Lees recensie >>>
Site
met trailer |
23 09 2008
Regie:
Scenario:
Fotografie:
Muziek:
Montage:
Vertolking: |
Andrey Zvyagintsev
Andrey Zvyagintsev naar het kortverhaal ‘The Laughing Matter’
van William Saroyan
Mikhail Krichman
Arvo Pärt
Anna Mas
Konstantin Lavronenko (Alex), Maria Bonnevie (Vera) Alexandr
Balayev (Mark)
|
|
Relaties onder druk |
Beste mannelijke vertolking Filmfestival van Cannes.
‘The Banishment’ is de waardige opvolger van ‘The Return’, een
mythische film waarvoor de vrijwel onbekende Russische cineast
Andrey Zvyagintsev in 2004 de Gouden Leeuw kreeg op het
Filmfestival van Venetië en die door ons Filmclubpubliek erg
gewaardeerd werd. Leven en dood, vereenzaming versus het volle
leven, schuld en verlossing staan centraal in de jongste
lyrische parabel van de regisseur. .
Alex en Vera zijn 10 jaar getrouwd en hebben twee kinderen. Maar
de liefde is al lang uit hun leven verdwenen en er zijn ook geen
woorden meer voorhanden waarmee zij nog kunnen communiceren. Om
hun relatie nieuw leven in te blazen besluiten de echtgenoten
weg te trekken uit de stad van steen en beton (gefilmd in de
buurt van Charleroi) en zich te “verbannen” naar de ongerepte
natuur op het platteland waar het geboortehuis van Alex zich
bevindt (in Moldavië gefilmd) In dit idyllische kader steken
oude spanningen binnen het paar weer de kop op. Het contrast
tussen beiden is treffend. Sinds de dood van zijn vader gedraagt
Alex zich als een patriarch en sluit zich op in egoïsme en
materialisme. Net zoals ‘The Return’ toont ‘The Banshment’ ons
een echtgenoot en vader die niet weet hoe hij zijn rol moet
spelen. Hij zoekt affectie maar hervalt altijd in de
patriarchale rolpatronen die hem van thuis zijn meegegeven.
Verbitterd in alles en iedereen, afgesneden van de wereld en
zijn familie, is hij zo goed als dood vanbinnen. Hij is
ongevoelig voor de psychische eenzaamheid van zijn vrouw. Ook al
is Vera een en al liefde, zij komt er niet meer toe die door te
geven. Is de vrouw ontgoocheld, de man is verbitterd. En het
verergert nog wanneer de vrouw hem iets verkondigt waarop hij
niet is voorbereid. Later zal blijken dat dit een leugen was.
Geconfronteerd met een tragisch dilemma zal Alex beslissingen
moeten nemen die dramatische gevolgen zullen hebben.
‘De ballingschap’ is een film waaraan je je moet overgeven, ook
wanneer de dingen niet blijken te zijn wat ze leken. Net zoals
in ‘The Return’ grijpt de regisseur immers terug naar een aantal
Bijbelse symbolen en metaforen. Hij biedt geen pasklare
antwoorden en verschillende dwingende vragen blijven
onbeantwoord, waarmee hij duidelijk aantoont dat hij vertrouwen
heeft in de toeschouwer om alle symbolische puzzelstukjes samen
te brengen. In die zin is ‘The Banishment’ een religieuze film
waarin de regisseur de goede boodschap betekenisvol visualiseert
voor zowel gelovige als ongelovige mensen van de 21e eeuw. Als
moderne mensen zijn we allen beperkt en veroorzaken we steeds
weer het kwade in de wereld, ook wanneer we dit niet zo
bedoelen. Het enige dat ons in die metafysische “ballingschap”
kan troosten, is de gemeenschap met andere mensen. Met zijn film
vraagt de regisseur ons dan ook niet te geloven in een god maar
te geloven in de mens.
‘The Banishment’ is een veeleisende maar wondermooie film. Een
unieke filmervaring, emotioneel en bevragend tegelijk.
|
|
