende, ontluisterende, onterende opmerking of houding het gemoed raakt van elke betrokken vrouw, waar ook ter wereld. Woorden kwetsen en verkrachten even diep als daden, mentaliteiten en houdingen. Als dit bovendien uitloopt op een niet aflatend misprijzen, wordt het wel erg lastig om recht te blijven in een beroepsomgeving die het niet nauw neemt met de menselijke waardigheid en integriteit van mensen rondom ons. Deze film zet evenwel geen vrouwen op tegen mannen en houdt evenmin een zwart-witbeeld aan. De hele filmploeg wil vooral de wortels van het kwaad ter zake achterhalen en duiden, er de dubbelzinnige, meervoudige aspecten van onderzoeken, zowel op sociale als economisch vlak. Doorheen de strijdmomenten van een vrouw met pit groeit deze ontroerende film uit tot een pleidooi voor meer respectvolle sociale omgang tussen man en vrouw. Wie zei er ook weer dat ‘alles om ter best loopt in de beste der werelden’ ? Voltaire ! En die verdedigde al in tijden van ‘Verlichting’ het basisrecht van iedereen op een menswaardig bestaan ongeacht zijn/haar geslacht, sociale afkomst, ras of religieuze betrokkenheid.

De authenticiteit van de doorleefde vertolking van o.a. actrice Charlize Theron (ook opmerkelijk present in ‘The Cider House Rules’) is stevig onderbouwd door gesprekken, lectuur, samenzijn en samenleven met families die geconfronteerd werden met dergelijke situaties. Deze broodnodige film klaagt gevat een subtiele vorm van dagelijkse vernedering aan die de eigenheid van de vrouwelijke persoon dieper aantast dan een slag in het gezicht : het gaat hier om innerlijk breken, onmacht, vertwijfeling, achteruitstelling, angst en gevaar voor berusting in wat ontoelaatbaar is. Het is verhelderend en hoopgevend dat ook in de realiteit vrouwen openbaar durven reageren op deze intieme, verdoken agressie. Ook al zijn er intussen positieve wetten gestemd en vonnissen geveld, blijft de mentaliteit bij velen ‘vergoelijkend’, als verdediging van een vermeende machosuperioriteit, onterecht tot en met. Als sociale film over de scheiding tussen theorie en praktijk, over waardigheid en gelijkwaardigheid, over de nood aan menselijk respect tussen partners op de werkvoer en daarbuiten, staat deze oprechte film als een huis. En vermits de film veel verder gaat dan goede bedoelingen, maar filmisch sterk in mekaar steekt en ‘werkt’, past hij opperbest in het kader van ‘De Week van de Verdraagzaamheid’, onder het motto: ‘Omdat mensen belangrijk zijn en blijven, wie ook, waar ook'. En dat is de jongste maanden niet overal het geval. Vandaar.