|
|
|
Extra mededeling: Première voor Oost-Vlaanderen
Naar aanleiding van 'An Inconvenient Truth' waren mevrouw
Margaretha Guidone en de heer Serge de Gheldere
aanwezig op de Filmclubvertoning van dinsdag 6 februari.
Bekijk de foto's ...
Mevrouw Guidone is een huisvrouw uit Kapellen die erin slaagde
de hele regering en de nationale politici op te trommelen voor
een vertoning van voornoemde milieufilm, uit bezorgdheid van een
moeder voor haar kinderen en nazaten. Deze alarmkreet kreeg
zoveel respons dat mevrouw Guidone op de Global Warming
Klimaatconferentie in Nairobi (november 2006), samen met
Minister Bruno Tobback deze milieuconferentie toesprak namens
België.
Premier Verhofstadt maakte er een hoofdstuk van zijn nieuw
regeringplan van en er gaat geen dag voorbij of de opwarming van
de aarde, die iedereen aan den lijve kan ondervinden bij deze
'zomerse' wintertemperaturen, wordt elke dag aangekaart in de
pers.
De heer Serge de Gheldere, is een jonge ondernemer in 'gezonde'
bouwmaterialen' die naar Amerika trok om er het milieuseminarie
van voormalig presidentskandidaat Al Gore te volgen, wat hem de
titel opleverde van 'Belgian Al Gore Ambassador'.
We zullen beide eregasten voorstellen aan het publiek en
interviewen na filmvertoning. Het publiek kan hen ook vragen
stellen, zodat enige discussie omtrent de behandelde
milieuproblematiek waarschijnlijk is. De avond loopt in
samenwerking met de Stedelijke Milieuraad die de link tussen
globaal en lokaal zal aangeven.
Onze levensstijl: bedreigend? |
Nu mevrouw Margartha Guidone uit Kapellen een schare politici kon
bewegen Al Gore’s film te bekijken over onze verkeerde
leefgewoonten en de opwarming van de aarde, staat de omgang met
ons milieu plots weer in de belangstelling en geeft de Overheid
de indruk dat ze erg begaan is met dit prangend universeel
probleem, dat de overleving van volgende generaties ingrijpend
zal bepalen. Het gaat immers niet meer om fictie, wel over
wetenschappelijke, onloochenbare feiten. Alleen lobbyisten uit
oliemiddens (o.a. ‘Friends of Science’), die uit zijn op
eigenbelang, en ‘eco-sceptici’ die uitgaan van een
pseudowetenschappelijke kritiek en de cyclische natuurrampen in
de wereld als een ‘normaal weerkerend patroon’ blijven zien,
ondermijnen de eindelijk bereikte consensus over de noodzaak om
samen onze leefgewoonten drastisch te veranderen en onmiddellijk
efficiënte, radicale maatregelen te nemen in naam van ons aller
gezondheid.
De filmische aanpak van regisseur David Guggenheim is visueel
schitterend én overtuigend : hij reikt, via confronterende
beelden, foto’s, gegevens, vergelijkingen, animatie, feiten en
gebeurtenissen, een oersterk aantal wetenschappelijk
gecontroleerde argumenten aan om ons ervan te overtuigen dat het
‘vijf voor twaalf’ is, maar nog niet te laat. Er is immers hoop
dat we tijdig het tij kunnen keren, als we ons aanpassen aan een
radicaal gewijzigde levensstijl. Dat we daarvoor andere
prioriteiten moeten inbouwen, zorgt evenwel voor heel wat
tegenstand die ingrepen van overheden hypothekeert: wie geeft
graag een stukje rijkdom of leefgewoonten op om globaal gezonder
te leven of te zorgen dat volgende generaties in een leefbare
wereld kunnen beginnen of blijven leven? Misschien is dit nobel
doel voorlopig nog niet besteed aan onze egocentrische, cynische
levensopvatting die oorzaak is van zoveel onrecht, oorlog en
geweld op aarde. Dat nieuwe, concrete maatregelen een nieuwe,
rechtvaardiger wereld kunnen scheppen, is de grondovertuiging
van Al Gore en van vele mensen met gezond verstand: ‘Verbeter de
wereld, begin bij uzelf’ is een nuttige wenk die ‘van vele
kleintjes één groot’ maakt, en van vele kleinschalige
initiatieven één groot net van wettelijk verantwoorde en
noodzakelijke veranderingen op dit terrein.
De gevolgen van het ‘Broeikasteffect’ laten nu al niet op zich
wachten : afbrokkeling van de ijskappen en gletsjers, toenemende
kracht van tsunami’s en orkanen, verhoogde temperaturen, langere
droogteperioden, overvloedige regens en modderstromen, virussen
(rsv), vervuiling, modderstromen, verdwijnende eeuwige sneeuw
o.a. op de Kilimanjaro, de verdamping van het Tsjaadmeer,
uitstoot van broeikastgassen, … 'The turning point’ is bereikt,
de klok tikt verder en we hebben echt géén tien jaar meer
vooraleer ‘the point of no return’ is bereikt. Vandaar deze
‘Inconvenient Truth’, een indrukwekkende filmische vraag naar
onze betrokkenheid in destructieve productie en consumptie, een
pakkende uitnodiging tot een bewuste gedragsverandering terzake.
Zelf zegt Gore: “Vijftig jaar geleden stak de televisie de
kranten voorbij. Zelfs in het internet-tijdperk, is televisie
belangrijk voor de reclame. En vermits iedereen kijkt, bieden
documentaires, in zo’n context, echt een unieke kans om complexe
onderwerpen zoals dit aan te snijden. Bovendien gaan films nog
dieper inwerken en vergemakkelijken ze de communicatie
hieromtrent. Mensen die heel sceptisch stonden tegenover
klimaatopwarming, zegden, na het zien van deze film, dat ze dat
niet meer waren. Zelfs Michael Shermer, columnist ‘Scientific
American’, eerst nog ‘sceptical environmentalist’(2001),
schrijft nu erg overtuigend over ‘The Flipping Point’ en zegt
dat deze film : ‘de beste bewijsvoering ooit van
klimaatsopwarming was’. Omwille van de complexiteit van het
probleem was milieuscepticisme ooit verdedigbaar. Nu niet meer.
Het is tijd om over te gaan tot actie’.” Reageren is overigens
de hoop van velen realiseren, elke onverschilligheid of
fatalisme ombuigen naar een positief antwoord op nieuwe
uitdagingen die de klimaatswissel noodzakelijk maakt. Is dat ‘An
Inconvenient Truth’ of een welgekomen reactie op dwingende
veranderingen? Alleszins een aangrijpende natuurfilm, ook voor
u! |
|
