.: 2006-2007 Deel 2 :.

Eenzame harten

Ze zijn niet zo heel dik gezaaid, de regisseurs die een experimentele vorm kunnen matchen met een diepzinnige inhoud. Lars Von Trier is er zo eentje, maar al lang voor Von Trier het filmfirmament vervoegde, was er al Alain Resnais. Zijn ‘Hiroshima mon amour’ (1959) en ‘L’année dernière à Mariënbad’ behoren tot het meest opmerkelijke wat de Europese film heeft voortgebracht. Hoewel deze films geen echt hedendaagse look hebben, blijven ze meer dan de moeite waard. Zelf merkt hij heel scherp op: “Ik denk niet dat er zoiets bestaat als een oude film; je zegt toch evenmin: ‘ik las een oud boek van Flaubert’ of ‘Ik zag een oud stuk van Molière’?” Echte klasse weerstaat de tand des tijds en blijft actueel. Of dat ook zo is voor ‘Coeurs’ kunnen we nu nog niet vertellen, maar we kunnen wel op dit moment met volle teugen genieten.
Alain Resnais werd geboren in 1922. Hij groeide op in de tijd dat stille films het pleit verloren van de gesproken films, het beste van beide filmsoorten wist hij te destilleren. Zijn grote doorbraak kwam er in 1955 met ‘Nuit et Brouillard’. Vandaag, meer dan een halve eeuw later, blijft de schoenmaker bij zijn leest. Het is te zeggen, hij maakt nog steeds films, maar het experimenteren is hij niet verleerd. ‘Coeurs’ is een verfilming van een toneelstuk van Alan Ayckborn, dat luistert naar de prachtige titel: ‘Private Fears in Public Spaces’. De contradictorische spanning die in die titel schuilt, verwerkte Resnais op uiterst subtiele wijze in zijn film. Hij vat het zelf als volgt samen: “We zijn allemaal een lappendeken van contradicties. Door het uur van de dag, of door het drankje dat je achteroverslaat, kunnen we ineens een heel ander idee krijgen. We worden gedreven door talloze dingen. Maar dat wankelende en twijfelende element vinden we allemaal in ons terug. Alle personages hebben zin om het beter te doen; ze voelen dat ze hun mogelijkheden niet ten volle kunnen ontplooien. Voortdurend proberen ze om de gebeurtenissen om zich heen te veranderen, en vooral: om zichzelf te veranderen.”
In het besneeuwde Parijs zijn die personages met vanalles en nog wat bezig. De ene zoekt een flat, de andere een job. Iemand doet vrijwilligerswerk, een ander zit in vastgoed. Een man verzorgt zijn bedlegerige vader, een vrouw gaat elke avond stappen. Maar het gaat niet goed met al die ondergesneeuwde levens. Ze slepen onzichtbare lasten met zich mee: een bezwaard verleden, een knagend schuldgevoel, krampachtige frustraties. De juiste flat wordt niet gevonden, de relatie loopt vast, stoere taal verbergt een diepe onzekerheid, goede bedoelingen worden grofweg afgeblaft en afspraakjes gaan de mist in. Wanneer hun paden kruisen, pogen deze kwetsbare wezens aarzelend uit hun veilige cocon te breken, schuchter pogend om onderdrukte dromen waar te maken. Naast de traan is er gelukkig heel wat plaats voor de lach, dat maakt het draaglijk en levensecht. Een zeker pessimisme wordt aangevuld met frisse spitsvondigheid in het decor: de sneeuw is meer dan een attribuut, beslagen ruiten werken actief mee aan de sfeer van het verhaal. Zo werkt Resnais zijn versie van dit verhaal op uiterst gedetailleerde wijze uit. Voor zijn personages werkt hij hele biografieën uit, die hij dan met de acteurs één voor één overloopt. Ze dragen daarmee een hele voorgeschiedenis mee, zonder dat we daar noodzakelijkerwijs veel van te weten komen.
Hedendaags en herkenbaar is ‘Coeurs’ alleszins, maar vooral heel menselijk. En daarom durven wij er toch wel een pint op verwedden dat ook dit werk van de meester over heel wat jaren nog best te smaken zal zijn. Maar nogmaals, daar hoeven we nu echt niet van wakker te liggen: pluk de dag en geniet van deze film, nu u de kans krijgt. (bron: Filmmagie)