Lees recensie >>>
|
20 01 2009
Regie:
Scenario:
Fotografie:
Muziek:
Montage:
Vertolking:
|
Lucia Cedron
Lucia Cedron, santiago Giralt & Thomas Philipon
Guillermo Nieto
Sebastian Escofet
Rosario Suarez
Mercedes Moran (Teresa), Jorge Marrale (Arturo), Leonora
Balcarce (Guillermina),
Juan Minujin (Paco), Malena Solda (jonge Teresa)
|
|
Familie of dictatuur? |
De gewezen dictaturen in de Zuid-Amerikaanse landen zijn
tegenwoordig een favoriet onderwerp voor de filmmakers. Zo was
er in 2008 al “Calle Santa Fe” (over Chili) en “The year my
parents went on vacation” (over Brazilďe). De trouwe
Filmclubbezoeker zal zich ook “Cautiva” herinneren, een
ontroerende film over de “adoptie” van kinderen in het
Argentinië van generaal Videla. Uit ditzelfde land komt nu de
internationaal gesmaakte film “Cordero de Dios”.
De film vertelt een fictief verhaal, maar toch heeft de
debuterende regisseuse Lucia Cédron er heel wat autobiografische
elementen in verwerkt. Lucia is namelijk een kind van ouders die
eind de jaren 70 uit Argentinië vertrokken zijn omwille van de
politieke situatie in hun land. Zij is opgegroeid in Frankrijk,
maar in 2002 is zij, ondanks de economische crisis, naar haar
land teruggekeerd. In 1980 werd haar vader Jorge, de
belangrijkste Argentijnse cineast van die periode, in nooit
opgehelderde omstandigheden op een politiebureau in zijn
ballingsoord Parijs dood teruggevonden. Ook de vader van de
hoofdrolspeelster, Guillermina, is in mysterieuze omstandigheden
verdwenen. Aan de basis van de film, vertelt de regisseuse ons,
lagen een aantal filosofische vragen: welke rol speelt ideologie
in je leven, gaat ze boven alles, is het eerlijk gevoelige
informatie te verbergen voor mensen die je lief hebt ?
Het verhaal vangt aan in 2002 met de ontvoering van de bejaarde
dierenarts Arturo. Zijn klein-dochter Guillermina wordt verzocht
het nodige losgeld bijeen te krijgen, en daarvoor laat zij haar
moeder Teresa van Frankrijk overkomen naar Buenos Aires. Deze
staat echter niet te springen om het losgeld te betalen. In
flashbacks naar de jaren 70 wordt langzaam onthuld waarom
Teresa’s relatie met haar vader zo stroef verloopt. De titel kan
reeds een tipje van de sluier lichten : “Cordero de Dios” (Lam
Gods : Jezus die geofferd werd om de menselijke zonden weg te
nemen)) verwijst naar een offer dat ooit is gebracht : een goed
bewaard familiegeheim. Op die manier groeit deze als politieke
thriller opgevatte film (de beste scčnes doen denken aan de
pareltjes van regisseur Costa Gavras) uit tot een beklemmend
familiedrama waarin op meeslepende wijze twee turbulente
periodes uit de recente Argentijnse geschiedenis verbonden
worden : de economische crisis van 2002 (toen er ontvoerd werd
om louter financiële redenen) en de dictatuur van de jaren 70
(toen er ontvoerd werd om politieke redenen). Dankzij een
vernuftige mix van verleden en heden worden de vragen die in het
begin van de film gerezen zijn, beantwoord. Toch blijven er na
afloop nog vragen over, wat er voor zorgt dat de toeschouwer nog
stof heeft om na te denken. Trouwens, zegt de regisseuse in een
interview, ondanks de recente golven van democratisering in
Argentinië (en in Zuid-Amerika in het algemeen) zijn de
machtsstructuren nog steeds dezelfde. In die zin is Cordero de
Dios ook een actuele film over het leven in hedendaags
Argentinië waarbij de angst en de druk waaronder mensen moeten
leven steeds voelbaar zijn.
Lucia Cédron heeft met Cordero de Dios een gevoelige,
persoonlijke film gemaakt zonder hierbij te vervallen in
overdreven sentimentalisme. De kracht van de film schuilt in het
sterke scenario, de schitterende vertolkingen en de manier
waarop heden en verleden verbonden worden. De toeschouwer zal
ook ontroerd worden door de mooie muziek (o.a. het aangrijpende
liedje over de wolf en het schaap dat Guillermina als kind met
haar vader zong). Een hartverwarmende film ! |
 |
|
