.: 2006-2007 Deel 2 :.
02-03 Deel    2 05-06 Deel 1 2 08-09 Deel 1 2  
03-04 Deel 1 2 06-07 Deel 1 2 09-10 Deel 1 2  
04-05 Deel 1 2 07-08 Deel 1 2

 

  

Lees recensie >>>

Officiële site
met trailer

 30 01 2007

Regie:
Scenario:
Fotografie:
Muziek:
Montage:
Vertolking:
Anche libero, va bene Italië 2005 104'

Kim Rossi Stuart
Kim Rossi Stuart, Linda Ferri e.a.
Stefano Favilene
Banda Osiris
Marco Spoletini
Kim Rossi Stuart (Renato), Allessandro Morace (Tommaso), Barbora Bobulova (Viola), Marta Nobili (Stefania)

Kinderen: ballast of toekomst?
Eenoudergezinnen zijn al lang geen uitzondering meer in onze moderne maatschappij. Meestal zijn zij het resultaat van een echtscheiding. En hoewel man en vrouw dezelfde rechten en plichten hebben tegenover de kinderen, is het in de meeste gevallen de moeder die de zorg heeft over hen. Dit beeld moet echter bijgesteld worden met de film ‘Anche libero va bene’, de debuutfilm van Kim Rossi Stuart (hij speelde de hoofdrol in ‘Romanzo criminale’) waarin een alleenstaande vader zijn uiteenvallende gezin in evenwicht tracht te houden, na het vertrek van de moeder. De film is een aangrijpend relatiedrama over hoe kinderen de rekening betalen voor de relatieproblemen van hun ouders. De Europese vereniging van Arthouse cinema’s bekroonde ‘Anche libero va bene’ als beste film en reikte de regisseur (en tevens hoofdacteur) Kim Rossi Stuart de CICAE Award uit op het Filmfestival van Cannes. Een terechte onderscheiding.
Renato is een freelance cameraman die zijn twee kinderen, de elfjarige Tommi, een introvert jongetje, en de vijftienjarige Viola, een eeuwige optimiste, alleen opvoedt nadat hun moeder hen verlaten heeft. Het ontbreekt de vader zeker niet aan goede wil in zijn poging om aan zijn gezin een zo normaal mogelijk bestaan te geven. Maar tussen zijn werk, de dagelijkse klusjes en het over en weer rijden naar Tommi’s zwemclub door blijft er weinig tijd over voor emotionele opvang voor de kinderen. Het betert er niet op als de moeder opnieuw komt aankloppen in hun flatje. Hoewel zij hun vertrouwen al meerdere keren geschaad heeft, smeekt zij om een nieuwe kans. Vader en kinderen willen echter hun redelijk stabiele relatie niet zomaar opgeven. Toch laat Renato, in overleg met de kinderen, haar schoorvoetend weer binnen. Maar vooral de kleine Tommi blijft op zijn hoede. Het verleden heeft hem geleerd dat hij zich weinig illusies moet maken. Enkele weken gaat alles goed, maar dan verdwijnt de moeder opnieuw, met alweer een andere man. Dat heeft een verwoestend effect op de emotionele toestand van het gezinnetje.
In dit prangend relatiedrama gaan noch de vader noch de moeder vrijuit. Het egocentrisme en het gebrek aan verantwoordelijkheid van de moeder is schrijnend. Zij is een grillig kind gebleven in een vrouwenlichaam. Maar ook met de vader is het moeilijk leven. Hij is een driftkop die geen gezag verdraagt en altijd zijn willetje doordrijft, al schuilt onder dat oppervlak ook een dromer met gefnuikte professionele ambities. Dat zijn vrouw hem verlaten heeft is daarenboven een frontale aanval op zijn mannelijkheid die hem mentaal uit evenwicht brengt. Hij is ook het prototype van de vader die zijn zoon naar zijn beeld en gelijkenis wil boetseren. De titel verwijst trouwens naar een pijnpunt tussen vader en zoon. Tommi is dol op voetbal maar Renato vindt dat een sport voor mietjes en wil dat zijn zoon zwemkampioen wordt. Renato’s belangrijkste doel is van zijn zoon “een man te maken” maar hij bedoelt vooral een winnaar.
Achter dat schijnbaar banale verhaal schuilt een complexe speurtocht naar de identiteit van een kind. Alle situaties worden consequent beleefd vanuit het standpunt van het zoontje dat alles over heeft voor de liefde van zijn onvolwassen ouders. Soms lijkt hij soms realistischer dan hen! De gedwongen zwemlessen, de schoolperikelen, de vriendschap met een nieuwe buurjongen…zijn al even of niet méér problematisch dan de situatie thuis. Onnodig te zeggen dat debuterend acteurtje Alessandro Morace een verbluffende rolprestatie neerzet. Een echte hartendief die ons een beetje doet denken aan het meisje uit de film ‘Les enfants de l’amour’ van onze landgenoot Geoffrey Enthoven. Dit bijzondere vertelstandpunt heeft tot gevolg dat er geen strakke dramatische structuur in de film loopt. Integendeel, soms wordt er een verhaallijntje uitgegooid dat op niets uitloopt. Narratieve en vormelijke elementen die perfect aansluiten bij de belevingswereld van een opgroeiend kind.
‘Anche libero va bene’ is een bitterzoet verhaal, soms heel wrang, soms heel teder, dat geen open deuren intrapt en zeker geen gemakkelijke ‘feel good’- oplossingen aanreikt. Zonder te vervallen in goedkoop sentiment slaagt de regisseur er echter in een glimlach op onze lippen te toveren als we de zaal verlaten.