.: 2006-2007 Deel 2 :.

Tussen roots en realiteit

Dat boven L.A. niet altijd donkere wolken van raciale spanningen hoeven te hangen, zoals we uit de film ‘Crash’ van vorig jaar zouden kunnen onthouden, toont deze eerder kleinschalige productie. Toch blijft etnische diversiteit nu eenmaal zo onlosmakelijk met deze stad verbonden, dat geen enkel verhaal dat vanuit de realiteit wil vertrekken, er volledig aan onderuit kan. Waar ‘Crash’ vertrok vanuit de botsing tussen verschillende etnische groepen, zoomt ‘Echo Park, L.A.’ vooral in op spanningen en veranderingen binnen één van die groepen. In de volkse buurt Echo Park wonen immers vooral Mexicanen. En zoals alle tweede, derde en volgende generaties migranten worstelen zij met hun identiteit, die hen heen en weer slingert tussen roots en realiteit, traditie en moderniteit, verleden en toekomst.
De titel van de film en de openingsscène maken die spanning al vanaf het begin duidelijk. De Quinceanera is een overgangsritueel voor 15-jarige meisjes, dat naar verluidt stamt uit de tijd van de Azteken. Al te graag vieren de jonge dametjes dit feest, maar ze denken daarbij eerder aan dure limousines (liefst een uitgebouwde Hummer) en feestelijke jurken dan aan hun verre voorgangers. Het feest viert de overgang naar de volwassenheid, maar deze meisjes hoef je echt niets meer wijs te maken. Net zoals al hun leeftijdgenootjes zijn ze wereldwijs. Hetis te zeggen, totdat er zich échte problemen aandienen. Een zwangerschap bijvoorbeeld. Dan helpt geld niet meer, maar de traditie evenmin; dan is een mens aangewezen op de goodwill van anderen. Het is niet de goodwill van haar ouders, die vooral denken aan mogelijk gezichtsverlies, maar wel die van haar oude nonkel Thomas waar Magdalena op kan rekenen. Ze blijkt immers, net voor haar vijftiende verjaardag, zwanger. Haar vader preekt haar de deur uit, zodat ze zich genoodzaakt ziet net als de andere outcast van de familie, de homoseksuele Carlos, bij de oude man te gaan wonen. Die vertegenwoordigt het verleden, de warme en sympathieke kant van het Mexicaanse temperament. Als oude straatventer incarneert hij een stukje traditie dat met hem onvermijdelijk zal verdwijnen. En dat zal niet tegengehouden worden door de iets kapitaalkrachtigere nieuwkomers die in de wijk een potentiële groeimarkt zien.
Waar Echo Park begin jaren 1990 nog terrein van verschillende straatbendes was, wordt het een tiental jaren later reeds een alternatief voor andere buurten die al te trendy en dus te duur geworden zijn. Maar opwaardering impliceert duurdere huurprijzen en dat maakt dat armere bewoners genoodzaakt worden te verhuizen, naar buurten waar een opwaartse spiraal zich nog niet aanmeldt. De inwijkelingen vallen natuurlijk voor de charmes van de Latino’s, maar als het er op aan komt kiezen ze toch voor hun eigen achterban of voordeel. Hoewel de film deze en andere thematieken verwerkt, vormen ze toch nooit meer dan een achtergrond voor een vooral heel menselijk verhaal. Een verhaal waarin menselijke warmte het wint van sociale kilte en een jeugdig enthousiasme even belangrijk blijft als eeuwenoude tradities. De regisseurs schreven zelf het verhaal en situeerden het in hun eigen achtertuin. Ze behoren immers zelf tot de nieuwe generatie van inwijkelingen, maar ze zijn zich maar al te goed bewust van hun dubbele gezicht. Toch getuigt de manier waarop ze de wijk in beeld brengen van heel wat respect en verwerken ze de nodige dosis zelfkritiek in hun script. Als kijker moet je hen trouwens wel vrij pleiten, want het is dankzij hen dat ook wij even bij hun buren kunnen binnengluren.