Lees recensie >>> |
06 11 2007
Regie:
Scenario:
Fotografie:
Muziek:
Montage:
Vertolking:
|
|
Salvador |
Spanje
Groot-Brittannië |
2006 |
134' |
Manuel Huerga
Lluís Arcarazo & Francesc Escribano
David Omedes
Lluís Llach
Aixalà, Santi Borricón
Daniel Brühl (Salvador Puig Antich), Tristán Ulloa (Oriol Arau),
Leonardo Sbaraglia (Jesús), Leonor Watling (Cuca), Ingrid Rubio
(Margalida)
|
|
‘Terrorist of vrijheidsstrijder?’ |
In 1974 wordt in Spanje de jonge anarchist Salvador Puig Antich
geëxecuteerd. Hij gaat de geschiedenis in als het laatste
slachtoffer van dictator Franco, die een jaar later zal
overlijden. ‘Salvador’ is het relaas van een rebel die vocht
tegen een regime dat in 1974 wel een relikwie uit vroegere
tijden leek. Door raakvlakken met actuele thema’s zoals gewapend
verzet, marteling en terrorisme overstijgt de prent zijn
historische context.
Regisseur Manuel Huerga vertelt het verhaal van Salvador Puig
Antich, een idealistische jongen die tijdens het repressieve
Franco-regime lid wordt van de anarchistische MIL (Movimiento
Ibérico de Liberación). Om hun activiteiten te financieren
plegen ze een reeks bankovervallen. Maar Salvador wordt gevat en
een politieman komt om het leven. Wat later doodt de
terroristische groep ETA de gedoodverfde opvolger van Franco,
admiraal Carrero Blanco, in een bomaanslag. Het regime heeft een
zondebok nodig en na een schijnproces voor de krijgsraad wordt
Salvador ter dood veroordeeld. Aanvankelijk legt ‘Salvador’ de
nadruk op het jeugdige elan en het ietwat naïeve revolutionaire
vuur van de MIL. Nadien vertraagt de film aanzienlijk en volgt
de uitgesponnen rechtsgang. Salvadors sereniteit en openheid van
geest tijdens zijn verblijf in de gevangenis zijn ronduit
indrukwekkend. Gedurende het laatste halfuur bereikt de
emotionaliteit pieken die weinig kijkers onberoerd zullen laten.
Toch trapt Huerga niet in de valkuil van het goedkope sentiment,
daarvoor zijn de emoties te rauw en is de inzet te hoog.
Vormelijk vallen de jachtige beeldregie, gewassen fotografie en
overtuigende herschepping van de jaren 70 op. Als
onverbiddelijke aanklacht tegen een barbaars regime is de
‘Salvador’ meer dan geslaagd.
Regisseur Manuel Huerga geneert zich niet voor het
melodramatische van de situatie. Hij durft zelfs een groeiende
vriendschap tonen tussen de gevangene en een van zijn bewakers,
maar ontwijkt toch steeds flets sentimentalisme. De Catalaanse
regisseur - die als filmregisseur hiervoor alleen een
biografische film over de Barcelonese architect Gaudi en een
documentaire over de pianist Glenn Gould op zijn conto had –
heeft veel te danken aan zijn hoofdrolspeler: Daniël Brühl. Met
zijn aantrekkelijke jongensgezicht – echt knap kun je hem niet
noemen - won de jonge Duitser ook in ‘Goodbye, Lenin!’ en ‘The
Edukators’ al makkelijk de sympathie van de kijker. Een zo zware
rol als die van Salvador had hij nog niet op zijn teller. Met
dit intense drama maakt hij duidelijk hoe veelzijdig hij is,
zowel in het etaleren van uiteenlopende emoties als in een
verbluffende meertaligheid. Die combinatie biedt mogelijkheden
voor een grote internationale carrière.
De wereldpremière van Salvador op het festival van Cannes was
buitengewoon emotioneel. Vooral tijdens het slot van de film,
die de terechtstelling van Salvador toont, kon je een speld
horen vallen. Zodra de lichten aangingen, rolde er een daverende
ovatie door de zaal die ten minste evenzeer bedoeld was voor de
familie Puig Antich als voor de filmmakers. De aanblik van
Salvadors vier zussen die elkaar - ruim dertig jaar na de
executie van hun broer - huilend in de armen vielen, deed
iedereen naar de zakdoek grijpen. De regisseur Manuel Huerga zal
die avond niet snel vergeten : ,,We hadden de film twee weken
eerder al eens getoond aan Salvadors zussen en vrienden. We
wisten dat het voor hen erg schokkend zou zijn deze film te zien.
Dat moeten die mensen niet meemaken met de schijnwerpers van de
wereldpers op hun betraande gezichten gericht, dachten we. Maar
tot onze verbazing reageerden ze vrij nuchter, zonder grote
emoties. De uitbarsting kwam op die galapremière in Cannes. Ik
vermoed dat dat ook kwam door die golf van sympathie en respect
die door de zaal rolde. Dat eerherstel heeft hen enorm deugd
gedaan.''
Opgelet, met “eerherstel” suggereert de regisseur niet dat
Salvador onschuldig was: “Salvador heeft gedaan wat hij gedaan
heeft en hij verdiende vervolgd te worden - ook al waren zijn
motieven legitiem. Maar hij was geen terrorist, hij vermoordde
geen onschuldige mensen. Hij vocht tegen een dictatuur en dat
doe je niet met woorden alleen. Niemand zegt dat Salvador een
heilige was, maar hij heeft geen correct proces gehad. Het
regime wou dringend een voorbeeld stellen en dat heeft hem het
leven gekost.“ |
 |
|
