.: 2007-2008 Deel 1 :.
02-03 Deel    2 05-06 Deel 1 2 08-09 Deel 1 2  
03-04 Deel 1 2 06-07 Deel 1 2 09-10 Deel 1 2  
04-05 Deel 1 2 07-08 Deel 1 2

 

  

Lees recensie >>>

Officiële site
met trailer
 

 27 11 2007

Regie:
Scenario:
Fotografie:
Muziek:
Montage:
Vertolking:
A Guide to Recognizing your Saints USA 2006 98'

Dito Montiel
Dito Montiel naar zijn eigen debuutroman
Eric Gautier
Jonathan Elias
Jake Pshinsky & Christopher Tellefsen
Robert Downey Jr. (Dito Montiel), Shia LeBeouf (jonge Dito Montiel), Chazz Palminteri (vader Montiel), Rosario Dawson (Laurie)


‘Heiligen in de achterbuurt.’
Directing Award en Special Juryprize Sundance Festival (New York), Critic’s Week Award Filmfestival Venetië

Dito Montiel behoorde ooit tot de entourage van Andy Warhol en mocht als model het ondergoed van Calvin Klein helpen verkopen. Maar daarover vertelt hij niets in zijn autobiografische debuutfilm. Ook niet over zijn muziekverleden, dat eindigde in mineur. Het enige waar Montiel op artistiek vlak echt naam mee maakte is het boek dat hij nu verfilmd heeft onder dezelfde titel A Guide to Recognizing your Saints . Dat boek gaat over zijn jeugd en jonge jaren in Queens, New York in de jaren 1980. In de film voegt hij daar nog een element aan toe, namelijk de terugkeer van de dertiger Montiel naar zijn vroegere habitat. Dat maakt dat de film deels de sfeer heeft van Kids en andere grootsteedse hangjongerenfilms, maar tegelijkertijd ook iets volwassener, reflexiever.
De jonge Dito heeft blijkbaar niet veel omhanden in de arme buurt waar hij opgroeit. Hij is enige zoon van een Nicaraguaanse immigrant en een Ierse moeder, twee liefhebbende ouders die echter niet altijd even goed zijn in heldere communicatie. Zijn kinderjaren waren verre van slecht, maar als tiener bekruipt hem een claustrofobisch gevoel. Hoe langer hoe meer voelt hij de nood om andere horizonten te verkennen, frisse lucht op te snuiven en de harde, soms expliciet gewelddadige buurt waar hij opgroeit te laten voor wat ze is. Hij gunt zijn plannen tijd om te rijpen, maar zal uiteindelijk toch de stap zetten. Maar daarmee laat hij ook iedereen achter die ooit iets voor hem betekend heeft, zijn hoogstpersoonlijke heiligen en engelbewaarders. Dat hem dat uiteindelijk altijd wel wat dwars is blijven zitten, blijkt uit het tweede luik van de film, dat verweven wordt met het eerste. De volwassen Dito komt na twintig jaar terug naar Queens, dat ondertussen een serieuze opwaardering gekregen heeft maar waar tegelijkertijd iets verdwenen lijkt. Het gros van zijn vrienden is er nog maar voor hen lijkt er in al die jaren niet zo heel veel veranderd te zijn. Ze zijn volwassen geworden, maar leven fundamenteel nog altijd hetzelfde leven. Een leven waar Dito, of hij dat nu wil of niet, nog altijd deel van uitmaakt. Zeker van dat van zijn ouders, die nooit echt konden verwerken dat hij hen zomaar achtergelaten heeft. Maar ook van zijn vrienden, die lief en leed met hem deelden en uiteindelijk toch ook naar hem opkijken.
De opbouw van de film verloopt dus langs twee sporen, wat op zich al niet echt klassiek is. Maar de aanpak van Montiel gaat verder. Hij wil niet braaf zijn herinneringen verfilmen en durft ze hier en daar wel wat bijsleutelen. Dit om enerzijds sterkere verhaalmomenten te hebben, maar anderzijds ook om de achterliggende gevoelens wat meer naar de voorgrond te brengen. Gevoelens van liefde bijvoorbeeld, die zelden worden uitgesproken maar er wel zijn. Af en toe durft Montiel zelfs een ‘vervreemdingseffect’ toe te voegen: iemand kijkt in de camera, het beeld wordt plots zwart. Dat zijn allemaal geen nieuwigheden, maar toch maakt het deze film tot een frisse, aantrekkelijke en overtuigende kroniek. Het is het verhaal van één man en één buurt, dat tegelijkertijd deze grenzen weet te overstijgen. En hoewel het leven voor de jonge Dito hard is en zijn buurt onveilig, wordt het toch ook niet voorgesteld als het voorgeborchte van de hel. Geen overdreven tragiek, geen extreme geweldorgieën, maar ook geen idealisering van het leven aan de zelfkant.
Stijl en aanpak verschillen in de twee delen. Omdat er tussen die twee delen een kloof van 20 jaar gaapt, zijn ook de acteurs, op enkele na, anders. In het volwassen deel duiken enkele bekendere namen op zoals Chazz Palminteri (een rasecht New Yorks karakteracteur) als vader Montiel en Rosario Dawson als Dito’s volwassen vriendin Laurie. Robert Downey Jr., die we ook al zagen in Fur, speelt als de volwassen Dito opnieuw een ingetogen personage dat veel zegt met weinig woorden. Wie uiteindelijk de heiligen uit de titel zijn, mag u zelf komen uitzoeken, maar we kunnen u alvast meegeven dat u niet naar boven moet kijken om ze te vinden.