Lees recensie >>>
Officiële site
met trailer |
20 10 2009 Regie:
Scenario:
Fotografie:
Muziek:
Montage:
Vertolking: |
Clint Eastwood
Nick Schenck
Tom Stern
Kyle
Eastwood en Michael Stevens
Joel Cox en Gary D. Roach
Clint
Eastwood (Walt Kowalski), Christopher Carley (priester Janovich),
Bee Vang (thao Vng Lor), Ahney Her (Sue Lor), Brian Halyz (Mich
Kowalski), Geraldine Hughes (Karen Kowalski), Brian Howe (Steve
Kowalski), Dreama Walker (Ashley kowalski) |
|
Groei naar begrip |
‘Gran Torino’ is, volgens regisseur Clint Eastwood zélf, de
laatste film waarin hij als acteur optreedt ! De zwijgzaam
observerende macho evolueerde, sinds de ‘spaghetti’-westerns en ‘Dirty
Harry’, naar een acteur-regisseur met eigen visie die, op
gevorderde leeftijd, steeds duidelijker positie neemt tegen het
reilen en zeilen in eigen land en steeds meer oog heeft voor wat
mensen echt in hun vezels raakt, elke dag. Met een toets
persoonlijke humor doorprikt hij geregeld zijn eigen status en
gangbare mentaliteiten : vermits geweld niet langer de oplossing
is en gevoelens het leven wél leefbaarder maken (‘The Bridges of
Madison County’), krijgt zijn kommernis voor mens en omgeving
steeds scherpere contouren. ‘Mystic River’ en ‘Million Dollar
Baby’ stellen meer dan ooit onverbloemd hoofdvragen over geweld,
schuld en boete, vrouw en maatschappij, leven en dood, liefde en
onmacht vandaag. De Eastwood achter de camera beseft nu dat
zwart-wit oplossin-gen niet afdoend zijn, dat begrip en
invoelingsvermogen wel degelijk werkzamer zijn dan wraak en
rancune. ‘Gran Torino’ spant voorlopig de kroon op zijn eigen
mentale evolutie : vanuit vooroor-delen confronteert hij ook de
kijker met morele vragen, zoekt hij met schampere humor naar
uitwegen die vreemde buren hem suggereren en toont hij zich voor
het eerst van zijn milde kant. Hij is zelfs bereid om uit zichzelf
te treden en een bevrijdende oplossing te vinden die de buurt ten
goede komt.
‘Gran Torino’ bevraagt rechtstreeks wat er
overblijft van de ‘Amerikaanse Droom’ : de auto als uithangbord,
de imperialistische bemoeienissen in het buitenland, de dollar, de
multiculturele integratie, gelijkberechtiging en raciale
achterstand, ‘have nots’ versus geprivilegieerde ‘haves’, drugs en
geweldpleging. Niet meteen een realiteit om fier op te zijn.
Reactionair machogedrag en misplaatst superioriteitsgevoel typeren
voldoende de ‘oude’ films : het is nu tijd om te peilen naar de
grond van vooroordelen die sociale ongelijkheid tot een constante
maken. Daarom zet hij als veteraan zijn Korea-ervaringen opzij,
geeft hij met veel moeite zijn bezitsdrang en working
class-verleden bij Ford op, laat hij zich overhalen om kennis te
maken met ‘nieuwe burgers’ in de buurt, kanaliseert hij zijn
persoonlijke waarden en actiedrang ten bate van onvermoede derden.
Ontdooid en ontwapend. Dat hij daarin verder gaat dan verwacht,
geeft zijn ommekeer aan, met een bijbels beeldcitaat in de
slotscène. ‘Onbekend is onbemind’ behoort definitief tot het
verleden, stereotypen en vooroordelen best ook. Een nieuw begin,
onder het motto ‘geen muren tussen culturen’? Of dit zaligmakend
is in de praktijk, zal morgen blijken. Maar intussen is er al die
éne, nobele poging : het zaadje kan alleen maar kiemen.
Finaal raakt leeftijd ergens ook religieuze wortels en grondregels
van het leven : kennismaken en begrijpen maakt de weg vrij voor
wederzijdse verrijking, beetje bij beetje, in het concreet
samen-wonen van elke dag. Soms opent het zelfs
toekomstperspectieven die verder reiken dan leeftijd : van
confrontatie tot uitgestoken hand. En vermits je moet loslaten om
te leven, voor de kinderen én voor de nieuwe burgers, mogen kleur
en afkomst daarbij geen rol meer spelen. Maar Clint zou Clint niet
zijn indien hij, tot in zijn laatste rol als acteur, niet koos
voor daden ipv woorden. Hoe schaars ook, ze typeren zijn evolutie.
Wat hij zegt in het begin krijgt een heel andere bijklank naar het
einde toe : de milde aanvaarding van verandering, omdat de tijd
rijp is en de aflossing eraan komt. Anders, maar hoopvol, ook in
bange dagen.
Gedragen door een schitterende klankband,
betekenisrijke songs, een gevarieerde regie en beeld-keuze, een
positieve inhoud en verbluffende cameravoering, is ‘Gran Torino’
een echte Eastwood-topper : meligheid is hem vreemd, moraliseren
niet meteen zijn ding, mensen verder dragen dan hun mogelijkheden
een opdracht. Ook filmisch. ‘Gran Torino’ is een icoon van een
film over dagjes-mensen en hun mentaliteit, voor wie samenleven in
een multiculturele omgeving, niet meteen simpel is, in Amerika en
evenmin bij ons. Op zoek naar meer onderlinge verstandhouding is
niets doen nooit een optie. Van egocentrisme naar de anderen: een
weg die we zelf kunnen inkorten. Een uitnodiging om daadwerkelijk
te evolueren : een nieuw begin. Als mens en als cineast heeft de
tachtigjarige Clint de weg al aangevat. Voorbeeldig. In een
ijzersterke film dan nog! |
|
