Lees recensie >>>
Officiële site
met trailer |
18 11 2008 Regie:
Scenario:
Fotografie:
Muziek:
Montage:
Vertolking: |
James C. Strouse
James C. Strouse
Jean-Louis Bompoint
Max Richter
Joe Klotz
John Cusack (Stanley Philips), Shelan O’Keefe (Heidi Philips),
Gracie Bednarczyk (Dawn Philips), Alessandro Nivola (John
Philips)
|
|
Anti-oorlog zonder kogels. |
Publieksprijs en prijs voor het beste scenario Sundance
filmfestival; prijs van de filmcritici filmfestival van
Deauville.
Hoe breng je in Amerika vandaag een anti-oorlogsfilm, zonder dat
er ook maar één beeld van die oorlog gemaakt wordt? ‘Grace is
Gone’ biedt een antwoord dat even subtiel als overweldigend is.
Door het verhaal van een vader te brengen die alleen
achterblijft met twee dochtertjes wanneer zijn vrouw sneuvelt in
Irak, lijkt scenarist en debuterend regisseur James Strouse wat
te gemakkelijk op het gevoel te spelen. Maar het werkt echt wel.
Het is gewoon de trieste realiteit die achter de meest
opgeklopte der oorlogen schuil gaat. Gelukkig brengt Strouse die
realiteit met heel wat leuke elementen, die maken dat deze film
toch heel erg genietbaar wordt.
Stanley Philips werkt in een elektronicazaak en heeft een aantal
mensen onder zich. Hij hecht veel belang aan teamspirit en dat
is duidelijk merkbaar. Maar toch voelt Stanley’s enthousiasme
vreemd aan, geforceerd. Zijn vereenzelviging met zijn job
verdwijnt dan ook als sneeuw voor de zon, wanneer hij op een
ochtend twee militairen over de vloer krijgt die hem melden dat
zijn vrouw gevallen is voor het vaderland. Waar de afwezige
moeder tot dan toe via ritueeltjes en andere middelen toch de
familie samen hield, laat haar dood de vader wezenloos achter.
Hij is niet in staat om zijn kinderen met de waarheid te
confronteren en vlucht liever voor de waarheid. Die vlucht is al
snel letterlijk te verstaan, want hij beslist zijn dochters mee
te nemen voor een tocht naar jongste dochterliefs favoriete
pretpark, Enchanted Gardens in Florida. Zo wordt deze film een
roadmovie, die voor alle personages, zoals het genre betaamt,
een loutering inhoudt.
John Cusack vertolkt op schitterende wijze de vader die tegen
wil en dank moet leren om niet alleen enthousiast, zorgzaam en
hartelijk te zijn voor zijn kinderen, maar ook emotioneel een
nauwe band met zijn dochters moet kweken. Net zoals in zijn job,
lijkt vader Stanley immers ook in zijn vaderrol wat geforceerd.
Nu het leven van hemzelf en zijn kinderen een dramatische
wending neemt, vergroot zijn verantwoordelijkheid voor het
welzijn van zijn dochters plots enorm. Gelukkig helpen zijn
dochters hem op deze weg, de jongste door haar enthousiasme, de
oudste door haar begrip en vroege rijpheid. Samen groeien ze
doorheen het verhaal, totdat ze klaar zijn om terug met twee
voeten de realiteit te betreden. Niet voor niets zijn ze tot dan
toe op weg geweest naar een pretpark, waar dromen aan de macht
zijn.
De houding van de vader aan het begin van de film kan gerust
gezien worden als een metafoor voor de houding die de politieke
leiders in Amerika aannemen tegenover de oorlog en alle
negatieve kanten daarvan. Ze vermijden krampachtig elke
negatieve beeldvorming (de vader verbiedt de dochters om naar
het journaal te kijken) en werken aan een geforceerd
patriottisme om alle geweld en de slachtoffers daarvan goed te
praten. Dat de makers deze boodschap voldoende inpakken, doet
vermoeden dat de oorlogspropaganda in Amerika dit soort verhalen
kan missen als kiespijn. Is het niet zo dat juist in landen waar
de censuur heel streng is, kunstenaars hun maatschappijkritiek
subtiel moeten verhullen in schijnbaar onschuldige verhalen en
dito personages? Gelukkig levert dat, net zoals bij ‘Grace is
Gone’, regelmatig filmische pareltjes op. Hoewel de boodschap
hard aankomt, is de slag bijzonder zacht en krijgen we voldoende
tijd om te bekomen van deze ontroerende film.
|
|
