Jessica Woodworth en Peter Brosens, de regisseurs van de film 'Khadak', oogstten veel succes en sympathie bij Filmclub Zottegem met hun toelichting bij hun aparte film waarin de poëtische beelden belangrijker zijn dan de verhaallijn die natuur en cultuur, traditie en modernisering, nomadenbestaan en verstedelijking confronteert in een filmische mijmering over een onzekere toekomst die ziel en eigenheid aanvreet. Hun vormgeving is heel anders dan wat de Amerikaanse cinema de kijker dagelijks aanbiedt, laat andere dingen zien dan de overbekende soaps op tv, gaat over heel andere dingen dan bijkomstigheden : het leven zoals het geleefd wordt, ver van ons knusse wereldje waar het materiële aspect essenties ondersneeuwt. Ook op filmgebied dreigt de commerciële film elk ander soort cinema te verstikken :
'profits before humanity'. De kennismaking met de Mongoolse cultuur vraagt immers inlevings-vermogen van de kijker, maar palmt hem in door zijn visuele pracht, de symbolische elementen, de soms bevreemdende spiritualiteit die haaks staat op onze 'rechtaan, rechttoe'-filmerij.
'Khadak' was een boeiende uitnodiging voor een ontmoeting met andere mensen, in een totaal andere cultuur. De film fascineert, bevraagt, betovert, dompelt je onder in een heel andere wereld, evenwel bedreigd door dezelfde demonen van geld en machtsmisbruik die ook bij ons de toon voeren. Dit zeldzaam mooi beeldverhaal met universele draagkracht verwijst bovendien naar een actualiteit die niet mis te verstaan is: authenticiteit, wortels, overlevering en tradities gooi je nooit ongestraft weg, omdat mensen, tegen de opgedrongen omstandigheden in, overal, in alle culturen belangrijk blijven. Een opmerking die past in eeen droom, een documentaire, een speelfilm of een poëtische vertelling: 'Khadak', dwz. 'het blauwe sjaaltje dat bescherming verleent', verenigt dit alles in zich. Een wonder schouwspel dat verwondering wekt en mensen meevoert naar realiteiten die de levensstroom verstoren. Allesbehalve wereldvreemd is dit soort 'wereldcinema' een venster op verre horizonten die dichter komen bij het leven zoals we het dromen of beleven. Hartversterkend, verfrissend en vernieuwend. Een bewijs dat er, ook bij ons, nog cinema bestaat van een apart kaliber, vrij en puur, op zoek naar wat mensen drijft en doet ademen.
Steeds weer. Jessica en Peter vertrekken nu voor drie maanden naar Peru om daar weer een totaal 'nieuwe' film te 'componeren' over mensen onderweg, tussen Vlaanderen en elders. Afspraak volgend jaar! |
