.: 2007-2008 Deel 2 :.
02-03 Deel    2 05-06 Deel 1 2 08-09 Deel 1 2  
03-04 Deel 1 2 06-07 Deel 1 2 09-10 Deel 1 2  
04-05 Deel 1 2 07-08 Deel 1 2

 

  

Lees recensie >>>

Officiële site
met trailer

 12 02 2008

Regie:
Scenario:
Fotografie:
Muziek:
Montage:
Vertolking:
Ben X België 2007 90'

Nic Balthazar
Nic Balthazar
Lou Berghmans
Praga Khan
Philippe Ravoet
Greg Timmermans (Ben), Marijke Pinnoy (moeder), Laura Verlinden (Scarlite), Pol Goossens (vader), Titus De Voogdt (Bogaert)


‘Op zoek naar geborgenheid’
Zit de Vlaamse film definitief in de lift sinds het Vlaams Audiovisueel Fonds (V.A.F.) over een grotere subsidiepot beschikt, privé-investeerders met ‘Tax Shelters’ worden bedacht en de opleidingsscholen een hoger technisch niveau waarborgen ? Toch bleef het totnogtoe mangelen aan eigentijdse, boeiende scenario-schrijvers die de brug konden slaan naar jongeren. Alhoewel een nieuwe generatie regisseurs klaar staat, blijft ‘een verhaal vertellen, in een aansprekende film’ nog altijd een zwak punt. Financiering eveneens : het wekt afhankelijkheid en bemoeizucht in de hand en compliceert de post-productie, o.a. de greep op de filmverdeling en ‘return on investment’. Een nieuwe ochtend gloort evenwel : de spreiding van het succes loopt over een breder spectrum van filmgenres en via een paar echte publieksuitschieters die de cijfers aantrekkelijker maken, hoop-voller : 2007 is, nu al, een duidelijk succesjaar. Met ‘BEN X’ is de Vlaamse film aan zijn zoveelste ‘mirakel’ toe : na ‘Alzheimer’ (verkocht aan de USA), ‘Windkracht 10’ (verkocht aan China !), een opmerkelijke kans op een nieuw wereldsucces. ‘BEN X’, een pakkende film over een ontroerende realiteit.

Nic Balthazar ‘did it his way’ : zélf. Van A tot Z. Hij is zowel auteur als scenarist en regisseur. Een klasbak, zoveel is zeker. Bovendien is het niet iedereen gegeven een dwingend ‘human interest’-onderwerp zo aangrijpend te verfilmen : ‘pesten’ is sinds jaren een harde schoolrealiteit. De oorzaken zijn talrijk maar hebben steeds te maken met ‘anders zijn’, dus uitgesloten. ‘Medische redenen’ volstaan niet om dit geweld te keren en aanvaarding te vergemakkelijken. Autisme is dan weer geen makkelijk aanknopingspunt.

Maar als mensen, ook jongeren, écht belangrijk zijn, is het hoogste tijd om, ook in dit vlak, begrip en solidariteit in scholen en daarbuiten te organiseren. Pubers zijn een gewillige prooi voor ‘stoere’ leeftijdsgenoten die de zwaksten eerst vernederen en aanvallen. Ontoelaatbaar, maar waar. De stille vlucht uit die onverdraagzame omgeving naar een virtuele wereld waar je eindelijk een stukje jezelf kan worden, ‘far from the madding crowd’, verloopt via ‘ pc’ en ‘gaming’ : op een spelconsole beleef je je eigenheid in een boeiende fantasiewereld, krijg je greep op een zelf gekozen patroon en persoonlijkheid, ben je in die illusie jezelf. Zonder pottenkijkers of andere bemoeizieke mensen er omheen. Alleen. Met je computer. Zélf sturend. En als de realiteit rondom niet klopt met jouw beeld, wordt ‘leven’ in de dagelijkse, domme werkelijkheid soms een harde dobber. Om wanhopig te worden. En pessimistisch. Ondraaglijk. Uitgesloten worden, belachelijk gemaakt, als puber, is niet meteen een situatie die tot levensblijheid stemt. Je krijgt er al gauw genoeg van een probleemkind te zijn, altijd een ballast voor anderen, ongeacht de verzachtende liefde van je ouders. Je wil daar van af. Definitief. Het idee van zelfdoding duikt op, de praktijk wenkt : je bent zelfs niet alleen met dit soort oplossend denken en doen. In Vlaanderen staan we toch aan de top van e Europese zelfmoordstatistieken ! Dus : weg met dit ongelijk gevecht tegen onbegrip en pesterij. De wanhoop is groter dan het zelfbehoud. En alleen blijven biedt toch geen perspectief. Vandaar.

Nic Balthazar heeft het zich niet gemakkelijk gemaakt. Maar zijn warm aanvoelen van de innerlijke twijfels en van het negatief zelfbeeld dat ‘kruisigend’ werkt op de gevoelswereld en eigenwaarde van sommige jongeren, al dan niet ‘autistisch’, maakt het hem mogelijk de brug te slaan naar ook deze probleemkinderen die dringend wat meer dan een schouderklopje verdienen.

Bathazar toont indirect zijn verontwaardiging over de weinig constructieve maanpak van overheden én particulieren : hij wil dit ‘gênant’ taboe van jeugdig geweld op leeftijdsgenoten aanklagen en zijn kreet om hulp omzetten in een positief hulpbeleid aan de betrokkenen, totnogtoe verstoken van voldoende, permanente, structurele bescherming of begeleiding buitenshuis. Filmisch realiseert Balthazar een krachttoer : mentaliteiten ombuigen dankzij confronterende beelden en een verrassende finale die zijn vraag om actie terzake doeltreffend voelbaar maakt : onuitgegeven ! Meer dan een beleefd applaus waard : solidaire felicitaties én actie vanwege beleidsmensen, verantwoordelijken en helpende initiatiefnemers zijn hier meer op hun plaats. En blijvende belangstelling van het publiek, ouders van jongeren, jongeren zélf.

Overigens overstijgt Nic Balthazar de anekdotische context : zo krijgt zijn film een meer universele waarde : mensen zijn overal en altijd écht belangrijk, zo belangrijk dat we hen nooit in de steek mogen laten, wie ze ook zijn, om welke reden ook. Een bedenking die iedereen aanbelangt, niet alleen ‘mensen van goede wil’. Er is meer nodig dan dat. Een opdracht voor iedereen : thuis, op school, in gespecialiseerde instituten, in werksituaties, familiaal en privé, sociaal, politiek en economisch. Want ‘aan de zwakste schakel, kan je de sterkte van de maatschappelijke ketting meten’. De film is meteen ook een uitnodiging die elke dag door ons allemaal, actief en bewust, dient beantwoord. In de praktijk. Omdat mensen belangrijk zijn en blijven.