
Lees recensie >>>
Officiële
site
met trailer |
23 10 2007 Regie:
Scenario:
Fotografie:
Muziek:
Montage:
Vertolking: |
Robert De Niro
Eric Roth
Robert Richardson
Bruce Fowler & Marcelo Zarvos
Tariq Anwar
Matt Damon (Edward Wilson/Glover), Angelina Jolie (Margaret
Russell), Alec Baldwin (Sam Murach), Tammy Blanchard (Laura),
Robert De Niro (Bill Sullivan)
|
|

‘De coulissen van de wereldpolitiek’ |
Zilveren beer filmfestival van Berlijn
In 1961 plande de CIA een grootschalige aanval op Cuba om het
communistische regime van Fidel Castro omver te werpen en
trainde daartoe 1300 anti-communistische Cubanen. Maar toen
Kennedy begon te vrezen dat men de hand van de V.S. zou zien in
die aanval bij de Varkensbaai, kleedde hij de hele operatie uit.
Met als gevolg dat al na 3 dagen het gehele invasieleger dood
was of gevangen. In ‘The Good Shepherd’ is de mislukte invasie
geen strategische fout, maar het gevolg van een lek. In CIA-taal:
“There’s a stranger in our house.” Koortsachtig wordt er naar de
“stranger” gezocht...
Matt Damon speelt de rol van agent Edward Wilson, de meest
toegewijde medewerker die de CIA zich maar kan wensen. Wilson is
discreet op het maniakale af, saai en zwijgzaam. Zijn dikke
brilglazen en grijze pakken doen de rest: hij is een perfecte
bureaucraat voor de buitenlandse inlichtingendienst. Het verhaal
springt voortdurend heen en weer in de tijd om het karakter van
Wilson diepte te geven. Onmiddellijk na de Cubaanse invasie van
1961 zien we hoe Wilson op de universiteit van Yale in 1939 lid
wordt van ‘Skull and Bones’, het geheime studie- genootschap
waar ook de huidige president Bush en zijn vader ooit lid van
waren. Wilson komt via het FBI terecht bij de OSS (Office of
Strategic Services), de voorloper van de latere CIA, en
verblijft tijdens W.O. II in Londen en later in Berlijn. Door
zijn briljante geest en zijn onkreukbare reputatie wordt hij 1
van de grondleggers van de CIA. Daar wordt zijn idealisme al
snel op de proef gesteld door een groeiend gevoel van onbehagen.
Zijn obsessieve toewijding nemen hem geheel in beslag en
natuurlijk lijden zijn persoonlijke relaties, met zijn vrouw,
zijn kind en zijn beste vrienden daaronder. Hij vertrouwt
niemand meer en raakt verstrikt in zijn eigen web van wantrouwen
en achterdochtigheid.
Dubbele identiteiten, codewoorden, verraad en samenzwering: ‘The
Good Shepherd’ staat bol van de smerige zaakjes en de sfeer is
buitengewoon negatief. Niemand is te vertrouwen. 13 jaar na zijn
overtuigende regiedebuut ‘A Bronx Tale’ besloot Robert De Niro
het zeer ambitieuze verhaal over de beginjaren van de CIA te
verfilmen. Hij durfde het aan om het script van
scenarioschrijver Eric Roth te bewerken en kreeg vele klinkende
namen voor zijn camera, onder wie Matt Damon, William Hurt, John
Turturro, Joe Pesci en hijzelf als de autoritaire generaal
Sullivan. De Niro beet zich obsessief vast in de
ontstaansgeschiedenis van de CIA en kwam in contact met Milt
Bearden, een CIA-veteraan met 30 jaar dienst die hem uitermate
interessante informatie gaf, waardoor de film een grote
autheniciteit uitstraalt. Wat ‘The Good Shepherd’, dankzij het
complex en indringend scenario van grootmeester Roth (o.a.
‘Forrest Gump’, ‘Ali’ en ‘Munich’) vooral doet, is tonen welke
persoonlijke prijs er moet betaald worden voor al dat mysterieus
gedoe achter de schermen van de wereldpolitiek. Roth wou naar
eigen zeggen vooral tonen “what secrecy does to people”.
Het fictiepersonage van Wilson, die hier als een van de
oprichters van de CIA wordt opgevoerd, is onder meer gebaseerd
op de figuur van James Angleton. Angleton bekleedde jarenlang
een van de belangrijkste machtsposities binnen de CIA en droeg
net als Wilson de codenaam “Mother”. Op het einde van zijn
carričre was Angleton zo paranoďde geworden dat hij er stellig
van overtuigd was geraakt dat Henry Kissinger en Gerald Ford in
feite Sovjet-spionnen waren! Het verkrijgen en analyseren van
staatsgeheime inlichtingen kan blijkbaar alleen succesvol
plaatsvinden als identiteit, trouw en loyaliteit ten koste van
alles volkomen worden opgeofferd. Dat vrouw en kind
geslachtofferd worden op het altaar van de carričre hoort er
klaarblijkelijk bij. In dat opzicht is ‘The Good Shepherd’ niet
alleen onthutsend en ijzingwekkend, maar ook bijzonder actueel
omwille van de onderhuidse maar duidelijke sneren naar het
bewind van George W. Bush. |
 |
|