Lees recensie >>>
Officiële site
met trailer |
07 10 2008
Regie:
Scenario:
Fotografie:
Muziek:
Montage:
Vertolking: |
César Charlone & Enrique Fernandez
César Charlone & Enrique Fernandez
César Charlone
Gabriel Casacuberta & Luciano Supervielle
Gustavo Giani
César Troncoso (Beto), Virginia Mendez (Carmen), Mario Silva (Valvulina),
Virginia Ruiz (Silvia), Nelson Lence (Meleyo)
|
|
Is werken zalig? |
Deze Zuid-Amerikaanse prachtfilm over eenvoudige mensen die hard
wroeten om de eindjes aan mekaar te knopen in een afgelegen,
landelijke situatie, straalt van Zuiders levens-optimisme. Het
zonnig temperament van deze ‘strugglers for life’ kleurt hun
dagelijkse speurtocht naar werk, ondanks de weinige
perspectieven die hen dat biedt. Humor is het enige wapen dat
hun bezorgdheid voor vrouw en kinderen verlicht. Handigheid is
hier een ‘must’, met een knipoog naar ‘rekbare principes’, onder
druk van armoede en noodzakelijke plantrekkerij. Met een
benijdenswaardige zwier trachten ze meer armslag te verwerven om
wat meer zekerheid in te bouwen voor de dag van morgen. Hun
werksituatie weerspiegelt de wetten en geplogenheden die ook de
globale handel kenmerken, ook al weten ze van ‘het grote
economische gebeuren’ geen moer. De onvergetelijk mooie natuur
biedt aan deze ‘levensgenieters tegen wil en dank’ een
verrukkelijk kader om hun verlangens, problemen, liefde en
ontgoocheling knap in de verf te zetten. Dit n.a.v. het
Pausbezoek van Johannes Paulus II die, in 1988, een tussenstop
maakte in Melo, een Uruguayaans dorpje op een boogscheut van
Brazilië. Met ongezien enthousiasme en verbazende creativiteit
investeerden de inwoners toen in allerlei initiatieven die hun
dagloon ietwat zouden kunnen opkrikken die dag. Een droom die
best kon uitkomen.
Deze menselijke film vertelt in de rand ook een ontroerend
verhaal over waarheid en leugen die media handig hanteren om
jong en oud in beweging te zetten voor nobele motieven die dat
achteraf niet blijken te zijn. Dit schetst bij uitstek een
authentiek portret van mensen met een warm hart, tussen hoop en
vertwijfeling : schoonheid en werkelijkheid lopen immers niet
altijd parallel bij deze familie, zwalpend op de maalstroom
tussen geloof en maatschappij. Meteen een ‘eye-opener’ van
formaat, een film met een hart, relativerende humor en sociale
verwijzingen. Bovendien blaken de vertolkers van een
hartveroverende authenticiteit. Niet te verwonderen dat hij op
alle filmfestivals ter wereld hoofdprijzen wegkaapte, zowel van
de kritiek als van het publiek : ‘El Baño del Papa’ is, voor
alles, een waardig en onweerstaanbaar sociaal portret !
De cineasten Charlone (cameraman van ‘Cidade de Deus’ en ‘The
Constant Gardener’) en Fernandez bouwden rond het Pauselijk
bezoek een pittige tragikomedie, zonder de weerslag van de
sociale toestanden te verdoezelen. Dat laat de toeschouwer
meteen toe het lief en leed van het dorp te delen en mee te
leven met de gevoelens van deze ‘mensen onderweg’. Goede
bedoelingen kampen er steevast met de dwingende levensrealiteit,
wat de balans tussen zoet en wrang in evenwicht houdt. Met een
fijn oog voor detail en een knap gevoel voor onderhuidse humor
en tragiek groeit dit Urugayaans gebeuren uit tot een mooie,
intense film die u moeiteloos zal inpakken. De warme schets van
kleurrijke personages die het harde leven dapper trotseren, is
onuitgegeven en raakt geregeld een delicate sociale snaar die de
naturel en spontane inzet van de betrokkenen op de helling zet :
veel beloven en weinig geven, is nooit aanvaardbaar en doet hen
evenmin in vreugde leven, elke dag. Maar het is wel die lach en
traan die deze hartverwarmende, sociale, humane film verheft tot
een innige ervaring. Onvergetelijk én raak! Een pareltje! Voor
mensen met een warm hart, op zoek naar deugddoende gloed van
binnen en geloof in beterschap.
|
|
