Lees recensie >>>
Officiële site
met trailer |
27 10 2009 Regie:
Scenario:
Fotografie:
Muziek:
Montage:
Vertolking: |
Patrice Toye
Patrice Toye & Björn Olav Johannessen naar
een verhaal van
Johannessen
Nico Leunen
John Parish
Frank Vercruyssen (Thomas), Sara De Roo (Sara), Wim Willaert,
Elsie De Brauw, Koen De Graeve e.a. |
|
Identiteit: vrijheid, blijheid? |
Vroeg of laat kent ieder van ons momenten waarop we ons afvragen :
“Is dit nu alles ? Ik heb alles maar ben ik gelukkig ? Wie ben ik
eigenlijk ? Zou ik geen nieuw leven kunnen beginnen? “ De ene
wordt daar depressief van en belandt in een midlifecrisis, de
andere holt nieuwe dingen achterna.
Dit is het uitgangspunt van
de nieuwe film van Patrice Toye. Tien jaar hebben we op de
opvolger van “Rosie” moeten wachten. Maar ons geduld werd beloond.
Met “Rosie” oogstte de regisseuse een resem prijzen en lovende
kritieken. Met (N)iemand bewijst zij dat zij in tien jaar nog
gerijpt is. Haar film graaft nog dieper en als existentieel drama
roept hij zelfs echo’s op van de Italiaanse grootmeester
Michelangelo Antonioni. Onlangs werd de film bekroond voor het
beste scenario op het Sundance Filmfestival.
Tomas heeft
een vaste job, een mooi huis en een prachtige, liefhebbende vrouw
en toch voelt hij zich beklemd en is hij niet tevreden. Materieel
bezit schijnt hem niet gelukkig te maken. Hij droomt van een ander
leven, ver weg van hier. Op een dag ensceneert hij zijn eigen dood
en vertrekt naar een tropisch eiland in de Caraïben. In hoeverre
kan men echter van nul een nieuw leven beginnen zonder zijn
emotioneel verleden prijs te geven ? Dit zal Tomas tot zijn schade
en schande onder-vinden. Hij wil zichzelf wel opnieuw uitvinden
maar eigenlijk vlucht hij elke verantwoordelijkheid wanneer het
eventjes moeilijk wordt in zijn leven. Het gedroomde leven op een
eiland, waar hij al gauw de enige attractie is, blijkt een
nachtmerrie. Vijf jaar houdt hij het vol, dan keert hij terug,
totaal ontnuchterd en ontredderd. Maar je kan de klok niet zomaar
terugdraaien. Ondertussen is zijn vrouw Sara blijkbaar ook
geëvolueerd.
‘(N)Iemand’schetst de vervreemding van de
moderne mens, het onvermogen om te communiceren over liefde,
twijfels en onbestemde gevoelens. Ook misverstanden, omdat we
bepaalde dingen vergaten te zeggen of niet wilden of durfden
zeggen. Al deze thema’s worden bijzonder intens verwerkt in deze
pakkende film. Zij worden met veel empathie door de acteurs op het
scherm overgebracht (schitterende prestaties van Sara De Roo en
Frank Vercruyssen). Op het eerste zicht koel en afstan-
delijk
gaat van hun vertolking niettemin een bevreemdende intensiteit
uit. De muziek, vooral het gitaarwerk van John Parish, roept
doeltreffend een sfeer op van melancholie en eenzaamheid.
En toch is deze Vlaamse film verre van pessimistisch of
zwaarmoedig. Hij intrigeert voortdurend, zet de kijker op het
verkeerde been en kaapt moeiteloos de aandacht weg, scène na
scène. Een film die je meeneemt in een verhaal dat zich
onvoorspelbaar, dus origineel, ontwikkelt. Bovendien doorspekken
grappige dialogen en soms ietwat surrealistisch getinte scènes dit
huiselijk drama. Net zoals in ‘Rosie’ balanceert de film
voortdurend tussen werkelijkheid en verbeelding. Met opzet laat
Patrice Toye in het ongewisse waar de droom eindigt, de
nachtmerrie begint en wanneer de werkelijkheid het weer overneemt.
‘(N)iemand’ mag, als film, dan ook niet bekeken worden als een
realistisch verhaal maar als een parabel met de nodige ellipsen,
symbolen en metaforen. De kijker krijgt van de regisseuse de
vrijheid die te interpreteren zoals hij wil. En dit is nu net één
van de grote troeven van de film. Qua stijl tracht Toye in de
eerste plaats te vertellen met beelden, wat zich uit in een zeer
verzorgde en onverwachte vormgeving. Zo slaagt zij er in op een
verbluffende manier in de geest van het hoofdpersonage te kruipen
en zijn existentiële malaise voelbaar te maken voor de kijker. “Ik
doe niet in voorgekauwde gevoelens die de kijker slechts één
interpretatie opdringen”, aldus Toye.
‘(N)iemand’ is een
bijzonder intense en eigenzinnige prent die zeker zijn plaats
verdient in het steeds maar rijker wordende Vlaamse filmarsenaal.
Maar tegelijk is het een zeer broze film die bewijst dat Patrice
Toye een eigen visie heeft op film maar ook het talent om die te
vertalen in beelden, én het lef om niet voor de gemakkelijkste weg
te kiezen : “Ik voel de prestatiedruk wel, maar ik wil hem van me
afzetten. Moet het altijd groot en veel zijn ? En vooral, moet het
altijd perfect zijn ? Ik vind dat het andere, het imperfecte of
kwetsbare ook bestaansrecht heeft’. ‘(N)iemand’ is dan ook het
soort film dat bij elke visie rijker wordt. Daarom kijken
we al uit naar de aanwezigheid van regisseuse Patrice Toye die, in
Zottegem, na de projectie van dit kleinood, zélf de vragen van het
Filmclubpubliek over haar film komt beantwoorden ! Niet te missen
! |
|
