.: 2006-2007 Deel 2 :.
02-03 Deel    2 05-06 Deel 1 2 08-09 Deel 1 2  
03-04 Deel 1 2 06-07 Deel 1 2 09-10 Deel 1 2  
04-05 Deel 1 2 07-08 Deel 1 2

 

  

Lees recensie >>>

Officiële site
met trailer

 27 02 2007

Regie:
Scenario:
Fotografie:
Muziek:
Montage:
Vertolking:
Children of men USA 2006 109'

Alfonso Cuarón
Alfonso Cuarón, Timothy Sexton, e.a.
Emmanuel Lubetzki
John Tavener
Alex Rodríguez
Clive Owen (Theodore), Julianne Moore (Julian), Michael Caine (Jasper)

Doet hoop leven?
Hoe ziet onze toekomst eruit? In ‘Children of Men’ schetst de Mexicaanse regisseur Alfonso Cuarón (doorgebroken met ‘Y tu mama tambièn’ en ‘Harry Potter 4’) een onthutsend, apocalyptisch beeld. De film, die gebaseerd is op de roman van P.D. James, schetst een inktzwart toekomstbeeld. ‘Children of Men’ speelt zich deels af in het Londen van 2027, maar afgezien van bewegende billboards op dubbeldekkers is er weinig futuristisch te bekennen in het straatbeeld. Dat wordt voornamelijk bepaald door veel vuilnis en oproepen om illegale immigranten aan te geven. De wereld anno 2027 ligt in puin, alleen het geïsoleerde Groot-Brittannië heeft zich als eiland kunnen handhaven en is nu toevluchtsoord geworden voor illegale immigranten, de zogenaamde fugi's, die in kooien worden opgesloten, waarna ze worden afgevoerd naar een gruwelijk vluchtelingengetto aan de Engelse zuidkust. Bovendien is er om onbekende redenen al 19 jaar lang geen baby meer geboren zodat het “No Future”-doemscenario steeds dichterbij komt.
Theo (Clive Owen) heeft zich afgesloten voor alle onheil. De voormalige activist heeft een suf baantje bij de overheid en vermaakt zich door af en toe te blowen met een oude hippie-vriend (leuke rol van Michael Caine). Zelfs wanneer hij ternauwernood aan een bomaanslag ontsnapt, geraakt hij nog steeds niet erg van zijn stuk. Hij wordt pas wakker geschud wanneer hij wordt ontvoerd door activisten die onder leiding staan van zijn vroegere geliefde Julian (Julianne Moore). Zij vraagt hem zijn contacten te gebruiken om aan immigratiepapieren te komen voor het meisje Kee, een fugi die een wel heel kostbaar geheim met zich meedraagt. De eerder zo passieve Theo raakt steeds meer betrokken bij het lot van Kee en moet in actie komen om zichzelf en Kee te redden. Hij is, tegen wil en dank, letterlijk een held op sokken: hij loopt door omstandigheden de helft van de film op sokken of slippers...
De production designers hebben de nachtmerrie zeer knap vormgegeven. Zij zochten het niet in futuristische hightech, maar trokken akelige aspecten van onze huidige samen- leving door naar de toekomst. Cuáron verwijst immers regelmatig naar de actuele problematiek rond immigranten en moslims, zodat 2027 ongemakkelijk dichtbij lijkt. Zeker wanneer in een Guantanamo Bay-achtig vluchtelingenkamp een gevangene is te zien in een pose die verwijst naar de misstanden in de Iraakse Abu Ghraib-gevangenis. Op een prikbord met krantenknipsels, bijgehouden door Farons vriend, begint de tijdsbalk bij de aanval op Irak, en daarmee lijkt Bush de schuld te krijgen. De mondiale chaos van 2027 is gewoon die van 2006, alleen erger. Londen, Bagdad, Beiroet, Sarajevo, Europa of het Midden-Oosten, wat stellen naam en locatie nog voor wanneer je overal dezelfde spraakverwarring en dezelfde kapotgeschoten flatgebouwen aantreft, wanneer je overal en altijd moet vluchten voor sluipschutters en elk ogenblik van de dag ontvoerd kan worden. Wie geregeld de journaals bekijkt beseft dat de zogenaamde toekomst uit Cuarons film nu al begonnen is!!
Visueel is de film knap in elkaar gestoken: met een handgehouden cameravoering en een uitgepuurde compositie sleuren Cuarón en cinematograaf Lubezki ons mee in de leefwereld van de protagonisten, met zenuwslopend intense resultaten. Hallucinante oorlogsbeelden die verwijzen naar de toestand in het Midden-Oosten, een aversie voor overdadige montage en een voorliefde voor lange, ononderbroken sequenties. Een ellenlange “single shot”-take waarin Theo zich temidden van een oorlog tussen de rebellen en de soldaten een weg baant tussen de rondvliegende kogels en vernielde gebouwen, is een verbluffend staaltje camerawerk: bloed spat op de lens, we rennen, hijgen en schuilen a.h.w. met de cameraman mee. Cuaron maakt op een beangstigend realistische manier duidelijk wat ons in de nabije toekomst mogelijks te wachten staat als we geen afdoend antwoord vinden op de problemen die vandaag als een zwaard van Damocles boven de wereld hangen: milieuvervuiling, misplaatst imperialisme dat terrorisme uitlokt, immigratie, vreemde- lingenproblematiek,...
Dit alles verpakt hij in een onthutsend verhaal dat bol staat van mythologisch-religieuze symboliek: zowel de Griekse onderwereld als het kerstverhaal, dit keer niet toevallig met een zwarte maagd, zijn in deze film duidelijk herkenbaar en zorgen voor een diepzinnig rijk verhaal met vele betekenisniveaus.