Lees recensie >>>
Officiële site
met trailer |
24 03 2009 Regie:
Scenario:
Fotografie:
Muziek:
Montage:
Vertolking: |
Martin McDonagh
Martin McDonagh
Eigil Bryld
Carter Burwell
Jon Gregory
Colin Farrell (Ray), Brendan Gleeson (Ken), Ralph Fiennes
(Harry), Clémence Poésy (Chloë), Jérémie Renier (Erik)
|
|
Writers Guild Award 2008 (Prijs voor het beste
script)
‘Satire op mafiosi’ |
Een paar jaar geleden maakte de Ierse regisseur Martin McDonagh (ex-Oscarwinnaar
met de kortfilm “Six Shooter”) een citytrip in Brugge. Hij had
er een erg vreemde ervaring. Enerzijds was hij getroffen door de
ongelooflijke schoonheid van de pittoreske stad. Geen enkele
stad ter wereld, beweert hij, straalt beter de Middeleeuwse
sfeer uit als Brugge. Anderzijds begon hij zich na een paar
dagen stierlijk te vervelen, wat resulteerde in overmatig
drankgebruik. Zijn besluit stond echter vast : Brugge zou het
decor worden van zijn eerste grote langspeelfilm. En die
tweestrijd zou belichaamd worden in de twee hoofdpersonages van
de film. Het resultaat is een spetterende zwarte komedie. Een
echte film noir of een parodie op de gangsterfilm ? De
toeschouwer mag het voor zichzelf uitmaken.
Ken en Ray zijn twee huurmoordenaars en worden door hun baas
Harry voor onbepaalde tijd naar Brugge gestuurd om daar onder te
duiken in het hotelletje van Marie. Bij Ray’s laatste klus is er
immers een onschuldig slachtoffer gevallen, wat natuurlijk
indruist tegen de erecode van een beroepskiller. Ray, de jongere
boef, is een ietwat norse outcast die absoluut niet begrijpt
waarom hij naar dit “fucking Bruges” gestuurd is. Hij verveelt
zich dan ook steendood tijdens de talrijke bezoekjes die zijn
oudere en vriendelijkere kompaan Ken brengt aan musea, kerken
e.d.
Aanvankelijk zorgt dit grappige duo voor allerlei hilarische
situaties waarbij men niet verlegen is om een of andere
Belgenmop. Maar naarmate het verhaal vordert krijgt de
toeschouwer meer inzicht in de verrassende menselijkheid en de
fragiele innemendheid waarmee deze twee slechteriken begiftigd
zijn. Hoewel hun donkere kant altijd aanwezig blijft, blijken
zij toch een aantal waarden en normen hoog in het vaandel te
dragen. Daar ligt nu juist het verontrustende van die twee
personages : het zijn geen gangstertypes die je al zoveel aan
het werk hebt gezien maar mensen van vlees en bloed waarmee je
op den duur zelfs kan sympathiseren. Vooral Ray, hoe gevaarlijk
en onvoorspelbaar hij ook is, heeft iets onschuldigs, naïefs en
eerlijks. Hij is ook vaak verward omdat hij kampt met een trauma
uit het verleden. De impact die het uitvoeren van gewelddaden
kan hebben op de dader is duidelijk een van de hoofdthema’s van
de film.
Ondertussen ontmoet Ray een Belgische productieassistente die
niet alleen meewerkt aan het draaien van een film in Brugge maar
ook aan de crewleden drugs bezorgt. Aan die idyllische romance
komt al snel een einde wanneer hun baas Harry naar Brugge afzakt
om orde op zaken te stellen. Pas dan vernemen we de ware
toedracht van het verblijf van de twee huurmoordenaars in
Brugge…Tegelijk worden hun avonturen steeds surrealistischer en
absurder.
Daar waar Brugge in het begin van de film als een vriendelijke,
een bijna onwezenlijk vredelievende stad geportretteerd wordt,
krijgt zij nu meer en meer sinistere en angstaanjagende trekjes.
Zo groeit Brugge zelf eigenlijk uit tot het vierde
hoofdpersonage. Een gangsterverhaal tegen een sprookjesachtige
achtergrond. Kan het surrealistischer ? Trouwens, het feit dat
er gedurende twee maanden op locatie in Brugge is gefilmd werpt
zijn vruchten af : Visueel biedt de film een aantal shots die je
zo op een prentbriefkaart van Brugge kan aantreffen. En volgens
burgemeester Patrick Moenaert zou het succes van de film Brugge
zelfs op de wereldkaart gezet hebben (of is het omgekeerd ?).
Ondanks de wrange humor, de met een absurde saus overgoten look
en het steeds dreigende geweld is “In Bruges” vooral een film
van hoop en loutering. Het verblijf in Brugge draagt ertoe bij
dat de hoofdpersonages anders kunnen denken en hun leven anders
kunnen bekijken. Of hoe geweld bevrijdend kan werken. In die zin
is de film, volgens de regisseur, ook een romantische film, in
de zuiverste betekenis van het woord. Het is aan de toeschouwer
om daarover te oordelen. Hoe dan ook, “In Bruges” is een
onvoorspelbare filmervaring waarmee je de vakantie in kan!
|
 |
|
