Lees recensie >>>
Officiële site
met trailer |
06 03 2007 Regie:
Scenario:
Fotografie:
Muziek:
Montage:
Vertolking: |
Alejandro González Iñárittu
Guillermo Arriaga
Rodrigo Prieto
Gustavo Santaolalla
Stephen Mirrione, Douglas Crise
Brad Pitt (Richard), Cate Blanchett (Susan), Gael Garcia Bernal
(Santiago) |
|
|
X-ray van de wereld |
Spitst u de oren al bij het horen van ‘Amores Perros’? Draait u
zich om wanneer ‘21 Grams’ valt? Dan moet u zeker rechtstaan
voor ‘Babel’, want deze film is de volwaardige afsluiter van wat
uitgegroeid is tot een drieluik over vaders, moeders en
kinderen, van de Mexicaanse filmmeester Alejandro Gonzáles
Iñárittu.
Er is een duidelijke vormelijke en thematische samenhang tussen
deze drie films, maar verder zijn ze volledig onafhankelijk te
bekijken. Het was oorspronkelijk ook helemaal niet de bedoeling
om een triptiek te maken. De debuutfilm van Iñárittu was op
zichzelf al driewerf complex. In de film werden immers drie
groepen mensen door een dodelijk ongeluk met elkaar
geconfronteerd, elk met een heel andere sociale achtergrond maar
allen woonachtig in hetzelfde broeierige Mexico City. Met ‘21
Grams’ ging de regisseur letterlijk en figuurlijk een stap
verder. Hij stak de grens over en filmde zijn tweede verhaal in
de VS. Maar vooral vormelijk ging hij nog een stuk verder dan
zijn eerste huzarenstuk. Scènes werden a-chronologisch aan
elkaar geregen, eerder vanuit de innerlijke spanning die ze
bezaten dan vanuit een klassieke logica. Opnieuw was een ongeval
het ‘trigger-event’. In ‘Babel’ wordt letterlijk een trekker
overgehaald. Een handeling van een fractie van een seconde die
echter wereldwijd nagalmt. Meer bepaald van in Marokko tot in
Mexico en Japan. Hoewel ‘Babel’ schijnbaar weer een stap verder
gaat dan zijn twee voorgangers, is dat toch geen heel correcte
conclusie. Het verhaal omspant nu wel onze aardbol, maar de
tragiek van de gebeurtenissen is toch anders uitgewerkt dan in
‘21 Grams’. Al kijkend voel je dat onderhuids, achter de schets
van mensen en de soms onverklaarbare dingen die ze doen, een
heel diep optimisme schuilt. Een geloof dat ‘mensen van nature
goedaardig zijn’. Dat zijn de woorden van Iñárittu zelf, maar
vreemd genoeg stelt hij dat hij tot dat inzicht gekomen is nà
zijn ervaringen tijdens het maken van ‘Babel’.
Waar ‘21 Grams’ schatplichtig lijkt aan het pessimisme van de
filosoof Schopenhauer, is Babel alvast qua titel direct gelinkt
met de Bijbel. Meer bepaald met een klein stukje tekst uit het
boek Genesis, waarin alle mensen nog in één vlakte samenwoonden
en één taal spraken. Doordat deze mensen zo vol van zichzelf
waren, achtte God het nodig om hen op hun plaats te zetten. Hij
verdreef hen naar alle uithoeken van de aarde en bracht
verwarring in hun taal. De filmversie begint waar de
bijbelversie eindigt: bij de verwarring, het onvermogen tot
communicatie en het gebrek aan luisterbereidheid. Gebrek en
onvermogen lijken inderdaad twee cruciale aspecten van het
belichte probleem. Ligt het onvermogen in de taal, zoals tussen
de toerist en de plaatselijke bevolking, dan lijkt het evident.
Maar de film graaft veel dieper. Een vader en zijn doofstomme
dochter in Japan, een uit elkaar gegroeid koppel op bezinning in
Marokko, twee Berber-broertjes met een jachtgeweer, een
Mexicaanse Nanny en haar kroost. Deze en andere relaties komen
aan bod in de film die ons leert dat het een illusie is te
denken dat een gebrek aan of onvermogen tot communicatie alleen
voorkomt tussen vreemden. De meest naasten lijken soms
onbereikbaar, om wat voor reden dan ook. En de meest vreemde
komt soms hartverwarmend dichtbij.
Kortom, een hele boterham, maar nooit zwaar op de hand of
moraliserend! Het meesterschap van de makers toont zich in het
feit dat dit geen thesisfilm is geworden, maar een film die je
zou willen uitpersen omdat hij de essentie van de mens lijkt te
bevatten. Dat kan natuurlijk niet, want dan verbreek je het
subtiele samenspel van de verschillende ingrediënten: een
schitterend scenario van Guillermo Arriaga, een wonderlijke
fotografie van Rodrigo Prieto, een grenzeloze soundtrack van
Gustavo Santaolalla en het menselijke gelaat van sterren én
onbekenden. Zou zelfs de Heer van zo veel schoonheid geen
traantje moeten wegpinken? |
|
