Lees recensie >>>
Officiële site
met trailer |
23 01 2007 Regie:
Scenario:
Fotografie:
Muziek:
Montage:
Vertolking: |
Denis Dercourt
Denis Dercourt & Jacques Sotty
Jérôme Peyrebrune
Jacques Lemonnier
François Gédigier
Cathérine Fort (Ariane), Déborah François (Melanie),
Pascale Gregory, Clothilde Mollet |
|
|
Stille wraak |
Regisseur Denis Dercourt lijdt een dubbelleven. Behalve
filmregisseur is hij ook altviolist in het Symfonisch Orkest van
Frankrijk en professor aan het conservatorium van Straatsburg.
Het burgerlijke muzikantenmilieu is voor hem dan ook een bron
van inspiratie voor zijn films. ‘La tourneuse de pages’ is de
vijfde film waarin het talent van de regisseur ten volle tot
ontplooiing komt. Het is een ingenieus opgebouwde thriller
waarin de wraak van een jonge vrouw centraal staat. In 2006 werd
de film geselecteerd voor het festival van Cannes in de sectie
“Un certain regard” en werd over het algemeen goed onthaald door
de critici.
Als slagersdochter wil Melanie piano studeren aan het
conservatorium. Tijdens het ingangsexamen wordt zij door Ariane
Fouchécourt, de voorzitster van de jury en een bekende
toppianiste, met weinig respect behandeld. Melanie zakt voor het
examen. Weg dromen! Weg pianocarrière! Zwaar ontgoocheld zweert
zij nooit nog een pianotoets te zullen aanraken. Jaren later
brengt een toeval de twee vrouwen weer samen. Melanie slaagt er
zelfs in het vertrouwen van Ariane dermate te winnen dat zij
haar persoonlijke “tourneuse de pages” wordt, de persoon die de
bladzijden van de partituur omdraait voor de concerterende
muzikant. Er groeit zo’n intieme band tussen de twee dat Ariane
niet meer zonder Melanie wil optreden. Door een ongeluk is zij
immers haar zelfvertrouwen verloren en lijdt zij aan
podiumvrees. De wraak van Melanie zal echter zoet zijn….
De intrige van de film doet denken aan de beste films van de
Franse meester Claude Chabrol. Door het hautaine gedrag van de
toppianiste aan te klagen wil de regisseur, net zoals Chabrol,
de hypocrisie blootleggen van een aanmatigende bourgeoisie. Maar
stilaan worden de verhoudingen tussen meester en knecht
omgedraaid en door allerlei manipulaties van de jonge vrouw uit
de volksklasse zullen de burgerluitjes zich klemrijden in hun
dromen en ambities. De verwijzingen naar grootmeester Hitchcock
zijn nog veel frappanter. Het getuigt van een gedreven
vakmanschap dat de regisseur niet kiest voor de expliciete
tragiek maar voor de onderhuidse spanning waarin de suggestie
even belangrijk is als een stilte of een zwijgzame blik. Net
zoals bij de grootmeester wordt er voortdurend gespeeld met
ruimtes, licht, kleuren en afwijkende camerastandpunten. Zelfs
de klassieke muziekstukjes van o.a. Shubert, Bach en
Sostoakovich voeren je telkens weer naar een climax om je
zachtjes te laten afglijden naar de latente voorbereiding van de
ultieme wraak. (Trouwens, de regisseur ziet een verband tussen
de opbouw van een thriller en de opbouw van een klassiek
muziekstuk) Kortom, alle middelen zijn goed om een sinistere
sfeer op te roepen. Alles wordt echter in de hand gehouden door
een strakke en sobere regie.
Deze suspensefilm valt of staat met de vertolkingen van de twee
vrouwen die elkaar perfect aanvullen in een duel op het scherp
van de snee. Catherine Frot is een heel ervaren, door de Franse
pers op de handen gedragen actrice. Op een schitterende wijze
maakt zij de emotionele kwetsbaarheid voelbaar van een hautaine
topartiste die in feite naar een beter leven verlangt en haar zo
tot een gemakkelijke prooi van Melanies manipulaties maakt. Maar
onze aandacht gaat vooral uit naar de onovertroffen
acteerprestatie van Déborah François, het kindmoedertje uit de
film ‘L’enfant’, die pas aan haar tweede rol toe is. Heel
subliem ontpopt zij zich tot een onvoorspelbare wraakengel in
deze film. Op een serene en ingehouden manier weet zij haar
gevoelens te onderdrukken om dan van het ene moment op het
andere recht op haar doel af te gaan, berekend, koel,
vastberaden, geraffineerd… Ze mengt zich ongemerkt in het leven
van een bourgeoisfamilie en buit er op subtiele wijze de
psychologische zwakheden tussen man en vrouw uit. Veel dialogen
zijn er niet maar er gaat zoveel dreiging van haar onschuldig en
lieftallig engelengezichtje uit dat je als kijker niet anders
kunt doen dan gefascineerd naar het doek zitten staren.
‘La tourneuse de pages’ is een intelligente thriller over macht,
zwakheid, angst en manipulatie die je als kijker langzaam moet
ontdekken en die je in de ban houdt tot het verrassende slot.
Een juweeltje dat bewijst dat de Franse film verre van dood is. |
|
