Lees recensie >>>
Officiële site
met trailer |
17 02 2009 Regie:
Scenario:
Fotografie:
Muziek:
Montage:
Vertolking: |
Clint Eastwood
J. Michael Straczynski
Tom Stern
Clint eastwood
Joel Cox & Gary D. Roach
Angelina Jolie (Christine Collins), John Malkovich (reverend
Gustav Brigleb), Jeffrey Donovan (Captain J.J. Jones), Colm
Feore (Captain James E. Davies), Jason Butler Harner (Gorden
Northcott), Amy Ryan (Carol Dexter), Gattlin Griffith (Walter
Collins), Michael Kelly (Lester Ybarra) |
|
Tussen hoop en ontnuchtering |
Los Angeles had, anno 1928, bij het begin van de
‘Depressie’-periode, niets engelachtigs. Zeker niet voor
vrouwen, nog minder voor een alleenstaande moeder die, overdag,
uit werken gaat en soms, na schooltijd, een oppas moet voorzien
voor haar negenjarige zoon Walter. Wat niet altijd lukt.
Opvoeden tot zelfredzaamheid is positief, maar loopt niet altijd
gesmeerd. Soms met tragische gevolgen, voor moeder en kind. En
de politie van L.A., de beruchte LAPD, was ook toen niet zonder
smet. Wat volgt is een hardnekkige zoektocht naar het vermiste
kind, desnoods op eigen kracht, tegen media en establishment in.
Dat je daar geen vriendjes mee maakt, is zonneklaar. Alleen is
het opgedrongen onrecht zo tergend dat het waar gebeurd verhaal
van mevrouw Collins (Angelina Jolie) alle verbeelding tart en
stilaan, bij anderen, solidaire gevoelens opwekt, o.a. bij
reverend Brigleb (John Malkovich). Kinderen zijn immers nooit
inwisselbaar !
Dat de werkelijkheid weer sterker is dan fictie, zelfs in film,
is ook de verdienste van de ervaren regisseur Clint Eastwood,
ooit westernicoon, nu uitnemend acteursleider en opmerkelijk
cineast. Na ‘The Bridges of Madison County’, de Oscar winners
‘Mystic River’ en ‘Million Dollar Baby’ en zijn spiegelfilms
‘Flags of our Fathers’ en ‘Letters from Iwo Jima’ zet hij zijn
tanden in dit onvoorstelbaar kras levensverhaal. Met stijl,
zachte plotwendingen, knap geconstrueerde beelden, sequenties en
scènes, een rustige montage en heel beheerste vertolkingen
schetst hij een indringend beeld van mens en maatschappij
waarvan corruptie, machtsmisbruik en labiele personen de donkere
achtergrond uitmaken. Met als resultaat een ijzersterk,
emotioneel drama, een intrigerende klassieke film van de meest
creatieve grootmeester van het voormalige Hollywood dat niet
langer de werkelijkheid ontvlucht.
‘Changeling’ reikt een kritische doorlichting aan van
verwerpelijk machismo en pleit voor de universele kracht van de
moederfiguur die haar kind tot het uiterste omarmt. De harde
scènes in dit recessieverhaal vormen dan ook een protestkreet
die best de afsluiting van een tijdperk zou betekenen, veeleer
dan een illustratie van wat, rondom ons, toch nog gebeurt.
Eastwood’s aandacht voor Christine Collins’ vrouwelijke
gevoelens maken hier de balans. Maar Eastwood beperkt deze
waardige dame niet tot haar feministische ‘touch’ : hij schetst
ook haar economische zwakte die mede oorzaak is van de houding
van de politie die haar duidelijk als ‘minderwaardig’ behandeld.
Clint Eastwood verfilmt met serene melancholie de verbijsterende
episodes die de genregrenzen van melodrama, politiethriller,
gerechts-, horror- en epoquefilm laten vervagen. Eastwood
integreert vlotweg al deze ingrediënten en realiseert opnieuw
een indrukwekkend filmwerk dat ook onze tijd aanklaagt en
bevraagt. Zonder nostalgie of sentimentaliteit analyseert hij
indringend de krachtver-houdingen en rolpatronen binnen een
systeem dat mensen dreigt te vermalen tot weerloosheid en
onverschilligheid. Zijn oproep tot vrijwaring van de rechten van
het individu en tot verantwoorde-lijkheid en solidariteit
klinkt, ook in onze crisistijd, verrassend actueel en
broodnodig. Perceptie en feitelijkheid zijn immers niet altijd
synoniem. Eastwood is ervan overtuigd dat, ondanks de zwarte
bladzijden, de wereld, stil maar gestadig, evolueert naar betere
tijden waarin mensen belangrijker zijn dan macht, invloeden,
kapitaal en sociale rolverdeling.
‘Changeling’ , het ‘wisselkind’, blijft een beklijvende
kijkervaring van een sterk regisseur die weet hoe je een verhaal
in sprekende beelden omzet, zodat de emotie en de reactie van de
filmliefhebber authentiek blijven. Hij ontwijkt geenszins minder
fraaie gebeurtenissen, mentaliteiten, houdingen en opinies.
Eastwood focust op existentiële vragen en laat de tragiek
opborrelen uit de feiten. Een prachtprestatie van deze 75-jarige
regisseur in een unieke film die blijft nazinderen. Topklasse ! |
 |
|
