Lees recensie >>>
Officiële site
met trailer |
08 09 2009 Regie:
Scenario:
Fotografie:
Muziek:
Montage:
Vertolking: |
David Fincher
Eric Roth en Robin Swicord
Claudio Miranda
Alexandre Desplat
Kirk Baxter en Angus Wall
Cate
Blanchett (Daisy), Brad Pitt (Benjamin Button), Julia Ormond
(Caroline), Jason Flemyng (Thomas Button), Tilda Swinton
(Elizabeth Abbott)
|
|
Jong van hart |
Mark Twain (‘De Hut van Oom Tom’) schreef ooit dat veel dingen
heel wat beter zouden uitpakken indien mensen als 80-jarigen
werden geboren en als 18-jarigen stierven’. Mogelijks inspireerde
dit F. Scott Fitzgerald om in een kort-verhaal een intrigerende
mijmering over verjongen ipv verouderen neer te pennen. Een niet
alledaags uitgangspunt dat thriller-regisseur David Fincher (Zodiac,
Panic Room, Fight Club, The Game, Seven, Alien 3) ontwikkelt in
een glanzende film vol rust over ‘de trein der traagheid’ die het
leven is, symbool van eeuwigdurende verandering. Fincher hanteert
hierbij een verrassend luchtige toon om de kijker te bevragen over
zijn omgang met anderen, met vooroordelen, opvattingen,
mentaliteiten.
Brad Pitt en Cate Blanchett, beiden
briljant, distilleren op hun zoektocht naar mekaar on-Amerikaanse,
aangrijpende levenssuggsties. Fincher schuwt alle goedkope
effecten, richt zijn camera op de gevoelens en reacties van mensen
onderweg, maakt zijn fenomenale digitale ervaring dienstig aan dit
‘thing of beauty’. Hij situeert dit levensverhaal van verliefde
eenzelvigen in een boeiende tijdsevocatie die hun zoektocht open
plooit naar een emotioneel gebeuren tussen leeftijd en jeugd : een
kruising die gensters slaat om dan weer te verglijden in afstand,
tijd en ruimte.
Tegen alle verwachting in zet Fincher dit
onverfilmbaar geacht scenario over tijdsbeleving in tegengestelde
richting om in een pakkende, verstillende film die drijft op sfeer
en muziek, lyrische beelden, uiterst verzorgd camerawerk,
top-acteurs, uitgekiende filmtechniek, spaarzame maar
betekenisrijke gesprekken en intense, ontroerende momenten.
Typisch voor zijn aanpak, weigert hij hierbij elke versuikerde
sentimentaliteit zodat de suggestieve beelden zélf leven
uitademen. Wie zei ooit dat film een visueel aanknopingspunt is
voor echo’s in het hart van mensen ? Of heeft enkel een louter
afstandelijke film recht van ‘spreken’ in deze kouwelijke tijden ?
Fincher is niet meteen een filosoof die tijd verspilt aan
theoretische debatten : wat hij doet is altijd puntgaaf, filmisch
en indringend. Met deze aparte, menselijke film ontregelt hij door
freaks in hem gestelde genre-verwachtingen, maar puurt hij een
verrassend gevoelige film uit een toch wel erg origineel scenario.
‘The Curious Case of Benjamin Button’ is een visuele
krachttoer die verstilt en verrukt, menselijke gevoelens sfeerrijk
laat open bloeien, de kijker meesleept, confronteert met zichzelf
en met anderen, schoonheid en lelijkheid belicht en bevraagt. Hij
zet ons tijdsbeeld accuraat maar zacht in beeld, niet alleen als
achtergrond, tussen geboorte en eindpunt. Deze uiterst verzorgde
film, hoe fictief ook qua vertrekpunt, boeit als beeldvertelling
van start tot finish. Niet omdat Fincher doorheen de evolutie van
zijn hoofdpersonage de filmacteurs van weleer (Cyd Charisse, Gary
Cooper, James Dean, Marlon Brandon, Steve Mac Queen) citeert als
gekoesterde herinneringen, opgeslagen in het collectief geheugen.
Wel omdat hij filmisch erg creatief stijlen en kunstgrepen nuttig
hanteert en moeiteloos onzichtbaar maakt voor de kijker die deze
film ervaart als een fluwelen streling, ondanks de breuklijnen die
elk leven verstoren.
Deze unieke raamvertelling over een
poging om de zandloper van het leven om te draaien, is een welkome
verademing, zindert van kwaliteit, straalt evenwicht uit tussen
vorm en inhoud, belicht onderlinge verschillen positief, geeft een
nieuwe functie aan fictie binnen onze sociale realiteit, evoceert
liefde en verwijdering, verlangen en afscheid in turbulente
tijden, tussen 2008 en 1918. Dit is een magistrale film over de
levensloop van een liefdesduo dat, evenmin, de tijd kan
stilzetten. Deze film raakt het leven zoals we het dromen en zoals
het is : meanderend, onvoorspelbaar, doodgewoon en toch volstrekt
origineel, buitengewoon. Aanstekelijk als een uitnodiging om ervan
te genieten, stil en vol hoop. Niet te missen. Een opmerkelijke
openingsfilm, zoveel is zeker.
|
|
