.: 2007-2008 Deel 1 :.
02-03 Deel    2 05-06 Deel 1 2 08-09 Deel 1 2  
03-04 Deel 1 2 06-07 Deel 1 2 09-10 Deel 1 2  
04-05 Deel 1 2 07-08 Deel 1 2

 

  

Lees recensie >>>

Officiële site
met trailer

20 11 2007

Regie:
Scenario:
Fotografie:
Muziek:
Montage:
Vertolking:
The Namesake USA 2006 122'

Mira Nair
Sooni Taraporevala
Frederick Elmes
Nitin Sawhney
Allyson C. johnson
Kal Penn(Gogol), Tabu (Ashima), Irrfan Khan (Ashoke), Jacinda Barret (Maxine), Zulaikha Robinson (Moushumi Mazumdar)


‘Generatieconflict of wederzijds begrip?’
Is Europa een kruispunt van naties, volkeren en culturen, een oogverblindend uitstalraam dat omliggende verarmde volkeren gretig uitnodigt tot dromen van verandering, dan blijft Amerika het toonbeeld van ‘the melting pot of cultures’, de smeltkroes van culturen, die duidelijk bewijst dat multiculturaliteit een feit is dat je niet kan negeren. Deze ‘Nieuwe Wereld’ is zelfs, sinds vele jaren, het sterkste aantrekkingspunt voor wetenschappers, ondernemers, studenten en werkzoekenden met initiatief, die begerig uitkijken naar dit ‘Beloofde Land’ waar kansen zogenaamd voor het grijpen liggen. Dat dit niet zomaar een fabeltje is, bewijst ‘The Namesake’ – ‘De Bijnaam’-, de jongste film van Mira Naïr, de bekendste Indische regisseur die reeds met ‘Salaam Bombay’ en ‘Monsoon Wedding’ terecht bewees dat cultuurverschillen niet altijd moeiteloos overbrugd kunnen worden. Net als Ken Loach in ‘Ae Fond Kiss’ confronteert Naïr een jong koppel met een andere ‘way of life’, hier de Amerikaanse. Eigenheid, verscheurende keuzes, nieuwe ervaringen en vragen omtrent integratie maken het samenzijn in de Amerikaanse omgeving niet altijd gemakkelijk. De lichtvoetige aanpassing van de kinderen staat soms haaks op de tradities van de ouders. Een generatieconflict is niet veraf: waarden worden niet overal op dezelfde manier beleefd.
‘The Namesake’ toont begrip en vertrouwen voor de nieuwe leefwereld van jongeren en schetst hun evolutie naar eigenheid, tussen modernisme en traditie, heden en verleden van ouders die, recentelijk, ook een andere wereld hebben gekend. In snedige taferelen laat Nair dit pakkend filmgetuigenis uitgroeien tot een boeiende generatiewissel waarin iedereen zijn plaatsje vindt, met min of meer schade, altijd met waardigheid. De maatschappelijke context bepaalt immers mentaliteiten en levensopvattingen die vaak modieus ver uit mekaar liggen. Tussen de verschillen in vergeet Mira Nair nooit de positieve aspecten van een ‘dubbele nationaliteit’ discreet te belichten. De vraag is alleen of je ze al dan niet volledig kan of moet integreren? Zelfs in een context van wederzijds respect en samenleven heeft iedereen ook nog recht op zijn eigen cultuur als verrijkende humus voor een nieuw leven. Breken met afkomst en oorsprong is niet meteen een waarborg voor een betere toekomst. Bouwen op een stevige basis is een heel stuk constructiever. Ervaring leert wel of je dat op jeugdige of latere leeftijd wil erkennen. Wat blijft er over van de familiale opvoeding, eens de mist rond het hoofd is verdwenen: een generatieconflict of wederzijds begrip voor eigenheid, binnen en buiten het gezin ?
‘The Namesake’ is een schitterende filmparabel over zelfgekozen migratie in functie van een betere toekomst. Dat er geen rozen zijn zonder doornen toont ook deze sprankelende film over jongeren, hun ouders en familie. De eerlijke, ongecompliceerde tekening van alle betrokken verhoogt de realiteitswaarde van dit innemend, warm, invoelend familieportret. Met een zelden geziene natuurlijkheid leiden de personages de kijker rond in hun respectieve achtertuin. Pittige details en treffende episodes vervolledigen het menselijk mozaïek waarin generaties en culturen mekaar vinden, soms moeizaam, soms warmhartig. Nair slaagt er magistraal in tussentijds ook vragen te stellen bij façades en waarden. In deze boeiende afwisseling van actie en reflectie geeft de regisseur voorrang aan het menselijk aspect in relaties, familiaal en daarbuiten, in India en Amerika. Ze levert, ongedwongen en onbevangen, een staaltje ongekunstelde cinema af, op het kruispunt van wereldculturen die diametraal tegengesteld zijn, qua inhoud en verschijningsvorm. Met het gezin als uitvalsbasis naar die ‘andere’ leefwereld. Met haar bekende tact en groot invoelingsvermogen weet de regisseur twee ‘werelden van verschil’ te overbruggen: een geslaagde, intrigerende oefening die best navolging verdient, vooral in een wereld vol agressie. Om te overtuigen heeft Nair geen vleugje geweld nodig: kijken en begrijpen volstaan om het ‘anders zijn’ beter te plaatsen. De film pleit dan ook, realistisch en met wijsheid, voor een samenzijn dat geenszins ‘assimilatie’ beoogt, wel een verrijkend samenleven. Dat dit niet altijd een utopie hoeft te zijn, bewijst deze film : omdat mensen belangrijk zijn en blijven, wie en waar ook.