Lees recensie >>>
Officiële site
met trailer |
09 10 2007 Regie:
Scenario:
Fotografie:
Muziek:
Montage:
Vertolking: |
Steven Shainberg
Erin Cressida Wilson naar Patricia Bosworth
Bill Pope
Carter Burwell
Keiko Degychi & Christina Boden
Nicole Kidman (Diane Arbus), Robert Downey jr. (Lionel Sweeney),
Ty Burrell (Allan Arbus)
|
|
‘Schone en het beest.’ |
Nicole Kidman is ongetwijfeld één van de beste actrices van het
moment. Haar acteerprestaties in ‘Moulin Rouge’, ‘The Others’, ‘Dogville’
en andere films onderbouwen deze stelling. Met ‘Fur’ bouwt
Kidman verder aan haar indrukwekkende palmares. Na haar portret
van Virginia Woolf in ‘The Hours’ kruipt ze nu in de huid van
een andere bijzondere kunstenares, namelijk de fotografe Diane
Arbus. Kidman lijkt niet op de echte Arbus, maar dat deert niet,
want het gaat hier, zoals de ondertitel duidelijk vermeldt, om
‘An Imaginary Portrait’. Dit wil zeggen dat, hoewel de
scenaristen zich gebaseerd hebben op een biografisch werk over
Arbus, ze zich toch heel wat artistieke vrijheid gepermitteerd
hebben. Enkele van de centrale personages zijn immers fictief.
Deze keuze is te verklaren doordat de makers het verhaal van de
fotografe wilden vertellen vanuit haar foto’s eerder dan vanuit
haar leven. En die foto’s bestaan vooral uit portretten van
ongewone personages.
Hoe komt iemand uit een burgerlijk en welgesteld milieu ertoe om
ten eerste fotografe te worden (eerder dan brave huisvrouw) en
ten tweede onderwerpen te kiezen die volgens de conventies van
haar omgeving taboe zijn? Het antwoord van de filmploeg klinkt
als een sprookje, een wonderbaarlijke mengeling van Beauty and
the Beast en Alice in Wonderland. De film gaat dan ook over een
keerpunt, een verandering en doorbreking van het gewone
perspectief. Om de foto’s te maken die ze gemaakt heeft, moest
Arbus wel losbreken uit haar beklemmende omgeving. Net als Alice
moest ze leren zelfstandig worden en beslissingen nemen. En ook
zij moet het kortzichtige beeld op schoonheid dat ze van thuis
uit meekreeg, afgooien en met andere ogen leren kijken naar
mensen in alle (abnormale) maten en vormen. De film gaat dus
over het ontluiken, het doorbreken van een artistiek talent, met
alle bijhorende groeipijnen.
We volgen Arbus halfweg de jaren 1950 van de vorige eeuw, ergens
in New York. Haar ouders zitten er warmpjes in en Arbus zelf kan
enige creativiteit kwijt bij het decoreren, kostumeren en
orkestreren van de foto’s van haar man, een (in zijn tijd)
bekend fotograaf. Toch kan ze een beklemmend gevoel niet
onderdrukken. Wanneer haar man haar een fototoestel cadeau doet
en haar stimuleert om ermee te experimenteren, opent hij dan ook
een doos van Pandora. Arbus gaat op zoek naar haar onderwerpen,
zonder ze te willen inpassen in de mode en opvattingen van haar
tijd en omgeving. Ze wil niet de tijdgebonden en voorspelbare
beelden van haar man maken. Ze zoekt en vindt, ze kijkt en ze
ziet, stukje bij beetje. Sleutelfiguur en mentor in deze
overgangsperiode is haar bovenbuur Lionel, een man die lijdt aan
hypertrichosis (abnormale haargroei) en zich maar met
mondjesmaat te kennen geeft. Hij haalt haar uit haar vertrouwde
omgeving en lokt haar stapje voor stapje verder zijn wereld in,
die bevolkt wordt door allerlei outsiders. Met elke stap die ze
op de nieuw ingeslagen weg in haar leven zet, lijkt ze zich
echter verder te verwijderen van haar vertrouwde omgeving. In de
film hebben haar man, haar kinderen, haar ouders en haar
vrienden het verre van makkelijk om de nieuwe hobby van Diane te
aanvaarden. Toch blijven de filmmakers ook hier omzichtig en
krijgen we geen simpele tegenstelling tussen de ‘ruimdenkende’
Diane en haar ‘bekrompen’ omgeving.
Niet voor niets wordt Diane Arbus gezien als een pionier van de
‘outsiderkunst’, die haar blik richt op mensen die buiten de
traditionele samenleving vallen. Om van die outsiders een
oprecht en eerlijk portret te kunnen maken, moet ze eerst in het
reine komen met haar eigen verhouding tot die mensen. Dat proces
beslaat het centrale deel van ‘Fur’. Met de foto’s die ze maakte
hield ze uiteindelijk aan haar omgeving en de ruimere
samenleving een spiegel voor, waarin vooroordelen duidelijk
zichtbaar werden. Maar of de uil ook zienen wil, blijft
natuurlijk de vraag. |
 |
|
