Lees recensie >>>
Officiële site
met trailer |
18 09 2007 Regie:
Scenario:
Fotografie:
Muziek:
Montage:
Vertolking: |
Kevin Macdonald
P. Morgan & J. Brock naar Giles Foden
Anthony Dod Mantle
Alex Heffes
Justine Wright
Forest Whitaker (Edi Amin), James McAvoy (Nicholas Garrigan),
Kerry Washington (Kay Amin), Gillian Anderson (Sarah Merrit)
|
|
‘Verleidelijke gruwel.’ |
Oscar en Golden Globe Beste Hoofdacteur (Forest Whitaker),
3 BAFTA’s
De jaren 1970 zijn voor velen van ons de jaren van de
olifantenpijpen en de eindeloos lange Amerikaanse slees. En ook
in ‘The Last King of Scotland’ komen deze elementen voor. Maar
het verhaal dat deze film vertelt is minder onschuldig. In die
jaren, meer bepaald van 1971 tot 1979, regeerde over het
Afrikaanse Oeganda een generaal, aan de macht geholpen door de
Britten, maar daarna wijselijk terug uitgespuwd (merk gerust de
parallel met Saddam en de Amerikanen). Eén van de koosnaampjes
die Amin zichzelf plachtte te geven was ‘the last King of
Scotland’ vanwege zijn sympathie voor de Schotten en hun dappere
strijd als underdogs tegen Britse imperialistisch geweld.
Andere bijnamen, niet voortspruitend uit zijn eigen fantasie,
waren The Wild Man of Africa en The Beast of Kampala. En die
namen geven weer wat er geworden is van de oorspronkelijke
bokskampioen die met (volgens sommigen) de beste bedoelingen de
macht greep in zijn land, maar die door paranoia en machtshonger
uitgroeide tot een moordmachine met tot 300.000 doden op zijn
kerfstok. Over deze man, zijn flamboyantie, aantrekkingskracht
en energie gaat deze film. Het leert hoe verleidelijk macht kan
zijn, hoe overweldigend een dictator kan zijn en hoe menselijk
een beest. Het moet voor regisseur Kevin Macdonald geen
makkelijke opdracht geweest zijn om in Oeganda, waar men zich
Amin nog maar al te goed herinnert en sommigen hem nog steeds
prijzen, deze film te maken. Maar voor iemand die een
huzarenstukje als de documentaire ‘Touching the Void’ tot een
prachtig einde kan brengen, mogen we wel wat meer verwachten.
‘The Last King of Scotland’ is dan ook geen brave, afstandelijke
noch verheerlijkende biografie, maar wel een spannend verhaal
over een man wiens demonen groter worden dan hemzelf. Om die man
te benaderen wordt er een omweg gemaakt via het personage van de
jonge Schotse dokter Garrigan. Deze Garrigan lijkt met de beste
bedoelingen naar Afrika gekomen te zijn, maar nader inzicht
toont dat zijn altruïsme eerder een vermomming is voor een zucht
naar avontuur en als het even kan wat sexy negerinnen. Het
koloniale tijdperk mag tegen dan wel voorbij zijn, de blanke man
is daarmee zijn onderhuidse gevoel van superioriteit nog niet
kwijt en dat blijkt niet alleen uit de houding van Garrigan maar
nog meer uit die van de internationale politiek.
Forest Whitaker geeft op onnavolgbare wijze gestalte aan Amin en
werd daarvoor bekroond met de hoogste onderscheiding in filmland:
een Oscar. Maar zij die Whitaker al wat langer kennen weten wat
hij waard is. Zijn fysiek is imposant, zijn stem bezwerend. Hij
kan als geen ander acteren zonder te spreken en met zijn ogen
zowel vuur als ijs tevoorschijn toveren. Dat doet hij ook als
Idi Amin, de man die zich met zijn vuisten opwerkte tot de top
van de macht, maar daar uiteindelijk niet voor gemaakt was. Hele
weken lang hulde Whitaker zich in zijn rol, totdat zowel de crew
als de Oegandese figuranten nog nauwelijks wisten wie ze nu echt
voor zich hadden. Ook de andere acteurs, zoals de minder bekende
James McAvoy zetten hun beste beentje voor om de subtiel en
vooral zeer menselijk uitgewerkte karakters vorm te geven. ‘The
Last King of Scotland’ wil niet zuiver sympathie oproepen of al
te simplistisch tonen dat Amin ‘de slechtste nog niet was’. Het
toont wel hoe hij met veel charisma de harten van de Oegandezen
wint en lonkt naar het rijke ‘Westen’. Het gros van de
gebeurtenissen in de film is op feiten gebaseerd, maar ze zijn
wel in een eigen verhaal en sfeer ingebed. Zo is het personage
van de jonge dokter enerzijds fictief, maar anderzijds ook een
samensmelting van drie mannen uit de directe entourage van Amin.
Met een spannend verhaal wordt daarmee toch uiteindelijk aan de
historische waarheid meer goed dan kwaad gedaan. We kunnen het u
alvast beloven, u zult Idi nooit nog vergeten!
|
 |
|
