Lees recensie >>>
Officiële site
met trailer |
13 11 2007
Regie:
Scenario:
Fotografie:
Montage:
Vertolking:
|
|
Red Road |
Groot-Brittannië
Denemarken |
2006 |
120' |
Andrea Arnold
Andrea Arnold
Robbie Ryan
Nicolas Chaudurge
Kate Dickie (Jackie), Tony Curran (Clyde), Martin Compston
(Stevie), Nathalie Press (April)
|
|
‘Big Brother in de achterbuurt.’ |
Prijs van de jury festival van Cannes, 2 Bafta Awards,
FIPRESCI prijs Miami Filmfestival.
We weten allemaal dat de Deense regisseur Lars von Trier nooit
verlegen is om vernieuwende cinema op touw te zetten. Deze keer
heeft hij drie jonge Europese talenten uitgenodigd voor een
bijzonder project van drie films. Elke regisseur moest in
Schotland een low-budget film draaien met een zelf te verzinnen
scenario rond een klein aantal personages waarvan de
karakterbeschrijving hen werd meegegeven door regisseuse Lone
Scherfig. De basisregel is dat de personages in alledrie de
films een rol moeten spelen en dat ze door dezelfde acteurs
moeten vertolkt worden. Een hoofdrolspeler in de ene film kan
een figurantenrol hebben in de andere. Bovendien moest er
digitaal worden gefilmd en de opnames mochten niet langer dan
zes weken duren, waardoor de voorbereidingen erg beperkt bleven.
Het is duidelijk dat een dergelijk project enorm veel
creativiteit en samenwerking vraagt van de drie regisseurs. Met
de eerste van de drie films, Red Road, heeft de Engelse
regisseuse Andrea Arnold de lat alvast heel hoog gelegd voor de
andere twee, de Deen Mikkel Norgaard en de Schot Morag Mc Kinnon.
Red Road heeft immers de Grote Juryprijs in Cannes gewonnen.
Het verhaal speelt zich af in Red Road, een van de triestigste
wijken van Glasgow. De levensverwachting is er 54 jaar, als
gevolg van verpaupering en criminaliteit. Aartslelijke straatjes
vol zwerfafval en graffiti vormen het decor. Deze wijk wordt in
de gaten gehouden door een introverte, jonge vrouw, Jackie. Via
allerlei videoschermen volgt zij als bewakingsagente het doen en
laten van de mensen. Op een dag ziet zij een man die meteen haar
aandacht trekt. Kent zij hem uit een vorig leven? Wilde zij hem
in feite nooit meer terugzien? Voelt zij zich seksueel
aangetrokken? Zint zij op wraak? Wat is er aan de hand? Hoe dan
ook, Jackie ontwikkelt een obsessie voor de man die zij eerst op
het scherm constant volgt en vervolgens ook in het dagelijkse
leven. Blijkbaar heeft zij een plan of een geheim dat wij,
kijkers, niet kennen, zelfs niet vermoeden. Zij kijkt toe,
gluurt, bijt zich vast, tot er geen weg meer terug is. Tegelijk
loopt zij als vrouw groot gevaar. Dat dubbelzinnige uitgangspunt
wordt op een sublieme wijze vertolkt door het hoofdpersonage
Kate Dickie. Deze actrice, bekroond voor haar TV- en theaterwerk,
schiet met haar eerste hoofdrol in een bioscoopfilm meteen een
schot in de roos.
Net zoals in ‘Le Fils’ van de gebroeders Dardenne, worden het
geduld en de nieuwsgierigheid van de kijker de hele tijd op de
proef gesteld door het ingenieuze spel van de regisseuse dat bij
wijlen ook doet denken aan het voyeurisme in Hitchcock’s film
‘Rear Window’. Wij krijgen inderdaad weinig concrete gegevens
maar de beklemmende sfeer, de virtuoos gehanteerde handcamera en
de poëtische, zelfs surrealistische toetsen zorgen ervoor dat je
voortdurend op het tipje van je zetel zit. De regisseuse verpakt
haar rauwe sociale vertelling in een psychologische thriller
waarin de suspense langzaam maar zeker opgedreven wordt en de
angsten en obsessies, zowel van de personages als van het
publiek aan de kook worden gebracht.
Lange tijd lijkt Red Road een intrigerend vormexperiment maar
het eindresultaat schenkt de kijker zo’n fantastische
filmervaring dat hij niet onbewogen kan blijven. Met thema’s als
wraak en vergeving, lijden en verlies, woede en rouw, onbegrip
en seksuele frustratie zet deze veeleisende film veel van onze
zekerheden op de helling. Bovendien maakt het verhaal een
radicale verandering van toon, van somber en bijna paranoïde in
het begin naar hoopvol en louterend op het einde. Eens te meer
is de boodschap duidelijk : het leven is niet eenvoudig en niet
te programmeren, het menselijke is zeer complex en niet
eenduidig. Uiteraard bevraagt de film ons ook over de steeds
toenemende rol van de bewakingscamera’s in ons leven. Veel
burgers juichen het gebruik ervan toe om het gevoel van
onveiligheid te bestrijden. Anderzijds valt het niet te
ontkennen dat ons elementair gevoel van vrijheid meer en meer
aangetast wordt. Het laatste woord is er nog niet over gezegd,
zeker nu met de nieuwe generatie van videocamera’s die je kunnen
aanspreken op straat…
Beste filmclubfan, kom zelf ontdekken hoe de vork aan de steel
zit in deze bizarre maar o zo menselijke film. Een spannende
bespiegeling over voyeurisme, paranoia, en Big Brotherpraktijken,
verpakt als een sociaal realistisch drama. Ronduit schitterend! |
 |
|
